บอลด์วิน

บอลด์วินเป็นหนูตะเภาสายพันธุ์ไร้ขนที่มีถิ่นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา ลูกหนูตะเภาพันธุ์นี้เกิดมาพร้อมขนสั้นปกคลุมทั้งตัว แต่ขนจะเริ่มร่วงตั้งแต่บริเวณหัวแล้วค่อยๆ ลามลงมาตามลำตัวในช่วงสัปดาห์แรกๆ ของชีวิต เมื่อโตเต็มวัยตัวจะโล้นเกือบทั้งตัว เหลือเพียงขนเส้นเล็กๆ ที่เท้าและรอบจมูกเท่านั้น ผิวหนังที่เผยออกมามีลักษณะนุ่ม อุ่น และมีรอยย่นเล็กน้อย เนื้อสัมผัสมักถูกเปรียบเทียบกับยาง

บอลด์วินจัดเป็นหนูตะเภาขนาดกลาง น้ำหนักตัวใกล้เคียงกับหนูตะเภาพันธุ์มีขนที่มีโครงสร้างร่างกายใกล้เคียงกัน การไม่มีขนปกคลุมทำให้มองเห็นรูปทรงลำตัว รอยพับของผิวหนัง และลวดลายสีได้ชัดเจน สีของหนูตะเภาพันธุ์นี้แสดงออกทางเม็ดสีผิวหนังแทนที่จะเป็นสีขน จึงอาจเป็นสีพื้นเดียวล้วนหรือมีลายแต้มแบบเดียวกับที่พบในพันธุ์มีขนก็ได้

หนูตะเภาพันธุ์นี้นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อนคู่ใจ ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นมิตร อ่อนโยน และขี้สงสัยใคร่รู้ เนื่องจากผิวหนังไม่มีขนปกคลุม บอลด์วินจึงต้องการการดูแลเรื่องอุณหภูมิ แสงแดด และการอุ้มจับมากกว่าหนูตะเภาที่มีขน

เหมาะกับใคร

บอลด์วินเหมาะกับผู้เลี้ยงที่จัดสภาพแวดล้อมภายในบ้านให้คงที่และดูแลอย่างสม่ำเสมอทุกวันได้ ผิวหนังที่ไม่มีขนปกคลุมสูญเสียความร้อนได้เร็วและไวต่อความเย็น ลมโกรก และแดดจัด สายพันธุ์นี้จึงเหมาะกับบ้านที่รักษาอุณหภูมิห้องให้คงที่ได้ตลอด ผู้เลี้ยงควรเตรียมรับมือกับปริมาณอาหารที่มากกว่าปกติ เนื่องจากระบบเผาผลาญของสายพันธุ์นี้ทำงานเร็วกว่า บอลด์วินอยู่ร่วมกันเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็กได้ดี เพราะหนูตะเภาเป็นสัตว์สังคมที่ต้องการเพื่อนร่วมสายพันธุ์

บอลด์วินเป็นสายพันธุ์ที่ค่อนข้างใหม่ มีถิ่นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา เกิดจากการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมที่เกิดขึ้นเองในครอกลูกที่เพาะจากหนูตะเภาพันธุ์ไวท์เครสเต็ด ต่างจากพันธุ์สกินนี่พิกที่พัฒนาขึ้นในห้องปฏิบัติการ บอลด์วินถือกำเนิดขึ้นภายในวงการผู้นิยมเลี้ยงและเพาะพันธุ์หนูตะเภาโดยตรง

ลักษณะไร้ขนของบอลด์วินเกิดจากยีนด้อย ลูกหนูตะเภาจะแสดงลักษณะนี้ได้ก็ต่อเมื่อได้รับยีนจากพ่อและแม่ทั้งคู่ ด้วยเหตุนี้พ่อแม่ที่มีขนแต่เป็นพาหะจึงสามารถให้กำเนิดลูกไร้ขนได้ รูปแบบการถ่ายทอดพันธุกรรมนี้เองที่ทำให้ผู้เพาะพันธุ์สังเกตเห็นการกลายพันธุ์และนำมาขยายพันธุ์ต่อได้อย่างตั้งใจเมื่อรู้จักลักษณะนี้แล้ว

