Hollanda Lop

Holland Lop, en küçük sarkık kulaklı tavşan ırklarından biridir. Yetişkinler genellikle 0,9 ila 1,8 kg (2 ila 4 lb) arasında bir ağırlığa ulaşır; kulaklar dik durmak yerine başın iki yanında sarkar. Irk, kompakt ve kaslı bir gövdeyi kısa, düz bir yüzle ve sakin bir mizaçla birleştirir; bu da onu haneler ve ilk kez tavşan sahiplenecekler için sık tercih edilen bir seçim yapar.

Irk Hollanda kökenlidir ve French Lop'un çok daha hafif bir ağırlık sınıfında sarkık kulaklı bir hayvan elde etmek amacıyla daha küçük tavşanlarla çaprazlanmasıyla geliştirilmiştir. Günümüzde Holland Lop, en yaygın tutulan ev tavşanı ırklarından biridir ve hem ev arkadaşı hem de sergi ortamlarında bulunur.

Kişilik bireye göre değişir, ancak çoğu Holland Lop dost canlı, nazik ve oyuncu olarak tanımlanır. Küçük yaştan sosyalleştirildiklerinde tutuşa iyi tolerans gösterme eğilimindedirler ve kendilerine bakan kişilerle güçlü bir bağ kurabilirler.

Kime uygun

Holland Lop, küçük ve sosyal bir tavşan isteyen ve ona günlük etkileşim ile kafes dışı zaman ayırabilecek sahiplere uygundur. Boyutu onu küçük evlerde yönetilebilir kılar, yine de hareket edecek alana ve dikkatli bir tutuşa ihtiyaç duyar. Çok küçük çocuğu olan haneler teması gözetim altında tutmalıdır, çünkü bu ağırlıktaki bir tavşan sert tutuş ya da bir düşme sonucu yaralanabilir.

Holland Lop, Hollandalı yetiştirici Adriaan de Cock'ın küçük, sarkık kulaklı bir tavşan üretmeye çalıştığı Hollanda'ya dayanır. Amaç, daha büyük French Lop'un belirgin sarkık kulaklarını korurken sadece birkaç kilo ağırlığında olan, ev arkadaşı boyutunda bir hayvandı.

De Cock, French Lop'ları Netherland Dwarf tavşanlarıyla çaprazladı, ardından küçük boyutu ve sarkık kulakları birlikte sabitlemek için ek soylar ekledi. İlk nesiller tutarlı biçimde sarkık kulak üretmedi ve bu özelliği kompakt bir gövdede sabitlemek tekrarlanan yetiştirme çalışmaları gerektirdi.

Irk, 1964 yılında Hollanda'nın ulusal tavşan yetiştirme kurumu tarafından Hollanda'da tanındı. Oradan diğer ülkelere yayıldı ve 1970'lerde Amerika Birleşik Devletleri'ne ulaştı.

Amerikan Tavşan Yetiştiricileri Birliği (ARBA), Holland Lop'u 1979'da tanıdı. Tanınmasından bu yana ırk, küçük boyutu ve dengeli mizacıyla değer gören, en popüler ev arkadaşı ve sergi tavşanlarından biri hâline geldi.

Holland Lop, hafif ağırlığının düşündürdüğünden daha ağır görünen kısa, tıknaz bir gövdeye sahiptir. Kafa geniştir, yüz düz ve kısadır; kulaklar başın her iki yanında yanaklara yakın sarkar. Bazen taç olarak adlandırılan, kulakların tabanındaki belirgin kıkırdak çıkıntısı sarkık şeklin korunmasına yardımcı olur. Bacaklar kısa ve kalındır; genel görünüm yuvarlak ve yere yakındır.

Tüy ve renkler

Tüy kısa ve sıktır, yumuşak bir yapık dokusuna sahiptir; yani tersine okşandığında yavaşça eski konumuna döner. Holland Lop'lar geniş bir renk ve desen yelpazesinde bulunur. Yaygın gruplar arasında siyah, mavi, çikolata ve bağa gibi düz renkler ile beyazın ikinci bir renkle birleştiği alaca desenler yer alır. Göz rengi genellikle tüyü takip eder; koyu tüylü hayvanlarda gözler koyu, açık renkli ya da kırmızı gözlü çeşitlerde ise daha açık olur.

Çoğu Holland Lop sakin ve sosyaldir. Küçük yaştan düzenli ve nazik tutuşla, genellikle kucağa alınmaktan ve tutulmaktan rahatsız olmaz hâle gelirler, yine de tüm tavşanlar gibi ayaklarının desteklenmesini tercih ederler. Irk meraklı ve oyuncudur; birçok birey oyuncaklardan, tünellerden ve kafes dışında keşif yapmaktan hoşlanır.

Aile üyeleriyle iyi sosyalleşmiş bir Holland Lop sevecen olabilir ve genellikle ilgi arar. Yabancıların yanında davranış bireye ve tavşana nasıl yaklaşıldığına bağlıdır; ani hareket ya da yüksek ses herhangi bir tavşanı tedirgin edebilir. Diğer evcil hayvanlarla, tanıştırmalar yavaş ve gözetim altında yapıldığında Holland Lop'lar sakin kedi ya da köpeklerle birlikte yaşayabilir; her ikisi de kısırlaştırılmışsa başka bir tavşanla da yakın bir bağ kurabilirler. Cinsel olgunluk döneminde mizaç değişebilir, kısırlaştırılmamış tavşanlar bu dönemde bölgeci davranış gösterebilir.

