เชสเตอร์ไวต์

เชสเตอร์ไวท์เป็นสุกรบ้านที่พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกาและตั้งชื่อตามเขตเชสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นสถานที่เพาะพันธุ์ครั้งแรก เป็นหนึ่งในสายพันธุ์สุกรอเมริกันที่มีอายุเก่าแก่ มีลักษณะเด่นคือขนสีขาวล้วน หูที่ห้อยลง และโครงร่างใหญ่โตมีกล้ามเนื้อมาก สุกรที่โตเต็มวัยมีขนาดใหญ่ โดยพ่อพันธุ์ (boar) มักมีน้ำหนักถึง 270 กิโลกรัมขึ้นไป ส่วนแม่พันธุ์ (sow) มีน้ำหนักน้อยกว่าเล็กน้อย

สายพันธุ์นี้เลี้ยงไว้เป็นหลักเพื่อผลิตเนื้อหมู เกษตรกรให้ความสำคัญกับเท้าและขาที่แข็งแรง อุปนิสัยสงบ และความสามารถในการเจริญเติบโตได้ดีทั้งบนแปลงหญ้าและในระบบกรงขัง แม่พันธุ์มีชื่อเสียงในเรื่องลูกที่มีจำนวนมากในแต่ละครอกและการเลี้ยงดูที่น่าเชื่อถือ ซึ่งทำให้สายพันธุ์นี้ใช้กันแพร่หลายในโครงการผสมพันธุ์ข้ามสายพันธุ์เพื่อคุณลักษณะของแม่

เชสเตอร์ไวท์เป็นสัตว์ฟาร์มทำงาน ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง เหมาะสำหรับผู้ถือครองที่ดินขนาดเล็ก ฟาร์มระบบเลี้ยงแปลง และการผลิตเชิงพาณิชย์ที่ต้องการสายพันธุ์สีขาวที่ทนทานมีอุปนิสัยสม่ำเสมอและคุณภาพซากดี

ผู้ที่เหมาะสม

สายพันธุ์นี้เหมาะสำหรับเกษตรกรที่ต้องการสุกรสงบ จัดการง่าย และมีสมรรถนะการเลี้ยงดูลูกสูง ขนสีขาวต้องการร่มเงาและการป้องกันจากแสงแดด ดังนั้นเชสเตอร์ไวท์จึงเจริญเติบโตได้ดีที่สุดในสถานที่ที่มีที่กำบังและบ่อโคลนพร้อมใช้ ขนาดและความต้องการอาหารทำให้เหมาะกับฟาร์มทำงานมากกว่าผู้เลี้ยงในสวนหลังบ้านขนาดเล็ก

เชสเตอร์ไวท์มีต้นกำเนิดจากเขตเชสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เกษตรกรในภูมิภาคนี้ผสมพันธุ์สุกรขาวพื้นเมืองกับสุกรขาวที่นำเข้า รวมถึงสายพันธุ์ที่มีต้นกำเนิดจากอังกฤษเช่น Lincolnshire และ Cheshire เพื่อผลิตสุกรขาวที่ทนทานเหมาะกับสภาพอากาศและอาหารท้องถิ่น

ในช่วงทศวรรษ 1810 และ 1820 สุกรขาวที่มีลักษณะชัดเจนได้กลายเป็นสิ่งที่พบเห็นทั่วไปในเขตนั้น และสายพันธุ์ได้รับชื่อตามพื้นที่ ตลอดศตวรรษที่ 19 มันแพร่กระจายทั่วทางตะวันออกและมิดเวสต์ของสหรัฐอเมริกาในฐานะสุกรฟาร์มที่เลี้ยงเพื่อทั้งเนื้อและมัน

มีการจัดตั้งสมาคมสายพันธุ์ในสหรัฐอเมริกาเพื่อบันทึกสายเลือดและกำหนดมาตรฐาน เชสเตอร์ไวท์กลายเป็นหนึ่งในสายพันธุ์สุกรอเมริกันที่ได้รับการรับรองควบคู่กับ Poland China และ Duroc ผู้เพาะพันธุ์คัดเลือกขนาด ความสมบูรณ์ของร่างกาย และความสามารถในการเลี้ยงดูลูกในหลายชั่วรุ่น

ในศตวรรษที่ 20 สายพันธุ์ปรับตัวตามอุตสาหกรรมสุกรที่กว้างขึ้น จากประเภทที่เน้นมันสู่โครงสร้างที่มีเนื้อมากและผอมกว่า ปัจจุบันยังคงใช้งานอยู่ ทั้งในรูปพันธุ์แท้และเป็นสายแม่ในการผสมพันธุ์เชิงพาณิชย์ โดยได้รับความนิยมในเรื่องขนาดครอกและการดูแลลูก