บอลด์วินแตกต่างจากสกินนี่พิกตรงกระบวนการที่ขนหายไป ลูกบอลด์วินเกิดมาพร้อมขนเต็มตัวแล้วค่อยๆ ร่วงในสัปดาห์ต่อมา ขณะที่ลูกสกินนี่พิกเกิดมาแทบไม่มีขนเลยตั้งแต่แรก เนื่องจากทั้งสองสายพันธุ์มียีนกลายพันธุ์คนละตัว การผสมข้ามสายพันธุ์จึงไม่ได้ให้ผลลัพธ์เป็นลูกไร้ขนเสมอไป

จากจุดกำเนิดในสหรัฐอเมริกา บอลด์วินแพร่หลายในหมู่ผู้นิยมเลี้ยงหนูตะเภาและปัจจุบันมีเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในหลายประเทศ ยังคงพบได้น้อยกว่าพันธุ์มีขนทั่วไป และมักหาซื้อได้จากผู้เพาะพันธุ์เฉพาะทางมากกว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงทั่วไป

ลักษณะเด่นที่สุดของบอลด์วินคือลำตัวที่ไม่มีขนปกคลุม ลูกหนูตะเภาเริ่มต้นชีวิตด้วยขนเต็มตัว แต่ขนจะร่วงออกในช่วงสัปดาห์แรกๆ เหลือผิวหนังเรียบที่มักมีรอยพับและรอยย่นบริเวณคอ ขา และไหล่ อาจมีขนเส้นเล็กหลงเหลืออยู่บ้างที่เท้าและรอบจมูก ผิวหนังจึงกลายเป็นพื้นผิวที่แสดงสี ลวดลายที่ปกติจะปรากฏบนขนของพันธุ์มีขนจะปรากฏเป็นเม็ดสีบนผิวหนังแทน

ลำตัวแข็งแรงและกลมมนตามลักษณะทั่วไปของหนูตะเภา ขาสั้น หัวกว้าง หูมีขนาดใหญ่อยู่ด้านข้างศีรษะทั้งสองข้าง และดูเด่นชัดกว่าพันธุ์มีขนเพราะไม่มีอะไรปกคลุม

สีขนและผิวหนัง

เนื่องจากบอลด์วินไม่มีขนเมื่อโตเต็มวัย สีของมันจึงมาจากผิวหนังทั้งหมด พันธุกรรมด้านสีที่พบในหนูตะเภาพันธุ์มีขนใช้ได้กับพันธุ์นี้เช่นกัน ผิวหนังจึงอาจเป็นสีพื้นเดียวหรือมีลายแต้มแบบดัตช์ กระดองเต่า หรือโรอันก็ได้ บอลด์วินที่มีผิวสีอ่อนเสี่ยงต่อการถูกแดดเผามากกว่าตัวที่มีผิวสีเข้ม ลูกที่เพิ่งเกิดจะแสดงสีเต็มที่ผ่านขนแรกเกิดในช่วงสั้นๆ ก่อนที่ขนจะร่วงและเม็ดสีผิวหนังจะกลายเป็นสีที่มองเห็นแทน

บอลด์วินขึ้นชื่อเรื่องความเป็นมิตรและความรักใคร่ มักทนต่อการอุ้มจับได้ดีและมักเข้าหาการสัมผัสเอง ส่วนหนึ่งเพราะผิวหนังไร้ขนทำให้ความอุ่นจากมือหรือเพื่อนร่วมกรงรู้สึกสบายตัว ส่วนใหญ่มีนิสัยอ่อนโยนและปรับตัวเข้ากับคนที่จับต้องอย่างนุ่มนวลและสม่ำเสมอได้เร็ว

