Karışık Irk Hindi

Melez hindi, soyu birden fazla tanınmış hattı, çeşidi veya ırkı kapsayan ya da soyu tamamen bilinmeyen bir evcil hindidir. Bu kategori; çiftliklerde ve küçük işletmelerde plansız melezlemelerden elde edilen kuşları, geleneksel ve ticari hatlar arasında yapılan bilinçli melezlemeleri ve yabani ya da yarı-yabani populasyonlardan gelerek evcil sürülerle karışan kuşları kapsamaktadır.

Hindiler, özel yetiştirme programlarının dışında nadiren tek soylu sürüler hâlinde tutulduğundan, arka bahçe ve küçük çiftlik ortamlarında karışık soy yaygındır. Kuşlar; Bronz, Narragansett veya Bourbon Red gibi geleneksel çeşitlerden gelen özellikler ile modern geniş göğüslü ticari hatların özelliklerini bir arada taşıyabilir. Sonuç olarak ortaya çıkan populasyon, boyut, renk, büyüme hızı ve davranış açısından geniş bir çeşitlilik gösterir.

Melez hindiler dünya genelinde çiftliklerde bulunmaktadır. Pek çok durumda, belirli bir çeşit bilinçli olarak seçilmeksizin gayri resmî ortamlarda et veya yumurta üretimi için yetiştirilen kuşlar bunlardır. Genellikle uyum sağlayıcı bir yapıya sahip olup serbest otlatmadan kapalı gezinme alanlarına uzanan çeşitli yönetim sistemlerine uyum gösterebilirler.

Kime uygundur

Melez hindiler; saf bir ırk standardına çalışmaksızın işlevsel ve uyum sağlayıcı bir kuş isteyen küçük çiftlik sahiplerine, ev çiftçilerine ve arka bahçe sürüsü besleyicilerine uygundur. Hindi yetiştiriciliğine yeni başlayanlar için pratik bir başlangıç noktasıdır; et üretimi, sürü sürdürülebilirliği ve düşük girdi maliyetinin ırk saflığından daha önemli tutulduğu ortamlarda yaygın olarak tercih edilmektedir.

Evcil hindi, Meksika ve Orta Amerika'nın yabani hindisi olan Meleagris gallopavo'dan türemektedir. Yerli halklar bu kuşu, Avrupalılarla temastan yüzyıllar önce evcilleştirmiştir. İspanyol kaşifler, evcilleştirilmiş hindileri 1500'lerin başında Avrupa'ya taşımış; kuşlar on yıllar içinde kıtanın geneline yayılmıştır. Avrupalı göçmenlerle Amerika'ya geri dönen bu evcil hindiler, bazı bölgelerde yerel yabani populasyonlarla karışarak hem evcil hem yabani özellikleri bir araya getiren kuşlar ortaya çıkarmıştır.

1700'ler ve 1800'ler boyunca Kuzey Amerika ve Avrupa'daki çiftçiler, boyut, büyüme hızı ve renk temelinde kuşları gayri resmî biçimde seçmiştir. Bu seçim süreci aracılığıyla bölgesel çeşitler ortaya çıkmış; bunlar arasında daha sonra Bronz, Narragansett, Royal Palm, Bourbon Red ve diğer adlandırılmış çeşitler olarak standartlaştırılanlar yer almaktadır. Uygulamada çiftlik sürülerinin çoğu kapalı yetiştirme grubu olarak sürdürülmemiştir. Komşu kuşlar serbestçe karışmış, adlandırılmış çeşitler arasındaki sınırlar sıradan çalışma çiftliklerinde bulanıklaşmıştır.

Yirminci yüzyıl, ticari ve geleneksel üretim arasında keskin bir ayrım getirmiştir. Ticari yetiştiriciler, yalnızca hızlı göğüs eti büyümesi için seçilmiş ağır geniş göğüslü hatlar geliştirmiş; bu hatlar vücut biçimi, üreme ve uzun ömür açısından geleneksel çeşitlerden büyük ölçüde ayrışmıştır. Broad Breasted White, dünya genelinde baskın ticari kuş hâline gelmiştir. Ticari hatlar devreye girdikçe geleneksel çeşitlerin sayısı azalmış; ancak bunlar küçük çiftlik ve koruma ortamlarında varlığını sürdürmüştür.

