เฮียร์ฟอร์ด

เฮียร์ฟอร์ดเป็นสุกรบ้านที่พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อตามลวดลายสีที่ล้อกับวัวพันธุ์เฮียร์ฟอร์ด คือลำตัวสีแดงและหน้าขาวมีจุดขาวแซม เป็นสุกรเนื้อขนาดใหญ่ที่เกษตรกรรายย่อยและผู้เลี้ยงสุกรตามบ้านนิยม เพราะนิสัยสงบและน้ำหนักขึ้นสม่ำเสมอ

สุกรโตเต็มวัยเป็นสัตว์ตัวใหญ่มาก พ่อพันธุ์และแม่พันธุ์ที่โตเต็มที่มักหนักราว 600 ถึง 800 ปอนด์ บางตัวหนักกว่านี้เมื่อเลี้ยงดูดี พันธุ์นี้โตแบบค่อยเป็นค่อยไปและน้ำหนักเพิ่มขึ้นสม่ำเสมอ ไม่ใช่พุ่งพรวดเป็นช่วง ๆ ซึ่งช่วยให้ได้ซากเนื้อที่คุณภาพคงที่

เฮียร์ฟอร์ดขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดีและจับบังคับง่าย เมื่อรวมกับความทนทานต่อการเลี้ยงกลางแปลงหญ้า จึงเป็นตัวเลือกที่ใช้งานได้จริงสำหรับผู้เลี้ยงสุกรในระบบกลางแจ้งหรือกึ่งกลางแจ้ง โดยเฉพาะในสภาพอากาศร้อนชื้นที่ต้องอาศัยสุกรที่ทนทานและดูแลง่าย

เหมาะกับใคร

เฮียร์ฟอร์ดเหมาะกับผู้เลี้ยงที่ต้องการสุกรนิสัยเชื่อง จัดการง่าย สำหรับผลิตเนื้อในฟาร์มขนาดเล็กถึงกลาง ทนต่อการเลี้ยงกลางแจ้งและการจับบังคับโดยผู้เลี้ยงมือใหม่ได้ดีกว่าสุกรบางพันธุ์ที่ตื่นตกใจง่าย แต่ไม่ใช่สัตว์ขนาดสำหรับเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้าน เพราะขนาดตัวเมื่อโตเต็มวัยและความต้องการอาหารเรียกร้องรั้วที่แข็งแรง โรงเรือน และพื้นที่ที่เหมาะสม

สุกรเฮียร์ฟอร์ดมีจุดกำเนิดในสหรัฐอเมริกาช่วงทศวรรษแรก ๆ ของศตวรรษที่ 20 ผู้เพาะพันธุ์ต้องการสร้างสุกรที่มีลวดลายสีคงที่และจดจำได้ง่าย โดยจำลองแบบจากวัวพันธุ์เฮียร์ฟอร์ดซึ่งมีลำตัวสีแดงและหน้าขาว

พันธุ์นี้ถูกผสมขึ้นจากสุกรพันธุ์อเมริกันที่มีอยู่แล้วในยุคนั้น รวมถึงดูร็อก โปแลนด์ไชนา และเชสเตอร์ไวต์ โดยคัดเลือกต่อเนื่องหลายชั่วรุ่นเพื่อล็อกลวดลายสีแดงขาวให้นิ่ง งานพัฒนาพันธุ์ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในแถบมิดเวสต์ของสหรัฐฯ ซึ่งเป็นแหล่งที่พบสุกรพันธุ์ต้นตระกูลเหล่านี้ทั่วไป

มีการจัดตั้งทะเบียนพันธุ์ในสหรัฐอเมริกาเพื่อบันทึกสุกรเฮียร์ฟอร์ดและกำหนดมาตรฐานสีที่นิยามพันธุ์นี้ ตลอดช่วงกลางศตวรรษที่ 20 เฮียร์ฟอร์ดมีผู้นิยมเลี้ยงในกลุ่มเกษตรกรที่ต้องการสุกรเนื้อสองประโยชน์ที่รูปลักษณ์สม่ำเสมอและสวยงาม

เมื่อการผลิตเนื้อสุกรเชิงพาณิชย์เปลี่ยนไปพึ่งพาสายพันธุ์อุตสาหกรรมผลผลิตสูงเพียงไม่กี่สาย จำนวนเฮียร์ฟอร์ดจึงลดลง ปัจจุบันเลี้ยงกันส่วนใหญ่โดยเกษตรกรรายย่อย ผู้สนใจสายพันธุ์ดั้งเดิม และโครงการปศุสัตว์เยาวชน และถือเป็นพันธุ์ส่วนน้อยหรือพันธุ์อนุรักษ์มากกว่าพันธุ์การค้ากระแสหลัก

เฮียร์ฟอร์ดจำได้ทันทีจากสีสัน ลำตัวเป็นสีแดงเข้ม ใบหน้าสีขาว มักมีสีขาวที่ขาส่วนล่าง แนวท้อง และปลายหาง ความตัดกันระหว่างหน้าขาวกับลำตัวสีแดงคือจุดเด่นที่นิยามสายพันธุ์นี้

