Hanover

Hanoverian, binicilik ve yarışma amacıyla geliştirilmiş bir Alman warmblood atıdır. Dressaj, atlama ve harici (eventing) dallarında en üst düzeyde uzun bir geçmişe sahiptir ve dünyanın en başarılı spor atı ırklarından biri sayılır. Irkın adı, damızlık kütüğünün 18. yüzyıl başlarında kurulduğu kuzey Almanya'daki Hannover bölgesinden gelir.

Hanoverian'da iri yapı ve güç, sakin ve çalışmaya yatkın bir zihinle birleşir. Irkın atları genellikle sakin ve isteklidir; bu özellik onları hem profesyonel binicilere hem de deneyimli amatörlere uygun kılar. Hareket kalitesi ırkın en belirleyici özelliğidir: dressajda yüksek puan alan serbest ve esnek bir yürüyüş, tırıs ve dörtnal için seçilim yapılır.

Günümüzde yetiştiricilik, sıkı muayene ve performans testleriyle yürütülür. Kısraklar ve aygırlar damızlık kütüğüne kabul edilmeden önce değerlendirmeden geçer; böylece kuşaklar boyunca yapı, hareket ve binilebilirlik tutarlı kalır.

Kime uygun

Hanoverian, yarışma veya ciddi rekreasyonel çalışma için eğitilebilir, atletik bir partner arayan biniciler için uygundur. Sakin mizacı onu birçok sıcak kanlı spor ırkına göre daha bağışlayıcı kılar, ancak boyutu ve enerjisi net ve istikrarlı yön verebilen bir binici gerektirir. Eğitmensiz çalışan tam bir acemi için daha az uygundur.

Irkın kökeni, Hannover Seçmen Prensi ve Büyük Britanya Kralı II. George'un kuzey Almanya'da Celle'de Devlet Haralığı'nı kurduğu 1735 yılına dayanır. Haralık, çiftçilerin tarım, ulaşım ve askeri hizmet için güçlü ve kullanışlı atlar yetiştirebilmesi için onaylı aygırları bölgeye yerleştirdi.

İlk Hanoverianlar, koşum işleri ve süvari hizmeti için yetiştirilen daha ağır yapılı hayvanlardı. 18. ve 19. yüzyıllar boyunca yetiştiriciler, ırkın gücünü ve sağlam mizacını korurken daha hafif ve atletik bir at elde etmek için İngiliz atı (Thoroughbred) ve başka ırklardan kan kattı.

Hanoverian Damızlık Kütüğü (Hannoveraner Verband), ırkın yönetim merkezi olmaya devam eden Verden'de 1888 yılında kuruldu. İki dünya savaşının çalışma ve askeri atlara olan talebi azaltmasının ardından yetiştiriciler hedeflerini binek ve spor atına yönlendirdi.

1. yüzyılın ikinci yarısında seçici yetiştiricilik ve performans testleri, Hanoverian'ı önde gelen bir yarışma warmblood'una dönüştürdü. Irk, o zamandan beri dressaj ve atlamada pek çok olimpiyat ve dünya şampiyonası atı yetiştirdi.

Hanoverian, hem güçlü hem de zarif görünen dengeli ve atletik bir yapıya sahiptir. Baş orta boyutlu ve ifadelidir, iyi şekillenmiş ve kaslı bir boyun üzerinde durur. Omuz uzun ve eğiktir, sırt güçlüdür, arka el geniş ve kuvvetlidir; bu da ırka hareketteki itiş gücünü ve yükselmeyi kazandırır. Bacaklar düzgün ve iyi kaslı olup sağlam, sert tırnaklara sahiptir.

Tüy ve renkler

Hanoverianların çoğu düz renklidir; en yaygın olanları kestane, doru, kahverengi ve siyahtır. Kır renk de görülür. Yüzde ve bacaklarda beyaz belirtiler kabul edilir. Damızlık kütüğü tarihsel olarak alaca (pinto) ve birkaç başka deseni ana kayıttan dışlamıştır, bu yüzden kayıtlı atların çoğu sınırlı beyazlıkla tek bir temel renkte görülür.

Mizaç, ırkın en güçlü yönlerinden biridir. Hanoverianlar atletik yetenekleriyle birlikte sakin ve güvenilir bir zihin için de yetiştirilir; binilebilirlik, aygır ve kısrak testlerinde puanlanan bir kriterdir. Çoğu at sakin ve isteklidir, bu da günlük bakımı ve eğitimi kolaylaştırır.

Bakıcılarıyla Hanoverianlar istikrarlı çalışma ilişkileri kurar ve düzenli rutinlere iyi yanıt verir. Zekidirler ve yeni işleri hızlı kavrarlar, ancak aynı zeka onların haksız veya tutarsız binicilikteki davranışı fark etmesine ve buna tepki vermesine de yol açar. Yabancıların yanında genellikle ürkek değil, sakin davranırlar.

Padokta ve ahırda genellikle diğer atlarla iyi geçinirler. Enerjileri gerçektir ama yönetilebilir düzeydedir: spor için gereken azmi taşırlar, birçok sıcak kanlı ırkta görülen keskin tepkiselliğe ise sahip değildirler.

Hanoverianlar dayanıklıdır ve karmaşık bir bakım gerektirmez, ancak büyük spor atları olarak sağlam kalmaları için tutarlı bir yönetime ihtiyaç duyarlar. En önemlisi düzenli hareket, iyi zemin ve bacak ile ayaklara gösterilen dikkattir.

