Peru Pasosu

Peruvian Paso, yüzyıllar boyunca Peru'da geliştirilmiş bir binek atıdır. Irk, doğuştan var olan ve sonradan öğretilmeyen, düzgün ve eşit ritimli dört vuruşlu yürüyüşüyle tanınır. Biniciler bu özelliği, tırıslı bir atın sarsıntısı olmadan eyerde uzun saatler geçirebilmek için değerli bulur.

Irk, bir arada görülmesi her zaman kolay olmayan iki niteliği birleştirir. Eyerde canlı ve ileri atılgandır; Peru'lu yetiştiricilerin brio dediği enerji ve isteklilikle hareket eder, buna karşın yerde ele alınırken sakin ve uysaldır. İyi yetiştirilmiş bir Peruvian Paso, dik ve gururlu bir baş ve boyun taşıması sergiler.

Irkın en belirgin hareketi, ön bacakların omuzdan dışa doğru yuvarlanmasıyla oluşan termino'dur. Termino bu ırka özgüdür ve arka bacaklar alçak ve itici kalırken ön bacak hareketine yüzer gibi bir görünüm kazandırır.

Kime uygun

Peruvian Paso, mesafede konforu önemseyen binicilere, örneğin doğa yürüyüşü yapanlara ve eyerde uzun saatler geçirenlere uygundur. Dengeli mizacı, fiziksel olarak daha az güçlü binicilerin de atı yönetebilmesini sağlar; yine de atın canlı itici gücü kararlı bir el ister. Irk ayrıca eyer yarışmalarında sergilenir, geçit törenlerinde ve gösterilerde kullanılır.

Irkın kökeni, on altıncı yüzyılda İspanyol yerleşimcilerin Güney Amerika'ya getirdiği atlara dayanır. İspanyol conquistadorlar 1532'den itibaren Peru'ya ulaştı ve getirdikleri atlar arasında yumuşak yanal yürüyüşleriyle bilinen bir amble türü olan İspanyol Jennet'i, ayrıca Barb ve Endülüs kökenli atlar bulunuyordu.

Peru'da Avrupa'dakine benzer uzun yol ağları yoktu; büyük çiftlikler kıyı vadilerine, çöllere ve dağlık arazilere yayılmıştı. Toprak sahipleri, kendilerini uzun mesafelerde sabit bir tempoyla rahatça taşıyabilecek atlara ihtiyaç duyuyordu. Yetiştiriciler nesiller boyunca düzgün dört vuruşlu yürüyüşü, dayanıklılığı ve istekli bir mizacı seçerek geliştirdi.

Irk, gelişiminin büyük bölümünde Peru hacienda'larında görece izole biçimde yetiştirildi. Yoğun bir melezleme olmadan yürüyüş sabitlendi ve taylara güvenilir biçimde geçti. Bu uzun ve kapalı seleksiyon süreci, yürüyüşün neredeyse her saf kan Peruvian Paso'da doğal olarak görülmesinin nedenidir.

Yirminci yüzyılda at, Peru sınırlarının dışına yayıldı ve Kuzey Amerika ile başka bölgelerdeki yetiştiriciler soy kütüklerini kaydetmek için tescil kuruluşları kurdu. Peruvian Paso, Peru'nun ulusal simgelerinden biri olarak kabul edilir. Irk, Latin Amerika'nın başka bölgelerinde geliştirilmiş ayrı bir yürüyüşlü ırk olan Paso Fino ile karıştırılmamalıdır.

Peruvian Paso, yükseklikten çok dayanıklılık için şekillenmiş, orta boylu ve dengeli yapılı bir attır. Derin bir göğüs kafesi, güçlü ve eğimli omuzlar ile sürekli yürüyüşünü destekleyen yuvarlak kaslara sahiptir. Boyun oldukça kalındır ve kavisli taşınır; baş orta büyüklüktedir ve yetiştiricilerin uyanık ve gururlu olarak tanımladığı bir ifadeye sahiptir.