โครงร่างเป็นแบบสุกรเนื้อ ลำตัวยาวและลึก แผ่นหลังกว้าง สะโพกเนื้อแน่น และขาที่แข็งแรงพอรองรับน้ำหนักตัวเมื่อเดินบนแปลงหญ้า หัวมีความยาวปานกลาง จมูกไม่โด่งมาก และหูมักตกไปข้างหน้าและห้อยลงเล็กน้อยมากกว่าจะตั้งตรง

ขนและสีสัน

ขนสั้นและหยาบ ตามแบบฉบับสุกรที่เลี้ยงกลางแจ้ง และปกคลุมผิวหนังที่หนาและมีเม็ดสี มาตรฐานพันธุ์กำหนดให้ลำตัวสีแดงและหน้าขาว สุกรส่วนใหญ่ยังมีสีขาวที่ขาอย่างน้อยสองข้างและที่แนวท้อง สีขาวที่ลามเข้าไปในลำตัวมากเกินไป หรือหน้าที่ไม่ได้เป็นสีขาวเป็นส่วนใหญ่ ถือเป็นข้อบกพร่องต่อมาตรฐานสี เฉดสีแดงมีตั้งแต่แดงอ่อนไปจนถึงแดงเข้มแบบมะฮอกกานี แตกต่างกันไปในแต่ละตัว

เฮียร์ฟอร์ดมีชื่อเสียงเรื่องอุปนิสัยอ่อนโยนและสม่ำเสมอ สุกรกลุ่มนี้มักใจเย็นเมื่ออยู่ใกล้คน ไม่ค่อยตื่นตกใจง่าย และให้ความร่วมมือระหว่างกิจวัตรอย่างการให้อาหาร การย้ายคอก และการต้อนขึ้นรถ นิสัยแบบนี้เป็นเหตุผลหลักที่พันธุ์นี้เป็นที่นิยมในหมู่เกษตรกรรายย่อยและโครงการประกวดสุกรของเยาวชน

เมื่ออยู่กับผู้เลี้ยงที่คุ้นเคย พันธุ์นี้เป็นมิตรและขี้สงสัย ต่อคนแปลกหน้ามักอดทนมากกว่าก้าวร้าว แม้กระนั้นสุกรตัวใหญ่ทุกตัวควรเข้าใกล้ด้วยความระมัดระวัง เฮียร์ฟอร์ดมักปรับตัวเข้ากลุ่มได้ดีและอยู่ร่วมกับสุกรตัวอื่นได้ราบรื่นเมื่อมีพื้นที่และจุดให้อาหารเพียงพอ ไม่ต้องแย่งชิงกัน

เช่นเดียวกับสุกรทั่วไป แม่สุกรที่เพิ่งออกลูกจะปกป้องลูกและควรได้รับความเงียบสงบและระยะห่างระหว่างการคลอด พ่อพันธุ์มีขนาดใหญ่และแรงมาก จึงต้องจับบังคับอย่างปลอดภัยแม้นิสัยโดยรวมจะสงบ สุกรที่เบื่อหรือขาดสิ่งกระตุ้นอาจขุดคุ้ยดินและทดสอบความแข็งแรงของรั้ว การมีพื้นที่และกิจกรรมเสริมที่เพียงพอจึงช่วยให้พฤติกรรมสงบนิ่ง

การดูแลขน

• สุกรดูแลตัวเองเป็นส่วนใหญ่ ไม่จำเป็นต้องแปรงขน
• จัดให้มีบ่อโคลนหรือระบบพ่นน้ำในช่วงอากาศร้อน เพราะสุกรไม่มีต่อมเหงื่อและใช้โคลนช่วยลดความร้อนพร้อมปกป้องผิวหนัง
• ตรวจผิวหนัง หู และเท้าเป็นประจำ เพื่อดูปรสิต แผลไหม้แดดบริเวณผิวขาว และกีบที่ยาวเกินไป
• ตัดกีบเมื่อจำเป็นเท่านั้น สุกรที่เดินบนพื้นแข็งมักสึกกีบเองตามธรรมชาติ

การออกกำลังกาย

• จัดให้มีคอกหรือแปลงหญ้าสำหรับขุดคุ้ย หากิน และเคลื่อนไหว
• หมุนเวียนแปลงหญ้าเท่าที่ทำได้ เพื่อลดการสะสมของปรสิตและรักษาสภาพหน้าดิน
• หลีกเลี่ยงการขังสุกรตัวใหญ่ที่กระฉับกระเฉงไว้ในคอกแคบเป็นเวลานาน

สภาพแวดล้อม

เฮียร์ฟอร์ดเลี้ยงในระบบกลางแจ้งหรือกึ่งกลางแจ้งได้ดี ควรจัดโรงเรือนที่แห้ง ไม่มีลมโกรก มีวัสดุรองนอนสะอาดสำหรับช่วงอากาศหนาวและเปียกชื้น พร้อมร่มเงาและบ่อโคลนสำหรับช่วงอากาศร้อน บริเวณผิวหนังสีขาวทั้งที่หน้าและลำตัวไหม้แดดได้ง่าย ร่มเงาจึงสำคัญมากในฤดูร้อน รั้วต้องแข็งแรงและอยู่ชิดพื้น เพราะสุกรชอบขุดคุ้ยและดันรั้ว รั้วไฟฟ้าหรือแผงกั้นสุกรที่แข็งแรงเป็นตัวเลือกที่ใช้กันทั่วไป