Tımar

• Gevşek tüyleri gidermek için haftada bir kez fırçalayın, tüy dökümü sırasında daha sık.
• Sarkık kulakları balmumu birikintisi, kir ya da koku açısından düzenli olarak kontrol edin.
• Tırnakları yaklaşık her 4 ila 6 haftada bir kesin.
• Tavşanı suya batırarak yıkamayın; tam banyo stres ve şoka yol açabileceğinden kirlenen tüyü noktasal olarak temizleyin.

Egzersiz

• Her gün kafes dışında en az 3 ila 4 saat gözetimli zaman tanıyın.
• Zıplayabileceği, gerinebileceği ve dikilebileceği tavşana uygun bir alan sunun.
• Tavşanı hareketli tutmak için tüneller, karton kutular ve kemirme oyuncakları ekleyin.
• Tavşanlar kemirdiği için elektrik kablolarını kaldırın ya da kapatın ve süpürgelikleri koruyun.

Ortam

Holland Lop'u çoğu iklimde iç mekânda tutun. Irk soğuğa sıcaktan daha iyi dayanır ve yaklaşık 29 C (85 F) üzerindeki sıcaklıklarda sıcak çarpması riski taşır. Muhafazayı doğrudan güneş ışığından, cereyandan ve gürültülü alanlardan uzak tutun ve tavşanın sığınabileceği bir saklanma alanı sağlayın.

Timothy ya da çayır otu gibi çayır otu, beslenmenin büyük çoğunluğunu oluşturmalı ve her zaman erişilebilir olmalıdır. Ot, sindirimi destekler ve sürekli uzayan dişlerin aşınmasına yardımcı olur. Pelet küçük, ölçülü bir miktarda verilir ve günlük olarak taze yapraklı yeşillikler eklenir. Bir kap ya da biberondan temiz su her zaman erişilebilir olmalıdır.

Ödüller ve takviyeler

Ödülleri az kullanın. Eğitim ödülü olarak güvenli otlardan küçük parçalar ya da ince bir meyve dilimi yeterlidir. Dengeli bir ot ve yeşillik diyetindeki bir tavşan genellikle takviyeye ihtiyaç duymaz; herhangi bir şey eklemeden önce bir veterinere danışın. Genç tavşanları olgunlaştıkça fazla kalsiyum ve kilo alımını önlemek için yonca otundan çayır otuna kademeli olarak geçirin.

İyi bakımla bir Holland Lop genellikle 7 ila 12 yıl yaşar. Irkın kısa düz yüzü ve sarkık kulakları birkaç özel sağlık riski yaratır. Dişler sürekli uzadığından, ot bakımından yoksun bir diyet aşırı büyümeye ve ağrılı diş hastalığına yol açabilir. Sarkan kulaklar kulak kanalındaki hava akışını azaltır, bu da balmumu birikimi ve enfeksiyon olasılığını artırır.

Koruyucu bakım

• Diş ve sindirimi desteklemek için sınırsız çayır otu verin.
• Tavşan konusunda deneyimli bir veterinerle rutin kontroller planlayın.
• Bazı üreme kanseri türlerini ve bölgeci davranışı azaltabilecek kısırlaştırmayı değerlendirin.
• Enfeksiyonu sınırlamak için muhafazayı temiz ve kuru tutun.
• Erken uyarı işareti olarak günlük yiyecek alımını ve dışkıyı izleyin.

Holland Lop'u iç mekânda, birkaç sıçrama yapabileceği ve tamamen dikilebileceği kadar geniş bir kafes ya da büyük bir muhafazada barındırın. Sağlam bir zemin ayakları korur, çünkü tel zemin ayak tabanında yaralara yol açabilir. Tabanı yumuşak, emici bir altlıkla döşeyin ve bir tuvalet kabı, bir saklanma alanı, ot, su ve oyuncaklar sağlayın. Muhafaza bir üstür; tavşanın ayrıca her gün daha büyük, güvenli bir alanda vakit geçirmesi gerekir.

Kurulum kontrol listesi

• Sağlam zeminli kafes ya da muhafaza
• Kâğıt bazlı altlıklı tuvalet kabı
• Ot rafı ya da büyük ot stoğu
• Su kabı ya da biberon
• Sığınmak için kapalı bir saklanma alanı
• Kemirme oyuncakları ve tüneller
• Yakınında tavşana uygun bir egzersiz alanı

Holland Lop'lar genellikle 6 aylık civarında cinsel olgunluğa ulaşır, ancak sorumlu yetiştiriciler çiftleştirmeden önce dişinin tam olarak büyümesini beklerler. Çiftleşme kısa sürer ve dişi düzenli bir döngü yerine çiftleşmeyle yumurtlamaya teşvik edilir. Gebelik yaklaşık 28 ila 32 gün sürer.

Yavru grupları küçüktür, genellikle 2 ila 5 yavrudan oluşur. Yavrular tüysüz ve gözleri kapalı doğar, tamamen yuvaya ve dişinin sütüne bağımlıdır. Dişi genellikle günde bir ya da iki kez emzirir, bu yüzden rahatsız edilmemiş bir yavru yığını normaldir ve yavruların ihmal edildiği anlamına gelmez. Gözler yaklaşık 10 günde açılır ve yavrular birkaç hafta içinde katı yiyeceği kemirmeye başlar.

Sütten kesme tipik olarak 6 ila 8 hafta civarında gerçekleşir. Irkın kompakt gövdesi ve büyük kafası nedeniyle üreme risk taşıyabilir; bazı soylarda peanut olarak bilinen, yaşamayan bir gen kombinasyonu ortaya çıkar. Üretime dikkatle ve mümkünse deneyimli yetiştiricilerin ya da bir veterinerin rehberliğinde yaklaşılmalıdır.