Yele ve kuyruk ince ve gürdür; kuyruk alçak bağlanır ve vücuda yakın taşınır. Hareket arka bacaklarda alçak ve uzanarak gerçekleşirken, ön bacaklar ırkı tanımlayan yuvarlanan termino hareketini sergiler.

Kaplama ve renkler

Peruvian Paso geniş bir düz renk yelpazesinde görülür, buna bazı seyreltilmiş tonlar ve demirkırı desenler de eklenir. Doru ve kestane yaygındır; siyah, kahverengi, kır, izabel ve kula da görülür. Yüz ve bacaklardaki beyaz alacalar kabul edilir. Kaplamanın kendisi kısa ve incedir, yele, perçem ve kuyruk ise uzun ve ipeksi büyür.

Peruvian Paso, brio ve yumuşak huyluluğun bir aradalığıyla tanınır. Brio, yetiştiricilerin atın ileri enerjisini, cesaretini ve devam etme isteğini tanımlamak için kullandığı bir terimdir. Eyerde at canlı ve tepkiseldir, ilerleme isteği açıkça görülür.

Yerde ve insanların yanında aynı at genellikle sakin ve uysaldır. Irk, bakıcısıyla güçlü bir bağ kurar ve uysal, memnun etmeye istekli olma eğilimindedir; bu da günlük bakımı kolaylaştırır. Diğer atlarla genellikle sosyaldir ve bir sürüye kolayca uyum sağlar.

Yabancılara karşı kendine güvenen bir Peruvian Paso genellikle tedirgin değil, uyanıktır. Ağırbaşlı duruşu, yapısı kadar karakterinin de bir parçasıdır. Irk, enerjisini tutarlı ve adil bir yaklaşımla yönlendirebilecek bir sahibe uygundur.

Tımar

• Kaplamayı temiz ve deriyi sağlıklı tutmak için vücudu haftada birkaç kez fırçalayın.
• Uzun yele ve kuyruğu kırılmayı önlemek için dikkatle tarayıp dolaşıklarını açın.
• Toynakları her gün temizleyin; taş, sıkışmış pislik ve çürük belirtilerini kontrol edin.
• İhtiyaç oldukça yıkayın ve cilt sorunlarını önlemek için bacakları kurulayın.
• Tımar sırasında gözleri, burun deliklerini ve deriyi erken sorun belirtileri için kontrol edin.

Egzersiz

• Atı formda ve yürüyüşünü temiz tutmak için düzenli binili veya elden çalışma yaptırın.
• Padok veya merada günlük serbest gezinme hem zihni hem bedeni destekler.
• Atın ilgisini canlı tutmak için doğa gezileri ile manej çalışmasını değiştirerek uygulayın.
• Daha uzun binişlerden önce kondisyonu kademeli olarak artırın.

Ortam

Peruvian Paso, sıcaktan, rüzgardan ve yağmurdan korunmak için mera erişimi ile bir gölgelik veya ahıra sahip olduğunda iyi gelişir. Uygun barınak ve düzenli bakımla farklı iklimlere uyum sağlayabilir. Diğer atların arkadaşlığı, bu sosyal ırkın sakin kalmasına yardımcı olur.

Peruvian Paso'nun beslenmesinin temeli kaba yemdir. Kaliteli çayır kuru otu veya mera, günlük alımın büyük bölümünü, vücut ağırlığının günlük yaklaşık yüzde 1,5-2'si kadarını oluşturmalıdır. Bu atların çoğu az yemle idare edebilen bir bünyeye sahiptir, bu yüzden konsantre yem yalnızca iş fazladan enerji gerektirdiğinde eklenir.

Her zaman temiz ve taze su bulunmalı, buna bir tuz veya mineral kaynağı eşlik etmelidir. Sabit saatlerde besleyin ve büyük porsiyonları sindirimi desteklemek için daha küçük öğünlere bölün.

