Pygmy

Pygmy, Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilmiş küçük yapılı evcil bir keçi ırkıdır. Yetişkin bireyler omuzdan ölçüldüğünde genellikle 41-58 santimetre boyunda olur ve 23-39 kilogram arasında tartılır; gövdesi bodur, fıçı biçiminde ve bacakları kısadır. Irkın kökeni, 1900'lerin ortasında Batı Afrika'dan getirilen küçük keçilere dayanır; ıslah çalışmalarında süt verimi değil, kompakt ve kaslı bir yapı hedeflenmiştir.

Pygmy keçileri çoğunlukla arkadaş hayvanı, evcil hayvan ve küçük ölçekli çiftlik hayvanı olarak yetiştirilir. Sosyal, hareketli ve uysal bir mizaca sahiptirler; birlikte yaşadıkları insanlara ve diğer hayvanlara güçlü bağlar kurarlar. Tek başına bırakılan bir hayvan strese girip sürekli melemeye başlar, bu yüzden genellikle çift veya küçük gruplar halinde tutulur.

Irk, farklı iklim koşullarına uyum sağlar ve kuru bir barınak ile temel bakım verildiğinde dayanıklı kabul edilir. Dişiler az miktarda ama yağ oranı yüksek süt verebilir; buna rağmen çoğu sahip Pygmy keçilerini üretim için değil, mizaçları ve yönetilebilir boyutları için tercih eder.

Kime uygun

Pygmy, küçük kalan ve kolay yönetilen cana yakın bir keçi arayan aileler ve küçük arazi sahipleri için uygundur. Güvenli bir çit ve en az iki hayvan bulunduğu sürece çocuklu haneler ve keçiyle yeni tanışan sahipler için iyi çalışır. Yüksek süt verimi isteyen ya da tek bir keçiyle yetinmek zorunda kalacak kişiler için daha az uygundur.

Pygmy keçisi, Kamerun Vadisi ve Batı Afrika'nın diğer bölgelerindeki küçük keçilerden köken alır. Bu hayvanlar, kendi bölgelerinde dayanıklılıkları ve sıcak, nemli koşullarda kısıtlı otlak kaynaklarıyla hayatta kalabilme yetenekleriyle değer görmüştür.

Küçük Batı Afrika keçileri 19. yüzyıl ile 20. yüzyılın başlarında Avrupa'ya ulaşmış, bir kısmı hayvanat bahçelerinde ve özel koleksiyonlarda tutulmuştur. Bu Avrupa kökenli sürülerden hayvanlar Kuzey Amerika'ya ihraç edilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'ne belgelenen ilk sevkiyatlar 1950'lerin sonunda, başlangıçta hayvanat bahçesi ve sergi hayvanı olarak gelmiştir.

1960'lar boyunca özel yetiştiricilerin bu keçileri evcil hayvan ve çiftlik hayvanı olarak üretmeye başlamasıyla ilgi arttı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yetiştiriciler, aynı Afrika kökenine sahip olan ama daha uzun boylu ve süt odaklı Nigerian Dwarf'tan Pygmy'yi ayıran kısa, tıknaz vücut yapısını seçtiler.

1970'lerin ortasında Amerika Birleşik Devletleri'nde soy kütüklerini kaydetmek ve bir ırk standardı belirlemek amacıyla bir ırk kayıt kuruluşu kuruldu. O tarihten bu yana Pygmy, arkadaş hayvanı olarak yaygınlaştı ve bugün Kuzey Amerika'da ve ötesinde panayırlarda, hayvan dokunma çiftliklerinde ve küçük arazilerde sıkça görülüyor.

Pygmy'nin gövdesi kısa bacaklar üzerinde kompakt ve kaslı bir yapıya sahiptir, bu da ona yuvarlak, fıçı biçiminde bir görünüm kazandırır. Baş kısa olup yüz hafif çukur ya da düzdür; her iki cinsiyette de genellikle boynuz bulunur, ancak bazı oğlaklarda boynuz tomurcukları küçükken yakılır. Erkeklerde sakal ve tüy örtüsü dişilere göre daha gürdür.

Küçük yapısına rağmen ırk, incelikten çok güç için tasarlanmıştır; göğüs derin, kaburgalar geniş ve iyi kavislidir.

Tüy ve renkler

Tüy örtüsü, soğuk havada kalınlaşan dolgun ve düz çift kat halindedir. Tanınan renkler arasında ön bacaklarda açık dikey çizgiler bulunan karamel desen, agouti gri, düz siyah ve kahverengi yer alır. Çoğu desende burun, gözler, kulaklar ve alt bacaklarda kontrast oluşturan açık renkli noktalar görülür. Tekeler kışın omuzlarında genellikle daha uzun bir tüy yelesi taşır.

Pygmy keçileri uysal ve meraklıdır. İnsan teması severler, çoğu zaman bakıcılarının peşinden dolaşır ve ilgi arar. Irk, oynarken zıplama, tırmanma ve kafa vurma gibi oyunbaz davranışlarıyla tanınır; bu da onu ailelerin ve hayvan dokunma çiftliklerinin gözdesi yapar.

İyi sosyalleşmiş Pygmy'ler çocuklarla genellikle nazik ve hoşgörülüdür, ancak boynuzları ve kafa vurma alışkanlıkları nedeniyle küçük çocukların gözetim altında tutulması gerekir. Yabancılara karşı, insanlara alıştıktan sonra genelde çekingen değil meraklı davranırlar.