เชสเตอร์ไวท์มีขนสีขาวล้วนโดยไม่มีลายสี แม้ว่าบางครั้งอาจพบจุดเล็กสีน้ำเงินหรือจุดฝ้าบนผิวหนัง ซึ่งไม่ถือว่าเป็นข้อตัดสิทธิ์ในมาตรฐานส่วนใหญ่ ลำตัวยาวและลึกมีซี่โครงโค้งดีและหลังกว้าง หัวมีความยาวปานกลางใบหน้าค่อนข้างเว้าและหูขนาดกลางที่ห้อยไปข้างหน้าบดบังดวงตา

ขนและสี

ลักษณะเด่นคือขนสีขาวล้วน ขนสั้นและติดผิวหนัง เนื่องจากผิวหนังสีอ่อนที่อยู่ใต้ขนไหม้แดดได้ง่าย สายพันธุ์นี้จึงต้องการร่มเงา บ่อโคลน หรือการป้องกันแสงแดดอื่น ๆ ในสภาวะร้อนหรือแสงจ้า หูที่ห้อยลงและสีขาวล้วนช่วยแยกแยะเชสเตอร์ไวท์จากสายพันธุ์สีขาวหูตั้งเช่น Landrace และ Yorkshire

เชสเตอร์ไวท์มีอุปนิสัยสม่ำเสมอและเงียบสงบ เป็นหนึ่งในสายพันธุ์สุกรที่เชื่องกว่า โดยทั่วไปยอมรับการจัดการ ตารางการให้อาหาร และการเคลื่อนย้ายระหว่างคอกโดยไม่ยุ่งยาก อุปนิสัยสงบนี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้สายพันธุ์ได้รับความนิยมในฟาร์มขนาดเล็กและผู้เลี้ยงสุกรมือใหม่

แม่พันธุ์ดูแลลูกอย่างเอาใจใส่และมักระมัดระวังกับลูกสุกร ซึ่งลดการสูญเสียจากการทับลูกเมื่อเทียบกับสัตว์ที่ตื่นตัวกว่า พ่อพันธุ์โดยทั่วไปจัดการได้ แต่เช่นเดียวกับสุกรเพศผู้ทุกตัว ต้องจัดการด้วยความระมัดระวังและสิ่งอำนวยความสะดวกที่แข็งแรง รอบ ๆ คน สายพันธุ์นี้ใจดีและอยากรู้อยากเห็นมากกว่าจะก้าวร้าว

กับสุกรตัวอื่น เชสเตอร์ไวท์เข้าสังคมได้ดีและอยู่ในกลุ่มได้ดี เนื่องจากสุกรเป็นสัตว์ที่ชอบอยู่เป็นฝูง เช่นเดียวกับปศุสัตว์ทุกชนิด การรวมสัตว์ที่ไม่รู้จักกันอาจทำให้เกิดการต่อสู้เพื่อสถานะชั่วคราวจนกว่าลำดับชั้นจะลงตัว

การดูแลทำความสะอาด

• จัดเตรียมบ่อโคลนหรือสปริงเกอร์ในช่วงอากาศอบอุ่นเพื่อป้องกันแสงแดดและความร้อนสูงเกิน
• จัดร่มเงาจากต้นไม้หรือโรงเรือน เนื่องจากขนขาวและผิวหนังสีอ่อนไหม้แดดได้เร็ว
• ตรวจขนสั้นและผิวหนังหาปรสิต แผล และโรคผิวหนัง สายพันธุ์นี้แทบไม่ต้องการการแปรง
• ตรวจกีบและขาเป็นประจำและตัดแต่งหรือรักษาตามความจำเป็นเพื่อรักษาสุขภาพของสัตว์

การออกกำลังกาย

• ให้พื้นที่สำหรับขุดดิน เดิน และหาอาหาร ไม่ว่าจะบนแปลงหญ้าหรือในคอกขนาดใหญ่
• หมุนเวียนแปลงหญ้าหากเป็นไปได้เพื่อลดปรสิตและปกป้องพืชคลุมดิน
• ให้พื้นที่เคลื่อนไหวสำหรับลูกสุกรและสุกรที่กำลังเติบโตเพื่อสนับสนุนการพัฒนากระดูกและข้อต่อที่แข็งแรง

สภาพแวดล้อม

เชสเตอร์ไวท์ทนต่อทั้งระบบแปลงและกรงขัง โรงเรือนควรแห้ง ป้องกันลมพัดผ่าน และมีวัสดุรองพื้นดี พร้อมรั้วที่แข็งแรงเพราะสุกรมีพลังมากและจะทดสอบรั้วที่อ่อนแอ จัดน้ำสะอาดให้ตลอดเวลาโดยเฉพาะในช่วงร้อน และให้มีการระบายน้ำที่ดีเพื่อไม่ให้คอกเป็นแหล่งเสี่ยงโรค