Ödüller ve takviyeler

Az miktarda havuç veya elma uygun bir ödül olur. Kaba yem tek başına ihtiyacı karşılamadığında dengeli bir vitamin ve mineral takviyesi yardımcı olabilir; yaşlı veya ağır çalışan atlar için eklemeler konusunda veterineriniz size yol gösterebilir. Herhangi bir yem değişikliğini bir hafta veya daha uzun bir sürede kademeli olarak yapın.

Peruvian Paso, uzun bir çalışma ömrüne sahip dayanıklı bir ırktır. Birçok birey yirmili yaşlarında bile sağlam ve aktif kalır; iyi bakımla 25-30 yıllık bir yaşam süresi tipiktir. Irkın tek bir belirleyici genetik hastalığı yoktur, ancak genel olarak atların paylaştığı yaygın sağlık sorunlarını taşır.

Düzenli veteriner bakımı, beslenmeye dikkat ve iyi toynak yönetimi, bu atları uzun yaşamları boyunca sağlıklı tutmanın başlıca unsurlarıdır.

Koruyucu bakım

• Yıllık veya altı ayda bir veteriner kontrolü ve temel aşıları planlayın.
• Veteriner rehberliğinde bir parazit programı ve dışkı testine göre kurt ilacı verin.
• Dişleri en az yılda bir kez kontrol ettirip törpületin.
• Toynakları altı ila sekiz haftada bir kestirin.
• Hem şişmanlığı hem de yetersiz beslenmeyi önlemek için vücut kondisyonunu izleyin.

Peruvian Paso zeki ve istekli bir attır, eğiticisine hızla bağlanır; bu da onu sabırlı bir ele karşı tepkiseli kılar. Dört vuruşlu yürüyüş doğuştan geldiğinden, eğitim yürüyüşü yaratmaz, denge, ritim ve toplanmayı geliştirir. Atın brio'su ona ileri bir itici güç verir, bu yüzden çalışmanın büyük bölümü bu enerjiyi yönlendirmek ve yumuşak, tutarlı tepkiler oluşturmaktan ibarettir.

Yerden çalışma, binili çalışmadan önce ve onunla birlikte güven ve saygı inşa eder. Irk sert ve zorlayıcı yöntemlere kötü tepki verir, açık, adil ve tekrarlanabilir işaretlere ise çok daha iyi karşılık verir.

Temel adımlar

1. Yedekte yürütme, durma ve teslim olmayı öğretmek için ele alma ve yerden çalışmayla başlayın.
2. Takımı tanıtın ve binicinin ağırlığını kısa oturumlarda sakince kabul etmesini sağlayın.
3. Yürüyüşü eklemeden önce adımda git, dur ve yön verme komutlarını yerleştirin.
4. Hafif bir temas ve düzenli bir ritimle doğal yürüyüşü geliştirin.
5. Güven arttıkça geçişleri, yanal çalışmayı ve doğa gezisi deneyimini ekleyin.

Peruvian Paso atları yaklaşık dört ila beş yaşında fiziksel olgunluğa ulaşır, ancak genellikle işi kaldırabilecek olgunluğa erişene kadar eyer altında çalıştırılmaz. Kısraklar genellikle iyice gelişmelerinin ardından çiftleştirilir; yetiştiriciler sağlam yapı, temiz bir doğal yürüyüş ve iyi bir mizaç için seçim yapar.

Gebelik yaklaşık 11 ay sürer ve kısrak neredeyse her zaman tek bir tay doğurur. Atlarda ikiz doğum nadirdir ve genellikle istenmez, çünkü kısrak ve taylar için yüksek risk taşır. Yeni doğan tay, yaşamının ilk saatleri içinde ayağa kalkar ve emmeye başlar.

Irkın belirleyici bir özelliği, yürüyüşün kalıtsal olarak sabit olmasıdır. Bu özellik yüzyıllar süren kapalı yetiştiricilikle sabitlendiğinden, saf kan taylar küçük yaştan itibaren güvenilir biçimde düzgün dört vuruşlu yürüyüşü sergiler. Genç atlar sütten kesilir, güven inşa etmek için erken yaşta ele alınır ve olgunlaştıkça kademeli olarak eyer çalışmasına hazırlanır.