Sürü hayvanı oldukları için en az bir keçi arkadaşıyla birlikte en iyi şekilde gelişirler. Tek başına tutulan bir keçi genellikle kaygılanır ve durmadan meler. Diğer çiftlik hayvanlarıyla genelde barışçıldır, ama herhangi bir keçi grubunda net bir hiyerarşi oluşur. Kısırlaştırılmamış tekeler daha atak olabilir ve üreme döneminde güçlü bir koku geliştirir; bu yüzden birçok evcil hayvan sahibi iğdiş teke ya da dişi tercih eder.

Tımar

• Tırnak büyümesini ve topallamayı önlemek için tırnakları her 6-8 haftada bir kesin
• Dökülen tüyleri almak için ara sıra, ilkbahar dökümü sırasında daha sık fırçalayın
• Tüy ve deriyi bit, akar ve keçeleşme açısından kontrol edin
• Tekelerde sakalı, dişilerde ise oğlak doğumu sonrası arka bölgeyi temiz tutun

Egzersiz

• Günlük dallardan yeme ve hareket için güvenli bir dış mekan sağlayın
• Kütük, platform veya büyük kayalar gibi tırmanma yapıları ekleyin
• Arkadaş keçilerle doğal oyun ve hareket için zaman tanıyın
• Pygmy'ler tırmandığı ve dar aralıklardan sıkışarak geçebildiği için en az 1,2 metre yüksekliğinde sağlam çit kullanın

Ortam

Pygmy'ler yağmurdan ve rüzgardan korunmalarını sağlayan kuru, hava akımı olmayan bir barınağa, saman gibi temiz bir yatağa ihtiyaç duyar. Soğuğa nemden daha iyi dayanırlar, bu yüzden hava akımı olmadan havalandırma önemlidir. Her keçi için kapalı barınakta yaklaşık 1,4-1,9 metrekare alan artı bir dış gezinti alanı gerekir. Çit sağlam olmalıdır, çünkü ırk çevik olup zayıf noktaları test eder.

Pygmy'nin beslenmesi kaba yeme dayanır. Kaliteli çayır kuru otu her zaman erişilebilir olmalı; keçiler meraya erişebildiğinde çalı, yaprak ve yabani otlarla desteklenmelidir. Tahıl, ölçülü verilir ve esas olarak gebe ya da süt veren dişilere ve büyümekte olan oğlaklara ayrılır, çünkü Pygmy'ler kolayca kilo alır ve obezite evcil keçilerde yaygın bir sorundur.

Temiz, taze su her zaman bulunmalı ve uygun bakır içeriğine sahip serbest erişimli bir keçi mineral karışımı sunulmalıdır.

Ödüller ve takviyeler

Elma, havuç veya bal kabağı gibi az miktarda meyve ve sebze uygun bir ödül olabilir, ancak toplam beslenmenin yaklaşık yüzde 10'unu geçmemelidir. Serbest erişimle sunulan karbonat, işkembeyi tamponlamaya yardımcı olabilir. Serbest mineral takviyesi tuz kayasından daha güvenilirdir; eksiklik görülen bölgelerde veteriner önerisiyle selenyum veya bakır takviyesi gerekebilir.

Pygmy, iyi bakımla genellikle 10-15 yıl yaşayan sağlam bir ırktır. Çoğu sağlık sorunu kalıtsal hastalıktan çok beslenme, parazit veya barınma kaynaklıdır. Obezite evcil keçilerde yaygındır ve başka birçok soruna zemin hazırlar, bu yüzden kaba yem ağırlıklı beslenmeyle kilo kontrolü önemlidir.

Düzenli parazit kontrolü, aşılama ve tırnak bakımı bu ırkta görülen sorunların büyük kısmını önler.

Koruyucu bakım

• Düzenli dışkı testleri planlayın ve sonuçlara göre kurt ilacı verin
• Tırnakları her 6-8 haftada bir kesin
• Veteriner önerisine göre CDT (klostridyal ve tetanoz) aşısı yaptırın
• Doğru serbest mineral takviyesi sunun ve vücut ağırlığını kontrol edin
• Taze su sağlayın ve ani yem değişikliklerinden kaçının

Pygmy keçileri erken cinsel olgunluğa erişir; tekeler 3-4 aylıkken doğurgan olabilir, bu yüzden genç erkekler istenmeyen çiftleşmeyi önlemek için genellikle dişilerden ayrılır. Dişiler yeterli büyüklüğe ulaştıktan sonra, genellikle 12-18 aylıkken çiftleştirilir. Birçok keçi ırkının aksine Pygmy'ler kesin bir mevsimsel döngüye bağlı değildir ve yıl boyunca kızgınlık gösterebilir.

Gebelik yaklaşık 145-155 gün sürer. Bir ila üç oğlaklık doğumlar tipiktir, ikizler en yaygın olanıdır. Dişiler genellikle iyi annelerdir ve gebeliğin son döneminde ve emzirme sırasında temiz, kuru bir doğum alanına ve ek yeme ihtiyaç duyarlar.

Oğlaklar doğumdan kısa süre sonra ayağa kalkıp emmeye başlar ve birkaç hafta içinde kuru otu kemirmeye başlar. Sütten kesme genellikle 8-12 hafta arasında gerçekleşir. Irkın erken doğurganlığı ve yıl boyunca üreyebilme özelliği nedeniyle, tekelerin ve dişilerin kontrollü şekilde ayrı tutulması üremeyi yönetmenin temel yoludur.