กับสมาชิกในครอบครัว หนูตะเภาพันธุ์นี้เข้าสังคมง่ายและตอบสนองดี จดจำคนที่ให้อาหารและอุ้มจับได้ เมื่อเจอคนแปลกหน้า บอลด์วินอาจระแวดระวังในช่วงแรกและมักหยุดนิ่งหรือถอยหนีจนกว่าจะรู้สึกปลอดภัย ซึ่งเป็นพฤติกรรมปกติของสัตว์ที่เป็นเหยื่อในธรรมชาติ เมื่อได้เวลาและการจับที่นุ่มนวล มันจะค่อยๆ คุ้นเคยขึ้น

กับหนูตะเภาตัวอื่น บอลด์วินโดยทั่วไปเข้ากันได้ดี หนูตะเภาเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ส่วนใหญ่จึงอยู่ได้ดีกว่าเมื่อเลี้ยงเป็นคู่หรือกลุ่มเล็กที่เข้ากันได้ บอลด์วินที่เลี้ยงรวมกับหนูตะเภาพันธุ์มีขนอาจได้ประโยชน์เพิ่มจากความอบอุ่นของเพื่อนที่มีขน สายพันธุ์นี้ขี้สงสัยและชอบสำรวจสิ่งของ เสียง และอาหารใหม่ๆ มักส่งเสียงร้องแบบหนูตะเภาทั่วไปทั้งเสียงร้องแหลมและเสียงคราง

การดูแลบอลด์วินแตกต่างจากการดูแลหนูตะเภาพันธุ์มีขน เพราะผิวหนังเปิดเผยและต้องได้รับการปกป้อง สัตว์ชนิดนี้ไม่มีขนช่วยเก็บความอบอุ่นหรือป้องกันแดด ผู้เลี้ยงจึงต้องรับหน้าที่นั้นแทนผ่านการจัดที่อยู่และกิจวัตรประจำวัน

การทำความสะอาด

• เช็ดผิวหนังเบาๆ ด้วยผ้านุ่มชุบน้ำหมาดๆ เพื่อขจัดฝุ่นและสิ่งสกปรก อาบน้ำเป็นครั้งคราวเท่านั้น เพราะการอาบน้ำบ่อยเกินไปทำให้ผิวแห้ง
• ทาโลชั่นบำรุงผิวสูตรอ่อนโยนไม่มีกลิ่นที่ปลอดภัยสำหรับสัตว์ในปริมาณเล็กน้อยหากผิวดูแห้งหรือลอก โดยปรึกษาสัตวแพทย์ก่อน
• ตรวจรอยพับผิวหนัง เท้า และหูเป็นประจำ เพื่อหาสิ่งสกปรก รอยแดง รอยข่วน หรือแผล
• ตัดเล็บทุกไม่กี่สัปดาห์ เพราะสายพันธุ์นี้เล็บยาวเกินให้เห็นชัดเจนโดยไม่มีขนบัง

การออกกำลังกาย

• จัดเวลาให้เดินเล่นในพื้นที่ปิดที่ปลอดภัยทุกวัน เพื่อเคลื่อนไหว สำรวจ และหาอาหาร
• รักษาพื้นที่ออกกำลังกายให้อบอุ่นและปราศจากลมโกรก เพราะกิจกรรมนอกกรงยังทำให้ผิวเปล่าสัมผัสอากาศโดยตรง
• เพิ่มอุโมงค์ แท่นเตี้ยๆ และจุดหลบซ่อนเพื่อกระตุ้นการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ
• หลีกเลี่ยงล้อวิ่งและลูกบอลออกกำลังกาย เพราะไม่เหมาะสมและไม่ปลอดภัยสำหรับหนูตะเภา

สภาพแวดล้อม

เลี้ยงบอลด์วินไว้ในบ้านในห้องที่มีอุณหภูมิคงที่และสบาย ห่างจากแสงแดดจัด เครื่องทำความร้อน และลมโกรกเย็น วัสดุรองนอนควรนุ่มและปราศจากฝุ่น เพราะวัสดุที่หยาบหรือคมอาจระคายเคืองผิวเปล่า ทำความสะอาดจุดสกปรกทุกวันและเปลี่ยนวัสดุรองนอนทั้งหมดเป็นประจำเพื่อให้พื้นที่อยู่อาศัยแห้งอยู่เสมอ เพราะความชื้นส่งผลเสียต่อผิวเปล่ามากกว่าผิวที่มีขนปกคลุม