Tımar

• Tüyleri ve deriyi sağlıklı tutmak için haftada birkaç kez, mevsimsel tüy dökümü sırasında ise her gün fırçalayın
• Taş, çürük veya çatlak olup olmadığını kontrol etmek için tırnakları her gün temizleyin
• Yeleyi ve kuyruğu gerektiğinde yıkayıp tarayın
• Gerektiğinde ve ağır çalışmadan sonra yıkayın, ardından iyice kurulayın
• Binişten sonra sürtünme, şişlik veya bacaklarda ısı artışı olup olmadığını kontrol edin

Egzersiz

• Padok veya meraya günlük çıkış sağlayın
• Binili çalışmayı gezinti ve serbest hareketle birleştirin
• Ağır dressaj veya atlama çalışmasından önce kondisyonu kademeli olarak artırın
• Eklem ve tendonlardaki yükü azaltmak için dinlenme günleri bırakın

Ortam

Hanoverian, temiz ve iyi havalandırılmış bir ahır, günlük padok çıkışı ve çalışmak için güvenli, düz bir zemine erişimle en iyi şekilde gelişir. Ilıman iklim ırkı olarak soğuğa iyi dayanır, ancak rüzgardan ve nemden korunmaya, sıcak havada ise gölge ve suya ihtiyaç duyar.

Tüm atlar gibi Hanoverian da otlayarak beslenen bir otoburdur; günlük beslenmesi mera, kuru ot veya yaş ot balyası gibi kaba yeme dayanmalıdır. Sindirim sisteminin normal çalışması için kaba yem, günlük alımın en büyük bölümünü oluşturmalıdır. Tahıl veya hazır karma yem gibi konsantreler, atın çalışma yoğunluğuna göre eklenir; hafif çalışan atlar, yoğun antrenmandaki atlara göre daha azına ihtiyaç duyar. Kaba yemi kepçeyle değil ağırlığa göre ölçün ve değişiklikleri kademeli yapın.

Ödüller ve takviyeler

Az miktarda havuç veya elma ölçülü bir ödül olarak uygundur. Bir tuz veya mineral bloğu her zaman erişilebilir olmalıdır; kaba yem analizinde eksiklik görülürse takviyeler konusunda bir veteriner veya at beslenme uzmanına danışılabilir. Büyük bir at günde 30 litreden fazla su içebileceğinden, temiz ve taze suya her zaman erişim sağlanmalıdır.

Hanoverian, yapıyı ve sağlamlığı denetleyen sıkı yetiştiricilik muayeneleri sayesinde kısmen sağlıklı kalan güçlü bir ırktır. İyi bir bakımla birçok birey 25-30 yıl yaşar. En sık görülen rahatsızlıklar, tek bir kalıtsal kusurdan çok atletik çalışmanın gereklerine ve atın boyutuna bağlıdır.

Koruyucu bakım

• Yıllık veteriner muayeneleri ve rutin aşılar
• Genellikle yılda bir veya iki kez diş kontrolü ve törpüleme
• Tırnak kesimi veya nallama için 6-8 haftada bir nalbant ziyareti
• Dışkı yumurta sayımına dayalı planlı bir solucan düşürme programı
• Eklem ve tendonları korumak için iş yükünü kademeli artıran kondisyon çalışması

Eğitilebilirlik, ırkın belirleyici özelliklerinden biridir ve atlar damızlığa kabul edilmeden önce resmi olarak test edilir. Hanoverianlar hızlı öğrenir, öğrendiklerini akılda tutar ve genellikle biniciye karşı değil, biniciyle birlikte çalışmak ister. Bu isteklilik net ve tutarlı bir yönetimle karşılık bulur, sert veya tutarsız yöntemlerle ise zayıflar. Çoğu at üç veya dört yaşında eyer altına alınır ve disiplinine doğru yavaşça geliştirilir.

Temeller

1. Yedekte yürüme, durma ve vücudun her yerine dokunulmasını kabul etme gibi sakin yer çalışmalarını yerleştirin
2. Elden veya lonjada baskıya uyma ve temel ses komutlarını öğretin
3. Koşum takımını ve biniciyi kontrollü bir alanda kademeli olarak tanıtın
4. Yürüyüşü, tırısı ve dörtnalı istikrarlı, ileri ve dengeli çalışmayla geliştirin
5. Temeller sağlamlaştıktan sonra disipline özgü çalışmaları (dressaj figürleri veya düşük gimnastik atlamalar) ekleyin
6. Seansları kısa tutun ve özellikle genç atlarda iyi bir tepkiyle bitirin

Yetiştiricilik, Hanoverian sisteminin merkezindedir ve yapı, hareket ve mizacın tutarlı kalması için damızlık kütüğü tarafından denetlenir. Aygırlar lisans almadan önce yapı muayenesinden ve bir performans testinden geçmek zorundadır; kısraklar ise taylarının ana damızlık kütüğüne girebilmesi için derecelendirilir.

Kısraklar birkaç yaşında damızlık olgunluğuna ulaşır, ancak çoğu damızlığa ayrılmadan önce sporda tutulur. Çiftleşme veya suni tohumlama sonrasında gebelik yaklaşık 11 ay sürer ve neredeyse her zaman tek bir tay ile sonuçlanır. Atlarda ikiz doğum nadirdir ve genellikle istenmez.

Taylar tipik olarak altı aylık civarında sütten kesilir. Genç atlar daha sonra padok çıkışı ve kademeli el alışkanlığıyla büyütülür; vücutları olgunlaşana, genellikle üç yaş veya daha büyük olana dek eyer altına alınmazlar.