Küçük işletmelerde ve arka bahçe çiftliklerinde, hatta göre planlı ayrımı çoğunlukla pratik olmamıştır. Geleneksel çeşitler birbirleriyle ve bazı durumlarda kaçan ya da bırakılan ticari kuşlarla melezlenmiştir. Yirminci yüzyılın sonlarına doğru koruma kuruluşları geleneksel çeşitleri belgelemeye ve saf hat yetiştiriciliğini teşvik etmeye başlamış; ancak ticari faaliyetler dışında tutulan hindilerin büyük çoğunluğu karışık veya belirsiz soylu olmaya devam etmiştir.

Bugün melez hindiler, dünya genelinde arka bahçe ortamlarında en çok karşılaşılan türdür. Görünüm ve performanstaki çeşitlilik, yüzyıllarca süren evcil hatlar arasındaki plansız melezlemeleri ve bazı bölgelerde yabani populasyonlardan gelen arasıralık genetik katkıyı yansıtmaktadır.

Melez bir hindide görünüm, tamamen soyun bir ürünüdür. Koyu geleneksel çeşitlerden gelen bir kuş, ana hatların bronz, kahverengi veya siyah desenlerini taşıyabilir. Ticari beyaz soyuna sahip bir kuşun beyaz ya da soluk tüyler sergilemesi olasıdır. Çeşitli melezlemelerden gelen kuşlar çoğu zaman sıra dışı kombinasyonlar gösterir: aynı kuşta kısmi beyaz, bal sarısı, gri ve siyah tüyler ya da hiçbir yerleşik çeşitle örtüşmeyen asimetrik desenler.

Vücut yapısı da değişkenlik gösterir. Geniş göğüslü soya sahip kuşlar, bu soy kısmi olsa bile daha ağır ve geniş bir göğüse ve daha öne eğik bir duruşa yönelir. Geleneksel soyun baskın olduğu kuşlar genellikle daha uzun bacaklı, daha dar göğüslüdür ve daha dik durur. Melez hindilerin çoğu bu iki uç arasında bir yerde yer alır.

Tüm evcil hindilere özgü olan baş ve boyun üst kısmındaki çıplak deri, ruh hâli ve sıcaklığa bağlı olarak kırmızı, beyaz ve gri-mavi arasında geçiş yaparak renk değiştirir. Erkekler, hattan bağımsız olarak sümkürük, gerdan ve karunkul taşır. Çoğu erkek hindi (hindi horozu), göğüste kaba siyah kıllardan oluşan bir sakal geliştirir. Bacak rengi, tüy genetiğine bağlı olarak soluk pembeden koyu griye veya neredeyse siyaha kadar değişir.

Tüy rengi ve deseni

Tüy rengini kontrol eden genler, hat sınırları arasında serbestçe yeniden birleştiğinden, melez hindiler saf hiçbir çeşitte görülmeyen desenler sergileyebilir. Yaygın kombinasyonlar arasında siyah kenarlı bal sarısı tüyler, beyaz zemin üzerinde kısmi bronz parıltı ve düzensiz zıt renk yamaları sayılabilir. Görünümdeki çeşitlilik, melez hindi populasyonunun belirleyici özelliklerinden biridir.

Türlerine özgü bir özellik olarak hindiler, tavuklardan daha meraklı ve etkileşime açık kuşlardır. Melez kuşlar bu özelliği, özgül soylarından bağımsız olarak taşır; çoğunlukla besleyicileri inceler, tanıdık kişilerin peşinden avlu boyunca takılır ve diğer kümes hayvanlarının büyük çoğunluğuna kıyasla rutine daha hızlı alışır.

