Leicester Longwool

Leicester Longwool, İngiltere kökenli, esas olarak uzun ve parlak yünü için yetiştirilen iri cüsseli bir koyun ırkıdır; ayrıca et üretiminde de değerlendirilen çift amaçlı bir hayvandır. Irk, ağır ve uzun kıvırcık lüle yapağısıyla tanınan İngiliz uzun yünlü koyunları grubuna girer. Sakin ve uysal karakteri sayesinde hem küçük çiftliklerde hem de büyük işletmelerde kolayca yönetilebilir.

Yetişkin hayvanlar iri kemikli ve geniş gövdelidir; yapağı, vücudun her tarafında belirgin lüleler halinde aşağı sarkar. Yün hızlı uzar ve uzun bir stapel uzunluğuna ulaşır; ırkın el eğiricileri ve tarihi yün fabrikaları arasındaki ününü kuran özellik de budur. Koyunlar dikkatli analardır, koçlar ise cüsselerine göre genellikle uysaldır.

Günümüzde ırk, birçok ülkede miras ya da nadir bir koyun ırkı olarak kabul edilir. Küçük ölçekli üreticiler, yapağı üreticileri ve eski soy hatlarını korumayı amaçlayan koruma sürüleri tarafından yetiştirilir. Sakin mizacı ve değerli yapağısı, kendi yününü eğiren, dokuyan ya da keçeleştiren kişiler arasında talep görmesini sağlar.

Kimlere uygun

Leicester Longwool, yapağı kalitesine önem veren ve sakin, sorunsuz bir hayvan isteyen yetiştiricilere uygundur. Boyutu nedeniyle sağlam çitlere ve iri bir koyuna göre ölçeklendirilmiş bakım tesislerine ihtiyaç duyar, bu yüzden yeterli mera ve barınağı olan kişilere uygundur. El eğiricileri ve küçük yapağı işletmeleri, uzun ve kıvırcık stapel için bu ırka yönelir. Sakin mizacı, ağır bir yapağının gerektirdiği tımar ve kırkım işlerini üstlenebilecek ilk kez koyun yetiştirecek kişiler için de makul bir seçim olmasını sağlar.

Irkın kökeni, yerel uzun yünlü koyunların yüzyıllardır yetiştirildiği orta İngiltere'deki Leicestershire bölgesine dayanır. 18. yüzyılda Dishley Grange çiftliğinden Robert Bakewell, bu hayvanlara sistemli bir seçici yetiştiricilik uyguladı; daha hızlı büyüme, daha bloklu bir vücut yapısı ve ağır, düzgün bir yapağı için seçim yaptı. Onun geliştirdiği hayvanlar Dishley ya da Yeni Leicester adıyla tanındı ve günümüz Leicester Longwool'unun temelini oluşturdu.

Bakewell'in yöntemleri, döl kontrolü ve koçların yavrularını test etmek amacıyla kiraya verilmesi gibi uygulamalar, koyunculuğun çok ötesinde etkili oldu. Geliştirilmiş Leicester, Britanya'da ve yurt dışında birçok başka uzun yünlü ve melez sürünün ıslahında kullanıldı; kanı, daha sonra ortaya çıkan birkaç ırkın da temelinde yer alır.

Irk, 19. yüzyıl boyunca geniş çapta ihraç edildi ve Kuzey Amerika ile Avustralya'ya ulaştı. Mount Vernon'da yetiştirildi; George Washington'ın bu tipe ilgi duyduğu kayıtlara geçmiştir, bu da Amerika Birleşik Devletleri'ndeki miras sürülerinin ırkın sömürge dönemiyle bağlantısını öne çıkarmasının nedenlerinden biridir.

1. yüzyılda ticari koyunculuk daha kısa yünlü ve daha hızlı besiye gelen tiplere yöneldikçe, Leicester Longwool sayısı sert biçimde düştü ve ırk nadir hale geldi. Koruma kuruluşları ve kendini adamış yetiştiriciler, geriye kalan soy hatlarını o zamandan beri sürdürüyor.

Leicester Longwool, uzun ve derin bir gövde üzerine kurulmuştur; sırtı geniş, kaburgaları iyi kavislidir. Hem koyunlar hem koçlar doğal olarak boynuzsuzdur, yani hiçbir cinsiyet boynuz taşımaz. Baş ve bacaklar ağır yünden aridir, yüz genellikle beyaz ya da mavimsi gri renktedir ve sakin bir ifade taşır. En çarpıcı özelliği, vücudun yanlarından aşağı sarkan uzun ve belirgin lüleler halinde büyüyen yapağısıdır.

Post ve renkler

Yapağı, ırkı tanımlayan özelliktir. Hızlı uzar, uzun bir stapel uzunluğuna sahiptir ve eğrilmiş ipliğe parlak bir görünüm kazandıran yüksek bir parlaklığı vardır. Yün düz durmak yerine belirgin lüleler ya da kıvrımlar halinde dökülür, tek bir yıllık büyüme ağır bir kırkım verir. Hayvanların çoğu beyazdır, bu da yünün istenildiği gibi boyanmasına imkan tanır. Boyanmamış renk isteyen el eğiricilerinin aradığı, gümüş griden neredeyse siyaha kadar uzanan doğal renkli sürüler de mevcuttur. Temiz yüz ve bacaklar, gövde yapağısının hacmine rağmen kırkım ve muayeneyi kolaylaştırır.

Irk, dengeli bir mizacıyla tanınır. Hayvanlar genellikle sakindir, çabuk ürkmez ve kolay yönetilir; bu, bu denli iri bir koyun için önemli bir özelliktir. Koyunlar iyi huyludur ve sürü düzenine hızla alışır. Koçlar, birçok diğer ırka kıyasla genellikle uysaldır, yine de damızlık her koç normal bir dikkatle ele alınmalıdır.

