Nubian

Anglo-Nubian olarak da bilinen Nubian keçisi, 1800'lerin sonlarında İngiltere'de geliştirilmiş iri yapılı bir süt keçisi ırkıdır. Dünyada en yaygın yetiştirilen süt keçisi ırklarından biridir ve çoğu süt keçisine göre daha yüksek yağ oranına sahip sütüyle değer görür. Irk, çenenin oldukça altına kadar sarkan uzun kulakları ve genellikle Roma burnu diye tanımlanan dışbükey yüz profiliyle kolayca tanınır.

Nubian keçileri cana yakın ve insana düşkün hayvanlardır. Genellikle insan yakınlığı ararlar, padoklarda bakıcılarının peşinden yürürler ve gösterilen ilgiye karşılık verirler. Irk aynı zamanda gürültücü olmasıyla da bilinir: aç kaldıklarında, sürüden ayrıldıklarında ya da yalnızca ilgi beklediklerinde yüksek sesle bağırırlar. Bu özellik onlarla yaşamayı eğlenceli kılar, ancak yakın komşusu olan sahiplerin göz önünde bulundurması gereken bir husustur.

Çift amaçlı bir süt keçisi ırkı olan Nubian, yağ oranı yüksek, orta miktarda süt verir. Bu süt hem içmeye hem de peynir ve sabun yapımına uygundur. Dişiler genellikle iyi bir boya ulaşırken tekeler belirgin biçimde daha iridir. Irk, kısmen tropik kökenine bağlanan bir özellikle sıcak iklimlere de iyi uyum sağlar.

Nubian kime uygun

Nubian, üretken bir süt keçisi isteyen, sosyal bir mizacı önemseyen ve gürültücü bir hayvana katlanabilecek sahipler için uygundur. Yüksek yağ oranlı sütü, evde peynir ve sabun yapanların ilgisini çeker. Irk sıcağa iyi dayandığından sıcak bölgelerde pratik bir tercihtir. Yerleşim alanlarında yaşayan sahiplerin, bir Nubian edinmeden önce ırkın gürültücü yapısını göz önünde bulundurması gerekir.

Irk, 1800'lü yıllarda İngiltere'de oluşturuldu. İngiliz keçi yetiştiricileri, Kuzey Afrika, Orta Doğu ve Hindistan ile yapılan ticaret yoluyla limanlardan getirilen tekeleri yerli dişi keçilerle melezledi. Bu ithal hayvanlar, ırkın bugün hâlâ taşıdığı sarkık kulakları ve dışbükey burun yapısını beraberinde getirdi.

Irkın adı bu karma kökeni yansıtır. Nubian terimi Afrika'nın kuzeydoğusundaki bölgeye işaret eder. Ancak bugünkü haliyle ırk, tek bir kaynak ülkede değil, Britanya'da bir araya getirilip standartlaştırılmıştır. Britanya'da oluşturulan bu karma ırkı özgün ithal hayvanlardan ayırt etmek için ırka resmî olarak Anglo-Nubian adı verilir.

1900'lerin başında İngiltere'de belirgin bir ırk tipi oturmuş, yetiştiriciler standardı tanımlayan uzun kulaklı, Roma burunlu görünümü ve süt amacını netleştirmişti. Irk Britanya'dan diğer ülkelere yayıldı. Buralardaki yetiştiriciler hem süt kalitesini hem de sıcağa karşı dayanıklılığını değerli buldu.

Kuzey Amerika'da ırk, büyük keçi derneklerince kayıt altına alınan ve hem küçük çiftliklerde hem de büyük süt işletmelerinde yaygın olarak yetiştirilen en popüler süt keçisi ırklarından biri haline geldi. Yüksek yağ oranlı sütü, iri yapısı ve uyum sağlayabilen bünyesinin bir araya gelmesi, ırkın birçok iklimde tutunmasını sağladı.

