United Pet Club

پشک‌ها و فرهنگ

پشک‌ها به یک معنا خودشان را اهلی ساختند

برخلاف سگ‌ها، مردم پشک‌ها را برای انجام یک کار مشخص پرورش نداده اند، بلکه این حیوانات به میل خود شان به نزدیکی انسان‌ها آمدند، چون موش‌هایی که اطراف انبارهای غله نخستین جمع می‌شدند آن‌ها را جلب می‌کرد. همین سرگذشت خودجوش نشان می‌دهد که چرا پشک‌ها نسبت به بیشتر حیوانات اهلی، غریزه مستقل و قلمرو خواهی بیشتری را حفظ کرده اند.

نگاه فرهنگ‌های گوناگون به پشک‌ها به گونه چشمگیری تغییر خورده است

پشک‌ها در فرهنگ‌ها و سده‌های مختلف گاهی مورد پرستش قرار گرفته اند، گاهی از آن‌ها ترسیده اند و هر حالت میانه دیگری را هم تجربه کرده اند. این پیشینه هنوز هم در باورهای عامیانه امروزی و در طرز برخورد متفاوت مردم دنیا با پشک‌ها به حیث حیوان خانگی دیده می‌شود.

آیا مردم پشک‌ها را همان گونه که سگ‌ها را اهلی کردند، اهلی ساختند؟

نه چندان. گمان می‌رود که پشک‌ها بیشتر به شکل خودجوش اهلی شده اند، زیرا نفوس موش‌ها آن‌ها را به سوی سکونت‌گاه‌های انسانی کشانده، در حالی که فشار پرورش هدفمند از جانب انسان به مراتب کمتر از سگ‌ها بوده است.

چرا پشک‌های سیاه با خرافات پیوند دارند؟

این مساله بسته به فرهنگ فرق می‌کند. برخی سنت‌های اروپایی پشک سیاه را نشانه بدبختی می‌دانستند، در حالی که فرهنگ‌های دیگر، از جمله بخش‌هایی از جاپان و بریتانیا، آن را نماد خوش‌بختی می‌دانند.