Dişi hindiler genellikle sakin ve yönetimi kolaydır. Pek çoğu teşvik edilmeksizin yumurta üstüne oturup kuluçkaya yatar. Geleneksel soya sahip dişiler, ticari etkinin yoğun olduğu dişilere kıyasla genellikle yavru çıkarıp büyütmeye daha yatkındır; zira ticari hatlarda kuluçka davranışı, sürekli yumurta üretimi yönündeki nesiller boyu süren seleksiyon nedeniyle azalmıştır.

Erkekler daha değişken bir yapı gösterir. İlkbahar mevsiminde olgun erkekler sürekli gösteriş yapar: şişinir, kanatlarını döver ve kuyruklarını yelpaze gibi açar. Güçlü bir soya sahip bir erkek, insanlara, diğer erkeklere ve zaman zaman aynı alanda tutulan daha küçük kuşlara karşı ısrarcı bir tutum sergileyebilir. Erken dönemdeki sakin alışma bu eğilimi azaltır. Civcivlik döneminden itibaren sık sık temas kurulan kuşlar, yetişkinlik boyunca insanlara karşı genellikle daha sabırlı kalır.

Karışık kümes hayvanı ortamlarında hindiler, yeterli alan sağlandığında ördekler ve beç tavuklarıyla birlikte genellikle sorunsuz bir arada yaşar. Tavuklarla ilişki daha fazla özen gerektirir; zira hindiler ve tavuklar bazı patojenleri paylaşabilir.

Melez hindilerin günlük bakımı, her evcil hindi için geçerli olan aynı ilkelere dayanır. Temel gereksinimler şunlardır: kuru barınak, yırtıcılardan korunma, yüksek proteinli beslenme, temiz su ve parazitler için düzenli izleme. Soy değişkenlik gösterdiğinden, bazı kuşlar daha enerjik otlatıcılar olurken, ticari soya daha yakın olanlar daha az hareketli olabilir ve ayaklarla eklemlere daha yakın ilgi gösterilmesini gerektirebilir.

Bakım

• Bacaklarda kabarık ve kabuklu pulcuklara neden olan pullu bacak akarlarını kontrol ediniz.
• Kloaka bölgesini ve tüy köklerini bitler ve akarlar yönünden düzenli olarak inceleyiniz.
• Kuşların kendiliğinden bakınabilmesi için toz banyosu alanları sağlayınız.
• Aşırı uzamış tırnakları yalnızca kuşun yürüme becerisini olumsuz etkiliyorsa kesiniz.
• Sosyal çatışmalar sonrasında başın çıplak derisini çizik veya enfeksiyon belirtileri açısından kontrol ediniz.

Çevre

Melez hindiler, kuru ve hava akımından arındırılmış bir barınak sağlandığında soğuğu iyi tolere eder. Uzun süreli nemli koşullara ve çamura karşı daha duyarlıdırlar; bu koşullar ayakları yumuşatır ve pençe çürüğünü teşvik eder. Sıcak iklimlerde, sıcak dönemlerde gölge ve bol su zorunludur. Daha ağır ticari soya sahip kuşlar, daha hafif geleneksel tip kuşlara kıyasla ısıyı daha az tolere eder.

Daha ağır kuşlar için tünek çubuklarını alçak ve geniş ayarlayınız; böylece aşağı atlama etkisi azaltılır. Daha genç ve hafif kuşlar daha yüksekte tüneyebilir; ancak her zaman güvenli bir iniş alanı sağlayınız.

Hindilerin protein gereksinimleri tavuklardan yüksektir; bu durum, soylarından bağımsız olarak melez kuşlar için de geçerlidir. Civcivler yüzde 28'e yakın protein içeren hindi veya av kuşu başlangıç yemi gerektirir. Büyüdükçe protein seviyesi; büyüme yeminden yetişkin bakım veya damızlık rasyonuna kademeli olarak düşer.

Güçlü geleneksel genetiğe sahip melez kuşlar, otlaklarda etkin biçimde otlar ve diyetlerini böcekler, tohumlar ve bitki maddeleriyle destekler. Daha fazla ticari soya sahip kuşlar daha az aktif otlatıcılar olma eğilimindedir. Her iki durumda da otlak erişimi, özellikle büyüyen kuşlar için formüle edilmiş bir diyetin yerini almaz; yalnızca onu destekler.