สุกรเฮียร์ฟอร์ดมักเลี้ยงด้วยอาหารสำเร็จรูปสูตรสมดุลที่มีธัญพืชอย่างข้าวโพดเป็นหลัก ร่วมกับแหล่งโปรตีนอย่างกากถั่วเหลือง เสริมวิตามินและแร่ธาตุ ความต้องการโปรตีนสูงสุดในช่วงลูกสุกรกำลังโต และลดลงเมื่อใกล้โตเต็มวัย เมื่อปล่อยแปลงหญ้า พันธุ์นี้หากินเองได้ดี กินหญ้า ราก และพืชอื่น ๆ ซึ่งช่วยเสริมแต่ไม่สามารถทดแทนอาหารสำเร็จรูปได้ทั้งหมด ต้องมีน้ำสะอาดให้ตลอดเวลา โดยเฉพาะในช่วงอากาศร้อน

ขนมและอาหารเสริม

เศษผักและผลไม้ให้เป็นขนมได้ในปริมาณพอเหมาะตามที่กฎระเบียบท้องถิ่นอนุญาต แร่ธาตุแบบให้กินอิสระและน้ำสะอาดช่วยเสริมการเจริญเติบโตและพัฒนากระดูก ปรับปริมาณอาหารเพื่อคุมสภาพร่างกายของสุกรพันธุ์ให้อยู่ในเกณฑ์พอดี เพราะแม่พันธุ์และพ่อพันธุ์ที่อ้วนเกินไปอาจมีปัญหาการผสมพันธุ์ติดยากและปัญหาข้อต่อ

เฮียร์ฟอร์ดถือเป็นพันธุ์ที่แข็งแรงทนทานและปรับตัวเข้ากับสภาพเลี้ยงกลางแจ้งได้ดี หากดูแลอย่างเหมาะสม สุกรพันธุ์ที่เลี้ยงไว้ทำพันธุ์อาจมีอายุยืนราว 6 ถึง 10 ปี แม้สุกรที่เลี้ยงเพื่อเนื้อจะถูกส่งเข้าโรงชำแหละก่อนอายุนั้นมาก ปัญหาสุขภาพส่วนใหญ่ในพันธุ์นี้เกิดจากการจัดการมากกว่าพันธุกรรม และตอบสนองดีต่อโรงเรือนที่เหมาะสม พื้นที่สะอาด การควบคุมปรสิต และอาหารที่สมดุล

การดูแลป้องกันโรค

• ทำวัคซีนและถ่ายพยาธิตามตารางที่กำหนดร่วมกับสัตวแพทย์
• หมุนเวียนแปลงหญ้าและรักษาคอกให้แห้งเพื่อลดปรสิตและโรค
• จัดให้มีร่มเงา โรงเรือน และบ่อโคลนตลอดทั้งปี
• หมั่นสังเกตสภาพร่างกายและเท้า และตัดกีบเมื่อจำเป็น
• กักโรคสัตว์ใหม่ก่อนนำเข้ารวมฝูง

สุกรสาวเฮียร์ฟอร์ดมักเริ่มผสมพันธุ์เมื่ออายุราว 7 ถึง 8 เดือน เมื่อมีขนาดตัวและสภาพร่างกายเหมาะสมแล้ว ส่วนพ่อพันธุ์ก็ใช้งานได้ตั้งแต่อายุใกล้เคียงกัน แม่สุกรเป็นสัดทุกราว 21 วัน ระยะตั้งท้องของสุกรอยู่ที่ประมาณ 114 วัน ซึ่งมักจำง่าย ๆ ว่าสามเดือน สามสัปดาห์ สามวัน

ขนาดครอกโดยทั่วไปอยู่ที่ 8 ถึง 12 ตัว แตกต่างกันไปตามอายุ สภาพร่างกาย และการจัดการของแม่สุกร นิสัยใจเย็นของพันธุ์นี้มักคงอยู่ต่อเนื่องไปจนถึงช่วงคลอดและเลี้ยงลูก แม่สุกรเฮียร์ฟอร์ดถือว่าเป็นแม่ที่เอาใจใส่ลูกและมีน้ำนมดี

ลูกสุกรมักหย่านมเมื่ออายุราว 6 ถึง 8 สัปดาห์ คอกคลอดที่สะอาด แห้ง และมีแหล่งความอบอุ่นเสริมสำหรับลูกสุกรแรกเกิดช่วยลดการสูญเสีย เพราะลูกสุกรตัวเล็กหนาวง่าย แม่สุกรควรได้รับความเงียบสงบระหว่างและหลังคลอดไม่นาน รวมถึงอาหารที่ปรับสูตรให้เหมาะกับการให้นม