บอลด์วินกินอาหารหลักแบบเดียวกับหนูตะเภาทั่วไป แต่มักกินมากกว่าเล็กน้อยเพราะร่างกายที่ไร้ขนต้องเผาผลาญพลังงานเพิ่มเพื่อรักษาความอบอุ่น เช่นเดียวกับหนูตะเภาทุกตัว มันไม่สามารถสร้างวิตามินซีได้เองและต้องได้รับจากอาหารทุกวัน หญ้าแห้งไม่จำกัดปริมาณเป็นพื้นฐานของอาหารและช่วยให้ฟันที่งอกยาวตลอดชีวิตและระบบย่อยอาหารทำงานได้ตามปกติ ควรมีน้ำสะอาดให้ตลอดเวลา

ขนมและอาหารเสริม

ใช้ผักสดและผลไม้ชิ้นเล็กเป็นขนมแทนผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปที่มีน้ำตาลสูง พริกหวาน ผักใบเขียว และผักชีฝรั่งเป็นแหล่งวิตามินซีที่ดีและใช้เป็นส่วนหนึ่งของผักที่ให้ในแต่ละวันได้ อาจเสริมวิตามินซีตามคำแนะนำของสัตวแพทย์ แต่โดยทั่วไปอาหารที่สมดุลจากหญ้าแห้ง อาหารเม็ดเสริมสาร และผักสดก็เพียงพอต่อความต้องการอยู่แล้ว ควรจำกัดขนมที่มีน้ำตาลหรือแป้งสูง เพราะรบกวนระบบย่อยอาหารและเพิ่มน้ำหนักตัวโดยไม่จำเป็น

บอลด์วินที่ได้รับการดูแลอย่างดีมักมีอายุ 5 ถึง 7 ปี สายพันธุ์นี้เสี่ยงต่อปัญหาสุขภาพทั่วไปของหนูตะเภาทุกพันธุ์ เช่น ฟันงอกผิดปกติ ภาวะขาดวิตามินซี และการติดเชื้อทางเดินหายใจ และยังเพิ่มความเสี่ยงด้านผิวหนังที่มาพร้อมกับการไม่มีขน เนื่องจากไม่มีขนปกคลุมที่จะซ่อนความผิดปกติ การลดน้ำหนัก ก้อนเนื้อ และความเสียหายของผิวหนังในสายพันธุ์นี้จึงมักถูกสังเกตเห็นได้เร็ว ซึ่งช่วยให้รักษาได้ทันท่วงที

การดูแลป้องกัน

• รักษาอุณหภูมิห้องให้อบอุ่นและคงที่ และหลีกเลี่ยงแสงแดดโดยตรง
• ให้วิตามินซีจากอาหารทุกวันพร้อมหญ้าแห้งไม่จำกัด
• ตรวจผิวหนัง ตา จมูก ฟัน และเล็บเป็นประจำตามตารางที่กำหนด
• รักษาวัสดุรองนอนให้สะอาด แห้ง และนุ่ม เพื่อลดการระคายเคืองผิว
• ชั่งน้ำหนักหนูตะเภาเป็นประจำเพื่อจับความเปลี่ยนแปลงได้เร็ว
• นัดตรวจสุขภาพตามปกติกับสัตวแพทย์ที่มีประสบการณ์ด้านสัตว์เลี้ยงพิเศษขนาดเล็ก