Kuşların tam tahıl ve otlağı sindirebilmesi için her zaman çözünmez çakıl sağlayınız. Yumurtlayan dişiler ek kalsiyuma ihtiyaç duyar; bu, kuşların alımı kendiliğinden düzenleyebilmesi için ayrı olarak ezilmiş istiridye kabuğu şeklinde sunulmalıdır.

Takviyeler ve atıştırmalıklar

Yeşillikler, un kurdu, ezilmiş tahıl ve bahçe artıkları zenginleştirme amacıyla yararlıdır; ancak protein alımını sulandırmamak için toplam diyetin yüzde onunu geçmemelidir. Damızlık kuşlar, verimliliği ve kuluçka başarısını desteklemek amacıyla yumurtlama öncesinde ve süresince E vitamini ile selenyum takviyesinden fayda görebilir.

Melez hindiler, dar ticari veya sergi hatlarındaki kuşlara kıyasla daha geniş bir gen havuzundan yararlanır. Bu durum, daha az kalıtsal zayıflık ve genel olarak daha iyi bir direnç anlamına gelebilir. Ancak evcil hindiler için en önemli sağlık riskleri genetik değil, çevresel ve bulaşıcı niteliktedir; karışık soy bu risklere karşı koruma sağlamaz.

Histomonas meleagridis adlı protozoan parazitinin neden olduğu kara kafa hastalığı, en ciddi tehditlerden biridir. Kör bağırsak kurdları aracılığıyla bulaşır ve özellikle hindiler, hastalığa yakalanmadan taşıyıcı olabilen tavuklarla aynı zemini paylaştığında tehlikeli boyutlara ulaşır. Solunum yolu enfeksiyonları diğer önemli kategoriyi oluşturur; nemli koşullar, aşırı kalabalık veya yetersiz havalandırma bu enfeksiyonları çoğunlukla kötüleştirir.

Önemli ölçüde geniş göğüslü soya sahip kuşlar, geleneksel genetikle melezlenmiş olsalar bile bacak ve eklem sorunları açısından daha yüksek bir temel riske sahiptir; çünkü ağır kas gelişimini yönlendiren özellikler kısmi biçimde kalıcılığını sürdürerek iskelet yapısına ek yük bindirir.

Koruyucu bakım

• Parazit döngülerini kırmak için otlak ve gezinme alanlarını rotasyonla değiştiriniz.
• Hindileri yakın zamanda tavuk barındırmış zemin üzerinde tutmaktan kaçınınız.
• Hava akımından ve küften arındırılmış kuru, havalandırmalı bir barınak sağlayınız.
• Veteriner rehberliğiyle düzenli bir kurtlanmaya karşı tedavi ve parazit kontrol programı uygulayınız.
• Yerleşik bir sürüye tanıtmadan önce yeni kuşları en az iki hafta karantinada tutunuz.
• Yem ve suyu temiz ve yerden yüksekte muhafaza ediniz.

Her hangi bir soydan gelen evcil hindiler, tavuklardan daha fazla alana ihtiyaç duyan büyük kuşlardır. Melez hindi bireyleri, genetiklerine bağlı olarak vücut büyüklüğü açısından farklılık gösterir; ancak daha hafif geleneksel tip kuşlar bile çoğu yaygın kümes hayvanından daha fazla taban alanı ve gezinme alanı gerektirir. Yeterli alan sağlamak, hastalık baskısını azaltır, sıkılganlıktan kaynaklanan gagalama davranışını önler ve normal otlatma davranışını destekler.

Barınak; soğuk hava akımı oluşturmayan iyi havalandırmalı, sağlam ve kuru bir yapı olmalıdır. Derin ve kuru altlık, nemi yönetir ve parazit ile patojen yükünü azaltır. Tünek çubukları sağlam olmalı ve daha ağır kuşların yaralanmadan ulaşabilmesi için yeterince alçak ayarlanmalıdır. Kuşların dağılabilmesi ve rekabetin azaltılabilmesi için birden fazla tünek konumu sağlayınız.

