คลาสสิก (การา)

ลามะคลาสสิก (คคารา) เป็นหนึ่งในสองประเภทขนหลักของลามะบ้าน (Lama glama) ลักษณะเด่นคือขนบริเวณลำตัวสั้นและเบา ใบหน้าสะอาด และมีขนน้อยบริเวณขาและใบหน้า ลามะประเภทนี้ถูกเพาะพันธุ์มาหลายศตวรรษในที่ราบสูงแอนดีสเพื่อใช้บรรทุกสิ่งของข้ามพื้นที่ภูเขาสูงชันและขรุขระ

ลามะวัยโตเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ โดยทั่วไปสูงประมาณ 1.7 ถึง 1.8 เมตรที่ส่วนหัว และมีน้ำหนักระหว่าง 130 ถึง 200 กิโลกรัม ทำให้คคาราเหมาะสำหรับงานบรรทุกและงานในฟาร์มมากกว่าการผลิตเส้นใย ขนสั้นช่วยลดการสะสมของสิ่งสกปรกและดูแลได้ง่ายกว่าในสภาพแวดล้อมที่ขรุขระเมื่อเปรียบกับพันธุ์ขนยาว

ลามะพันธุ์นี้มีอุปนิสัยสงบและมั่นคง คคาราช่างสังเกตและฉลาด เรียนรู้กิจวัตรได้รวดเร็ว และยอมรับการจับต้องได้ดีเมื่อคุ้นเคยกับมนุษย์แล้ว พวกมันเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่เป็นฝูง จึงควรเลี้ยงร่วมกับสัตว์ตระกูลอูฐอย่างน้อยหนึ่งตัว

เหมาะกับใคร

คคาราเหมาะกับฟาร์มขนาดเล็ก สวนไร่ และที่ดินในชนบทที่มีรั้วกั้นมั่นคงและทุ่งหญ้าเพียงพอ เป็นตัวเลือกที่ใช้งานได้จริงสำหรับผู้ที่ต้องการสัตว์บรรทุกที่ทนทาน ผู้รักษาฝูงปศุสัตว์ที่สงบเช่นแกะหรือแพะ หรือสัตว์ที่เลี้ยงง่ายในฟาร์ม ลามะพันธุ์นี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในบ้าน และต้องการพื้นที่กว้าง เพื่อนฝูงชนิดเดียวกัน และการดูแลตามกิจวัตรอย่างสม่ำเสมอ

ลามะถูกเลี้ยงเป็นสัตว์บ้านจากกัวนาโกป่าในเทือกเขาแอนดีสของทวีปอเมริกาใต้ หลักฐานทางโบราณคดีชี้ว่าการเลี้ยงนี้เกิดขึ้นในที่ราบสูงของประเทศเปรูและโบลิเวียในปัจจุบันเมื่อหลายพันปีก่อน ทำให้ลามะเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปอเมริกา

สำหรับชาวแอนดีส ลามะเป็นสัตว์ทำงานที่สำคัญยิ่ง ใช้ขนถ่ายสินค้าตามเส้นทางบนภูเขา ให้เนื้อและหนัง และมูลของมันถูกนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิง ในสมัยจักรวรรดิอินคา ฝูงลามะขนาดใหญ่ขนส่งสินค้าและเสบียงผ่านเครือข่ายถนนที่ผ่านช่องเขาสูงซึ่งยานพาหนะล้อไม่สามารถใช้งานได้

ลามะประเภทคคาราถูกคัดเลือกโดยเฉพาะสำหรับบทบาทการขนส่งนี้ ผู้เพาะพันธุ์นิยมลักษณะขนสั้นและโครงร่างที่แข็งแรง กระฉับกระเฉง สามารถบรรทุกของข้ามระยะทางไกลบนที่สูงได้ ผลลัพธ์คือสัตว์ลำตัวกะทัดรัดและขนสั้นดังที่รู้จักกันในปัจจุบัน ต่างจากลามะขนยาว (แทมปูลีหรือลานูดา) ที่เลี้ยงไว้เพื่อเส้นใยมากกว่า

ต่อมาลามะรวมถึงประเภทคคาราถูกส่งออกนอกทวีปอเมริกาใต้ ปัจจุบันมีการเลี้ยงทั่วอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสตราเลเซียเพื่อการบรรทุก การรักษาฝูงปศุสัตว์ และเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อนฝูง แม้ว่าสายพันธุ์นี้จะยังคงผูกพันอย่างเหนียวแน่นกับบ้านเกิดในเปรูและแอนดีสโดยรวม

คคารามีรูปทรงลามะแบบฉบับ ได้แก่ คอยาวตั้งตรง หัวรูปลิ่มพร้อมหูรูปกล้วยที่โค้งเข้าหากัน และขายาวที่เหมาะสำหรับการเดินทางในระยะไกล ลักษณะเด่นที่สุดคือขน ลำตัวมีขนสั้นถึงปานกลาง ในขณะที่บริเวณใบหน้า หัว และขาส่วนล่างมีขนน้อย ให้รูปลักษณ์ที่เรียบร้อยและกระฉับกระเฉง