Nubian, uzun gövdeli, dik duruşlu ve boyuna göre ince kemik yapısına sahip iri bir keçidir. Irkı tanımlayan iki temel özellik kulaklar ve yüzdür. Kulaklar uzun ve geniştir, başa yassı biçimde yapışık durur ve burun ucu seviyesinin altına kadar uzanır. Yüz profili belirgin biçimde dışbükeydir ve ırka karakteristik Roma burnu görünümünü kazandırır. Her iki cinsiyet de boynuzlu ya da doğal olarak boynuzsuz olabilir ve çiftlik hayvanlarının çoğunda oğlakken boynuz tomurcukları yakılarak boynuzlanma önlenir.

Tüy ve renkler

Tüyler kısadır ve vücuda sıkıca yapışır. Bu özellik, ırkın sıcak havaya olan dayanıklılığıyla örtüşür. Standartta renk sınırlaması yoktur, bu yüzden Nubianlar çok çeşitli ton ve desenlerde görülebilir. Düz siyah, kızıl ve bej sık görülen renklerdir. Benekli ve alaca desenlerle siyah-bej gibi kombinasyonlar da yaygındır. Deri ve kısa tüyler çok az bakım gerektirir, ancak uzun kulakların temizlik ve parazit açısından düzenli olarak kontrol edilmesi gerekir.

Nubian keçileri sosyaldir ve kendilerine bakan insanlarla güçlü bir bağ kurar. Doğaları gereği meraklıdırlar, yeni nesneleri incelerler ve sık sık bakıcılarından ilgi beklerler. Sürü içinde genellikle sakindirler ve diğer keçilerle iyi geçinirler. Birlikte büyütüldüklerinde koyun ya da kümes hayvanları gibi diğer çiftlik hayvanlarını da genellikle kabullenirler.

Aile bireylerine karşı ırk uysal ve hoşgörülüdür. Bu yüzden küçük çiftliklerde ve yetişkin gözetimindeki çocuk projelerinde sıkça tercih edilir. Yabancılara karşı Nubianlar korkmaktan çok meraklı bir tavır sergiler, ancak alışma süreci yine de faydalıdır. Sürü hayvanı olduklarından en azından bir başka keçiyle birlikte tutulduklarında daha iyi durumdadırlar ve tek başlarına bırakıldıklarında strese girip gürültücü hale gelebilirler.

Birçok sahibi için ırkı asıl tanımlayan özellik sesidir. Nubianlar yüksek sesle ve ısrarla bağırırlar. Acıktıklarında, kızgınlık döneminde, sürüden ayrıldıklarında ya da yalnızca ilgi beklediklerinde ses çıkarırlar. Yerleşim alanlarında yaşamayı düşünen adaylar, bir Nubian almadan önce bunu hesaba katmalıdır.

Kısa tüyler tımar ihtiyacını azaltır, ancak ırk yine de düzenli sağlık bakımına, özellikle tırnak kesimine ve kulak kontrolüne ihtiyaç duyar. Tüm keçilerde olduğu gibi Nubianlar da sosyaldir ve arkadaşlığa, hareket edebilecekleri alana, hava koşullarından ve yırtıcılardan korunmaya ihtiyaç duyarlar.

Tımar

• Dökülen tüyleri temizlemek ve deriyi parazit açısından kontrol etmek için ara sıra fırçalayın
• Aşırı uzamayı ve topallamayı önlemek için tırnakları 6-8 haftada bir kesin
• Uzun kulakları kir, akar ve yaralanma açısından düzenli olarak kontrol edin
• Tüyleri kuru tutun, kısa tüyler uzun süreli nemli koşullarda suyu iyi atamaz

Egzersiz

• Hareket edebilmeleri ve otlanabilmeleri için her gün mera ya da otlak alanına erişim sağlayın
• Kütük, kaya veya platform gibi tırmanma nesneleri sunun
• İyi hava koşullarında her gün en az birkaç saat açık havada vakit geçirmelerine izin verin

Ortam

Keçiler sınırları zorladığından ve zayıf çitleri aşarak kaçabildiğinden, Nubianların güvenli bir çitle çevrilmesi gerekir. Kuru ve rüzgârsız bir barınak onları yağmurdan, rüzgârdan ve aşırı soğuktan korurken, yazın gölge ve havalandırma önem kazanır. Irk, birçok süt keçisine göre sıcağa daha iyi dayanır, ancak yine de her zaman temiz suya erişimi olmalıdır. Keçileri tek başına değil, gruplar halinde barındırın.