İnsanlarla düzenli temasa alıştırılan Leicester Longwool'lar, tımar ve kırkımın gerektirdiği yakın teması iyi tolere eder. Yabancılara karşı genellikle ürkek değil sakindirler. Kolayca sürü halinde toplanır; tanıştırma süreci doğru yönetildiğinde keçi ya da sığır gibi karma çiftlik hayvanlarıyla da barış içinde yaşarlar. Nazik mizaçları, küçük üreticilerin ve yapağı yetiştiricilerinin bu ırkı tercih etmesinin başlıca nedenlerinden biridir.

Tımar

• Yılda en az bir kez kırkın; bazı yetiştiriciler eğirmeye uygun stapel uzunluğunu korumak için yılda iki kez kırkar.
• Uzun lüleler bitki parçacıklarını, çamuru ve döküntüyü tuttuğundan yapağıyı kenarlarından temizleyip düzenli tutun.
• Arka ve karın bölgesinde yapağı keçeleşmesini kontrol edin, hijyen için gerektiğinde kirli yünü kırpın.
• Aşırı uzamayı ve topallığı önlemek için tırnakları düzenli bir programla kesin.

Egzersiz

• Günlük otlama ve hareket için bol mera sağlayın.
• Yem kalitesini korumak ve parazit yükünü azaltmak için mümkün olduğunda padokları döndürün.
• Sürünün serbestçe hareket edebileceği alanı sağlayın, bu da iri bir ırkı formda tutar.

Ortam

Irk, ılıman koşullarda iyi bir çayırda gelişir. Ağır yapağı soğuğa ve yağmura karşı koruma sağlar, bu yüzden asıl çevresel endişe sıcak ve nemdir; kırkımdan önce uzun bir yapağı ısı stresine yol açabilir. Her zaman gölge, temiz su ve kuzulama ile şiddetli hava koşulları için kuru bir barınak sağlayın. İri bir koyuna uygun sağlam çitler önemlidir, tek bir kişinin kırkım, ayak bakımı ve rutin tedavileri güvenle yönetebileceği bir sevk alanı da öyle.

Irk otlayan bir geviş getirendir ve beslenmenin temeli kaliteli kaba yem olmalıdır. Büyüme mevsiminde iyi bir merada yetişkin hayvanlar ihtiyaçlarının çoğunu yalnızca çayırdan karşılayabilir. Kış ya da kuraklık döneminde otlamanın yerini kuru ot alır. Gebeliğin son dönemi, süt verme, damızlığa hazırlık ve genç büyüyen hayvanlar gibi talebin yüksek olduğu evrelerde konsantre yem eklenir. Özellikle iri bir hayvan ve süt veren koyunlar için sürekli temiz su kaynağı şarttır.

Ödüller ve takviyeler

Tuz ve iz elementleri sağlarken bakırı düşük tutan, koyunlara özel gevşek bir mineral ya da mineral bloğu verin. Toprağın yetersiz olduğu bölgelerde, bir veteriner hekim rehberliğinde selenyum ve diğer iz mineraller gerekebilir. Ödül olarak uygun ürünlerden az miktarda verilebilir, ancak beslenmenin büyük bölümü kaba yem olarak kalmalıdır. Asidoz ya da şişkinlik gibi sindirim bozukluklarını önlemek için her yeni yemi kademeli olarak tanıtın.

Irk, yaygın ırka özgü rahatsızlığı olmayan, sağlam ve köklü bir tiptir; tipik ömrü 10 ila 12 yıldır. Tüm koyunlarda olduğu gibi, sağlık sorunlarının çoğu genetikten çok yönetimden kaynaklanır. Ağır yapağı, sinek sarası ve temizlik konusunda özel dikkat gerektirir, ırkın boyutu da ayak sağlığını önemli kılar.

Koruyucu bakım

• Rutin toptan ilaçlama yerine dışkı yumurta sayımına dayalı bir parazit kontrol planı izleyin.
• Ayakları düzenli bir programla kesin, kontrol edin ve ayak çürüğünü erken tedavi edin.
• Arka bölgeyi temiz tutun, yüksek sinek sarası mevsiminden önce kırkın ya da kirli yünü kırpın.
• Bölgeye uygun bir aşı programı sürdürün, örneğin klostridial koruma.
• Metabolik hastalığı önlemek için gebeliğin son döneminde doğru beslenmeyi sağlayın.
• Yeni gelen hayvanları sürüye katmadan önce karantinaya alın.

Irk, ilk yılı içinde damızlık yaşına ulaşır, ancak birçok yetiştirici koyunların ilk çiftleşmeden önce iyice gelişmesini bekler. Üreme mevsimseldir; koyunlar sonbaharda kızgınlığa girer ve yaklaşık beş aylık bir gebelik sonrasında ilkbaharda kuzular. Koçlar, kuzulamayı yoğunlaştırmak amacıyla belirli bir çiftleşme dönemi boyunca koyun sürüsüne katılır.

Yavru sayısı genellikle bir ya da iki kuzudur, iyi kondisyonlu koyunlarda ikizler yaygındır. Koyunlar dikkatli analardır, sütleri iyidir ve kuzular canlıdır. Kuzular, kaba yem ve konsantreyi güvenilir biçimde yemeye başladıktan birkaç ay sonra genellikle sütten kesilir. Irk iri olduğundan, gebelik boyunca koyunun kondisyonuna dikkat edilmesi kolay bir kuzulamayı ve güçlü kuzuları destekler. Koruma amaçlı yetiştiriciler, bu nadir ırkın sınırlı soy hatlarını sürdürmek için titiz soyağacı kayıtları tutar.