เชสเตอร์ไวท์เจริญเติบโตอย่างมีประสิทธิภาพด้วยอาหารสมดุลที่มีธัญพืชเป็นหลักเช่นข้าวโพดและข้าวบาร์เลย์ร่วมกับแหล่งโปรตีนเช่นกากถั่วเหลือง บวกกับวิตามินและแร่ธาตุ ความต้องการโปรตีนสูงที่สุดในลูกสุกรที่กำลังเติบโตและแม่พันธุ์ที่ให้นม และต่ำกว่าในสัตว์โตเต็มวัยที่ไม่ท้อง สายพันธุ์นี้ยังหาอาหารได้ดี ดังนั้นแปลงหญ้าหรือการเข้าถึงอาหารธรรมชาติที่มีการดูแลอาจเสริมอาหาร แต่ไม่ควรแทนที่อาหารสมดุลสำหรับสัตว์ที่ผลิต

อาหารเสริมและการบำรุง

ผลไม้และผักในปริมาณเล็กน้อยเป็นอาหารเสริมที่ยอมรับได้ แต่ควรอยู่ที่ประมาณสิบเปอร์เซ็นต์ของอาหารเพื่อหลีกเลี่ยงการเสียสมดุลของอาหาร เสริมแร่ธาตุและวิตามินตามคำแนะนำสำหรับภูมิภาคและดิน และมั่นใจว่ามีน้ำสะอาดให้ตลอดเวลา เพราะปริมาณการดื่มเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในช่วงร้อนและช่วงให้นม

เชสเตอร์ไวท์ถือเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแกร่งมีกีบและขาดี ซึ่งส่งผลต่ออายุการทำงานเป็นแม่พันธุ์หรือพ่อพันธุ์ที่ให้ผลผลิต ด้วยการดูแลที่ดี สัตว์มักมีชีวิตอยู่ 6 ถึง 10 ปี แม้ว่าพันธุ์สัตว์เชิงพาณิชย์มักถูกปลดระวางก่อนหน้านั้นด้วยเหตุผลการผลิต ผิวหนังสีอ่อนทำให้การถูกแดดเผาและความเครียดจากความร้อนเป็นข้อกังวลเฉพาะของสายพันธุ์

การดูแลป้องกัน

• รักษาตารางการฉีดวัคซีนและถ่ายพยาธิตามที่สัตวแพทย์กำหนด
• จัดร่มเงาและบ่อโคลนเพื่อป้องกันแสงแดดทำลายและความเครียดจากความร้อน
• รักษาโรงเรือนให้แห้ง สะอาด และมีการระบายอากาศดี
• ปฏิบัติตามมาตรการป้องกันโรคเพื่อจำกัดโรคที่นำเข้า
• ติดตามสภาพร่างกายและกีบ และตรวจแม่พันธุ์อย่างใกล้ชิดรอบช่วงคลอด

เชสเตอร์ไวท์เป็นสายพันธุ์แม่ และคุณค่าการผสมพันธุ์อยู่ที่ขนาดครอกและคุณภาพการเลี้ยงดูลูก แม่สาว (gilt) สามารถผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่ประมาณหกถึงแปดเดือนเมื่อถึงน้ำหนักตัวที่เหมาะสม โดยผู้เลี้ยงหลายรายรอถึงการเป็นสัดครั้งที่สองหรือสามเพื่อให้ได้ครอกแรกที่แข็งแรงกว่า วงจรการเป็นสัดประมาณ 21 วัน และแม่พันธุ์สามารถผลิตประมาณสองครอกต่อปีภายใต้การจัดการที่ดี

ระยะตั้งท้องประมาณ 114 วัน มักสรุปเป็นสามเดือน สามสัปดาห์ และสามวัน ครอกมักมีขนาดใหญ่ และแม่พันธุ์มีชื่อเสียงด้านการให้นมอย่างเอาใจใส่และการสูญเสียลูกสุกรต่ำ ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ใช้สายพันธุ์นี้เป็นสายแม่ในการผสมพันธุ์ข้าม ลูกสุกรมักหย่านมที่ประมาณสามถึงสี่สัปดาห์ในระบบเชิงพาณิชย์ หรือช้ากว่านั้นเล็กน้อยในฟาร์มขนาดเล็กกว่า

การเตรียมการที่ดีสำหรับการคลอดรวมถึงพื้นที่สะอาดที่มีวัสดุรองพื้นดี การป้องกันลูกแรกเกิดจากความหนาว และการสังเกตแม่พันธุ์อย่างใกล้ชิด กีบที่แข็งแรงและนิสัยสงบช่วยให้แม่พันธุ์ตั้งท้องและเลี้ยงลูกหลายครอกตลอดชีวิตการผลิต