บอลด์วินควรเลี้ยงไว้ในบ้านในกรงพื้นเดียวที่กว้างขวางและมีพื้นทึบ กรงกลางแจ้งไม่เหมาะกับสายพันธุ์นี้ เพราะไม่สามารถทนต่อความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ ความชื้น หรือแสงแดดโดยตรงได้โดยไม่มีขนช่วยป้องกัน กรงต้องมีพื้นที่เพียงพอให้เคลื่อนไหว กินอาหาร และพักผ่อน รวมถึงพื้นที่สำหรับเพื่อนร่วมกรงอย่างน้อยหนึ่งตัว เพราะหนูตะเภาเป็นสัตว์สังคมที่อยู่ได้ดีที่สุดเมื่อเลี้ยงเป็นคู่ วัสดุรองนอนที่นุ่มและปราศจากฝุ่นช่วยปกป้องผิวเปล่า และที่หลบมิดชิดให้พื้นที่อบอุ่นสำหรับหลบพัก

รายการตรวจสอบการจัดกรง

• กรงพื้นทึบขนาดเพียงพอสำหรับจำนวนหนูตะเภาที่เลี้ยง
• วัสดุรองนอนนุ่มปราศจากฝุ่น เปลี่ยนและทำความสะอาดจุดสกปรกเป็นประจำ
• ที่หลบอบอุ่นแบบปิดหรืออุโมงค์ผ้าฟลีซหนึ่งจุดต่อหนึ่งตัว
• ที่ใส่หญ้าแห้งหรือกองหญ้าแห้งที่เติมอยู่เสมอ
• ชามอาหารเซรามิกน้ำหนักดีและขวดน้ำที่ใช้งานได้ปกติ
• วางกรงให้ห่างจากหน้าต่างที่มีแดดจัด เครื่องทำความร้อน และประตูที่มีลมโกรก

การเพาะพันธุ์บอลด์วินต้องระมัดระวังเพราะลักษณะไร้ขนเป็นยีนด้อย ลูกจะไร้ขนได้ก็ต่อเมื่อได้รับยีนจากพ่อและแม่ทั้งคู่ ดังนั้นพ่อแม่ที่มีขนแต่เป็นพาหะสองตัวจึงให้กำเนิดลูกไร้ขนได้ ขณะที่การผสมบอลด์วินสองตัวเข้าด้วยกันจะได้ลูกครอกไร้ขนทั้งหมด ผู้เพาะพันธุ์ที่มีความรับผิดชอบจะจัดการคู่ผสมเหล่านี้อย่างระมัดระวัง เพื่อรักษาสายพันธุ์ให้แข็งแรงและหลีกเลี่ยงการผสมพันธุ์ตัวเมียที่อายุน้อยเกินไปหรือถี่เกินไป

ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เร็ว บางตัวเร็วสุดตั้งแต่อายุ 4 ถึง 6 สัปดาห์ แต่ไม่ควรผสมพันธุ์จนกว่าร่างกายจะโตเต็มที่และมีน้ำหนักที่เหมาะสม ตัวเมียที่ผสมพันธุ์ครั้งแรกหลังอายุประมาณ 6 ถึง 7 เดือนมีความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อน เพราะกระดูกเชิงกรานเชื่อมติดกันแล้วและอาจไม่เปิดกว้างพอให้คลอดได้อย่างปลอดภัย การผสมพันธุ์ครั้งแรกจึงต้องกำหนดเวลาอย่างรอบคอบภายในช่วงที่แนะนำ

ระยะตั้งท้องกินเวลาประมาณ 59 ถึง 72 วัน ซึ่งนานสำหรับสัตว์ฟันแทะขนาดเล็ก หนูตะเภาเป็นสัตว์ที่ลูกเกิดมาพร้อมพัฒนาการสมบูรณ์ ลูกจึงลืมตาตั้งแต่เกิด มีร่างกายครบสมบูรณ์ และเดินหรือแทะอาหารแข็งได้ภายในไม่กี่วัน ลูกบอลด์วินเกิดมาพร้อมขนแรกเกิดแล้วค่อยๆ ร่วงในสัปดาห์ต่อมา เริ่มจากบริเวณหัวก่อน แม่จะให้นมลูก แต่ลูกจะเริ่มลองกินหญ้าแห้งและอาหารเม็ดเกือบจะทันที และมักหย่านมเมื่ออายุประมาณสามสัปดาห์