โครงสร้างร่างกายแข็งแรงแต่ไม่อ้วน คคาราที่ดีมีขาตรง หลังเรียบ และอกลึก ซึ่งเหมาะสำหรับการบรรทุกสัมภาระ เท้าที่มีเบาะรองสองนิ้วยึดเกาะบนหินและพื้นดินนุ่มโดยไม่ทำลายพื้นผิวอย่างที่กีบจะทำ

ขนและสี

ขนคคาราสั้นและหยาบกว่าลามะขนยาว มีชั้นขนนำทับขนชั้นในที่ละเอียดกว่า สีมีความหลากหลายสูง พบทั้งสีขาวล้วน สีน้ำตาลอ่อน สีน้ำตาล เทา และดำ รวมถึงลายสองสีและลายจุด สีขนไม่มีผลต่อความสามารถในการทำงาน และขึ้นอยู่กับการเพาะพันธุ์ของแต่ละตัวเป็นส่วนใหญ่

คคารามีอุปนิสัยสุขุมและมั่นคง ลามะเหล่านี้ตื่นตัวและช่างสงสัย ชอบสำรวจสิ่งของและกิจวัตรใหม่ และจดจำประสบการณ์จากการจับต้องได้ ดังนั้นการปฏิบัติที่สม่ำเสมอจึงสำคัญมาก เมื่อได้รับการสัมผัสอย่างอ่อนโยนและสม่ำเสมอ พวกมันก็สามารถนำสาย บรรทุกของ และทำงานได้อย่างราบรื่น

ในครอบครัว คคาราที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีจะสงบและอดทน กับคนแปลกหน้ามักจะระมัดระวังมากกว่าตื่นตกใจ โดยรักษาระยะห่างไว้จนกว่าจะรู้สึกสบายใจ ความระมัดระวังนี้ รวมกับขนาดร่างกายและความตั้งใจที่จะขับไล่ผู้บุกรุก เป็นเหตุผลที่ลามะมักถูกใช้ดูแลฝูงแกะและแพะ

กับสัตว์อื่น คคาราเป็นสัตว์ฝูงที่ต้องการเพื่อนสัตว์ตระกูลอูฐอย่างน้อยหนึ่งตัว โดยทั่วไปอยู่ร่วมกับปศุสัตว์ที่เติบโตมาด้วยกันได้อย่างสันติ การถ่มน้ำลายเป็นสัญญาณการสื่อสารปกติที่ใช้ระหว่างลามะเป็นหลักในเรื่องอาหารหรือลำดับชั้น และมุ่งเป้าไปที่มนุษย์น้อยมาก ส่วนใหญ่เกิดขึ้นเมื่อสัตว์รู้สึกว่าถูกขับมุม

การดูแลขน

• ขนสั้นของคคาราไม่ต้องการการแปรงมาก การแต่งขนเป็นครั้งคราวช่วยกำจัดขนหลุดและตรวจสุขภาพผิวหนัง
• ตัดเล็บตามความจำเป็น โดยปกติปีละสองสามครั้ง เพื่อให้นิ้วเท้าทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน
• ตรวจฟันและตัดฟันต่อสู้ในตัวผู้ที่ไม่ได้ตอนเมื่อจำเป็น
• ในสภาพอากาศร้อน ควรตัดหรือโกนขนบุคคลขนยาวก่อนฤดูร้อนเพื่อป้องกันความเครียดจากความร้อน

การออกกำลังกาย

• เข้าถึงทุ่งหญ้าหรือคอกได้ทุกวันสำหรับการกินหญ้าและเคลื่อนไหว
• การเดินหรือการพาออกไปบรรทุกของช่วยให้สัตว์ทำงานมีสุขภาพดีและกระตุ้นจิตใจ
• มีพื้นที่วิ่งและนอนกลิ้ง ลามะใช้การอาบทรายเพื่อดูแลขน

สภาพแวดล้อม

คคาราแข็งแกร่งและปรับตัวกับอากาศหนาวและที่สูงได้ดี ต้องการที่พักที่แห้งและกันลมสำหรับร่มเงาและป้องกันลมและฝน น้ำสะอาดตลอดเวลา และรั้วกั้นมั่นคงสูงประมาณ 1.2 ถึง 1.5 เมตร ทุ่งหญ้าควรปราศจากพืชพิษ และควรมีสัตว์ตระกูลอูฐอย่างน้อยหนึ่งตัวเป็นเพื่อน เพราะลามะที่อยู่คนเดียวจะเครียด

ลามะเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องที่ดัดแปลงโดยมีกระเพาะสามช่อง ดังนั้นพื้นฐานอาหารจึงเป็นอาหารหยาบ ได้แก่ หญ้าในทุ่งและหญ้าแห้ง พวกมันย่อยใยอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพและอยู่ในสภาพดีด้วยอาหารที่ค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับปศุสัตว์ขนาดใหญ่ เป้าหมายคือสภาพร่างกายที่สม่ำเสมอ ไม่ผอมเกินไปและไม่อ้วนเกินไป เพราะโรคอ้วนเป็นความเสี่ยงที่แท้จริงบนทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์

ควรให้เข้าถึงน้ำสะอาดและเกลือธรรมชาติหรืออาหารเสริมแร่ธาตุที่เหมาะสำหรับสัตว์ตระกูลอูฐอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากอาหารหยาบในหลายพื้นที่มีแร่ธาตุบางชนิดน้อย ควรจำกัดการให้เมล็ดพืชและใช้เฉพาะเพื่อสนับสนุนสัตว์ทำงาน การตั้งครรภ์ระยะท้าย หรือการให้นม

ของว่างและอาหารเสริม

แครอทหรือแอปเปิลชิ้นเล็กใช้เป็นรางวัลในการฝึกได้ดี อาหารเสริมแร่ธาตุที่ผลิตสำหรับสัตว์ตระกูลอูฐช่วยเติมเต็มช่องว่างในทุ่งหญ้า และอาจแนะนำให้เสริมซีลีเนียมหรือวิตามินดีในพื้นที่ที่ขาดแคลนหรือสำหรับสัตว์ที่อยู่ในร่มตลอดฤดูหนาว ควรปรึกษาสัตวแพทย์ในพื้นที่เกี่ยวกับการเสริมอาหาร เนื่องจากความต้องการแตกต่างกันไปตามพื้นที่

คคาราเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแรง ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่สูงและรุนแรง และด้วยการดูแลที่ดีมักมีอายุ 15 ถึง 25 ปี ปัญหาสุขภาพส่วนใหญ่มาจากการจัดการมากกว่าจากสายพันธุ์เอง ไม่ว่าจะเป็นพยาธิ การให้อาหารมากเกินไป การดูแลเท้าที่ไม่ดี หรือความเครียดจากความร้อนในสภาพอากาศร้อนชื้น สัตว์ทำงานขนสั้นโดยทั่วไปทนต่อความร้อนได้ดีกว่าพันธุ์ขนยาว

การดูแลป้องกัน

• ตรวจนับไข่พยาธิในอุจจาระตามกิจวัตรและถ่ายพยาธิเมื่อจำเป็น
• ตรวจสุขภาพกับสัตวแพทย์ประจำปีและฉีดวัคซีนตามคำแนะนำของพื้นที่
• ตัดเล็บและประเมินสภาพร่างกายอย่างสม่ำเสมอ
• ให้ร่มเงาและน้ำในฤดูร้อน ที่พักแห้งในฤดูหนาว
• เสริมแร่ธาตุที่เหมาะสมกับพื้นที่ของคุณ

ลามะตัวเมียอาจพร้อมสำหรับการผสมพันธุ์ตั้งแต่อายุ 12 ถึง 18 เดือน แต่ผู้เพาะพันธุ์หลายรายรอจนกว่าตัวเมียจะมีน้ำหนักใกล้สองในสามของน้ำหนักตัวโตเต็มที่ก่อนการผสมครั้งแรก ตัวผู้โตช้ากว่าและโดยทั่วไปจะมีความสามารถในการสืบพันธุ์เมื่ออายุประมาณสองถึงสามปี

ลามะเป็นสัตว์ที่ตกไข่ตามการผสม หมายความว่าตัวเมียจะปล่อยไข่เพื่อตอบสนองต่อการผสมพันธุ์ไม่ใช่ตามวัฏจักรตายตัว ดังนั้นจึงสามารถผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี การผสมพันธุ์เกิดขึ้นในท่านั่ง (คุช) ทั้งสองตัว และตัวผู้จะส่งเสียงฮัมที่เป็นเอกลักษณ์เรียกว่า ออร์กลิง

ระยะตั้งครรภ์ยาวนาน ประมาณ 11.5 เดือน และแทบจะให้กำเนิดลูกเพียงตัวเดียวเสมอ ฝาแฝดพบได้น้อยมาก การคลอดมักเกิดขึ้นในเวลากลางวัน และลูกลามะที่แข็งแรงโดยทั่วไปจะยืนและดูดนมได้ภายในหนึ่งถึงสองชั่วโมง ลูกลามะมักหย่านมเมื่ออายุประมาณสี่ถึงหกเดือน การแยกลูกที่หย่านมออกเป็นกลุ่มต่างหากและหลีกเลี่ยงการจับต้องตัวผู้อ่อนมากเกินไปช่วยป้องกันปัญหาพฤติกรรมในภายหลัง