Bir Nubianın beslenmesinin temelini kaba yem oluşturur. Keçinin tükettiğinin büyük bölümünü kaliteli kuru ot, mera ve otlak bitkileri oluşturmalıdır. Keçiler doğal olarak çalı, yaprak ve yabani otları otla birlikte tercih eden hayvanlardır. Sağmal dişilerin ve büyümekte olan oğlakların enerji ve protein ihtiyacı daha yüksektir, bu yüzden kaba yeme ek olarak genellikle konsantre yem verilir. Keçilerin sindirim sistemi hassas olduğundan beslenmede ani değişikliklerden kaçınılmalıdır.

Ödüller ve takviyeler

Keçilerin bakır ihtiyacı koyun minerallerinin karşılamadığı özel bir düzeydedir, bu yüzden keçilere özel serbest mineral takviyesi sağlayın. Özellikle sağmal dişiler için temiz ve sürekli su kaynağı şarttır. Az miktarda meyve ve sebze gibi ödüller ölçülü şekilde verilebilir, ancak bunlar hiçbir zaman kaba yemin yerini tutmamalıdır.

Nubianlar dayanıklı keçilerdir ve iyi bir bakımla genellikle 12 ila 18 yıl yaşarlar. Irktaki sağlık sorunlarının çoğu, süt keçilerini genel olarak etkileyen sorunlarla aynıdır: iç parazitler, tırnak hastalıkları ve sorumlu yetiştiricilerin test ettirdiği az sayıda kronik bulaşıcı hastalık. Sıcağa dayanıklılık bir avantajdır, ancak ırkın sağlıklı kalabilmesi için yine de parazit kontrolüne, aşılamaya ve düzenli ayak bakımına ihtiyacı vardır.

Koruyucu bakım

• Düzenli dışkı yumurta sayımı yaptırın ve ilaçlamayı sabit bir takvime göre değil, sonuçlara göre yapın
• Tırnakları 6-8 haftada bir kesin
• Veteriner önerisiyle klostridyal hastalıklara ve tetanoza karşı (CDT) aşılayın
• CAE, CL ve Johne hastalığı açısından test edilmiş sürülerden satın alın
• Bakır ihtiyacını karşılamak için keçiye özel mineral takviyesi sağlayın

Nubian dişileri genellikle 7 ila 10 aylıkken üreme çağına ulaşır, ancak birçok yetiştirici ilk çiftleşmeden önce dişinin 30 ila 35 kg ağırlığa ulaşmasını ve iyice gelişmiş olmasını bekler. Bazı süt keçisi ırklarının aksine Nubianlar uzun bir kızgınlık döneminde döngüye girebilir ve bazı iklimlerde neredeyse yıl boyunca üreyebilir. Bu durum oğlaklama ve süt üretiminin zamanlamasında esneklik sağlar.

Gebelik yaklaşık 150 gün, yani beş ay kadar sürer. En sık görülen sonuç ikiz doğumdur, ancak tek oğlak ve üçüz doğumlar da görülür. Dişiler genellikle ilgili annelerdir ve çoğu durumda oğlaklamayı yardımsız gerçekleştirir, ancak ilk kez doğuran dişilerin gözlemlenmesi gerekir.

Oğlaklar anne yanında emzirilerek büyütülebilir ya da anneden ayrılıp ısıl işlem görmüş ağız sütü ve sütle biberonla beslenebilir. Bazı süt işletmeleri CAE gibi hastalıkları kontrol altında tutmak için bu ikinci yöntemi uygular. Boynuzsuz hayvan istenmesi durumunda oğlakların boynuz tomurcukları genellikle ilk iki hafta içinde yakılır. Sütten kesme genellikle 8 ila 12 haftalıkken gerçekleşir. Tekeler, üreme mevsimindeki güçlü kokuları nedeniyle planlı çiftleşmeler dışında dişilerden ayrı tutulur.