Gezinme alanının çevresindeki çit, her şeyden önce kara yırtıcılarını caydırma işlevi görmelidir. Yetişkin hindiler nadiren yüksek veya uzak mesafeye uçar; ancak daha genç ve daha hafif geleneksel tip bireyler standart bir çiti aşabilir; bu nedenle ilk birkaç ay için üstü kapalı gezinme alanları veya daha yüksek çitler gerekebilir.

Temel kurulum unsurları

• Alçak ve sağlam tünek çubuklarıyla temiz altlığa sahip kuru, havalandırmalı kümes.
• Yırtıcılara karşı korunaklı çevre çiti ve alacakaranlıkta kilitlenen güvenli bir kapı.
• Gezinme alanında çim, toprak ve böceklere erişimli gölgelik alanlar.
• Kuru toprak veya kum içeren toz banyosu köşeleri.
• Kirlenmeyi azaltmak için yerden yükseltilmiş yemlikler ve suluklar.
• Kuluçkaya yatan dişiler için yuva kutuları veya korunaklı köşeler.

Dişinin ırk karışımından bağımsız olarak hindi yumurtaları, kuluçkanın başlangıcından itibaren yaklaşık 28 günde çıkar. Bu durum, evcil hindi çeşitleri ve melezlerinde tutarlı bir şekilde gözlemlenir. Yumurtalar ister kuluçkaya yatan bir dişinin altında ister inkübatörde çıksın, sıcaklık, nem ve çevirme gereksinimleri aynıdır.

Kuluçka davranışı, melez dişilerde soya bağlı olarak önemli ölçüde farklılık gösterir. Narragansett, Bourbon Red veya Bronz geçmişi gibi yüksek oranda geleneksel genetik taşıyan kuşlar genellikle istekle oturur ve yetenekli birer anne olabilir. Daha fazla ticari etkiye sahip dişiler güvenilir biçimde kuluçkaya yatmayabilir; zira kuluçka güdüsü, sürekli yumurta üretimi yönündeki seleksiyon nedeniyle ticari hatlarda azaltılmıştır. Bireysel dişinin davranışının gözlemlenmesi, yalnızca görünüme dayalı tahmine kıyasla daha güvenilirdir.

Yapay kuluçka için yumurtaları günlük toplayınız ve yerleştirmeden önce en fazla yedi ila on gün süreyle sivri uçları aşağı gelecek şekilde serin oda sıcaklığında, ideal olarak yaklaşık 12-15 C (54-59 F) arasında muhafaza ediniz. Daha uzun süre bekleyen yumurtalar daha az güvenilir biçimde çıkar.

Çözünmez yumurtaları veya erken ölümleri belirlemek için yaklaşık 10-14. günlerde yumurtaları ışıkla kontrol ediniz; bozulmadan önce ve diğer yumurtaları kirletmeden önce bu yumurtaları kaldırınız. 25. günde çevirmeyi durdurunuz ve son üç gün için kilit aşamasına geçiniz.

Civcivlerin erken dönem bakımı

Yeni çıkmış civcivler ilk hafta kırılgan bir yapıdadır. Onları başlangıçta yaklaşık 35-37 C (95-99 F) sıcaklıkta tutulan temiz bir brooder'a aktarınız; tüyler çıktıkça her hafta yaklaşık 2-3 C düşürünüz. Civcivler yiyeceği ve suyu bulmakta yavaş kalabilir; gaganın hafifçe suya daldırılarak yönlendirilmesi gerekebilir.

İlk günden itibaren yaklaşık yüzde 28 protein içeren hindi veya av kuşu başlangıç yemi kullanınız. Tavuklar için formüle edilmiş ilaçlı başlangıç yemlerinden kaçınınız. Civcivlerin boğulmadan içebilmesi için küçük ve sığ su kapları sağlayınız; su kalitesini sık sık kontrol ediniz.