พิลกริม

ห่านพิลกริมเป็นสายพันธุ์ห่านบ้านที่พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกา จัดอยู่ในกลุ่มน้ำหนักปานกลาง อยู่ระหว่างกลุ่มห่านน้ำหนักเบาและน้ำหนักมาก คุณลักษณะเด่นคือการแยกเพศโดยอัตโนมัติจากสีขน โดยตัวผู้โตเต็มวัยมีสีขาวเกือบทั้งตัว ในขณะที่ตัวเมียโตเต็มวัยมีสีเทาพร้อมลวดลายสีขาว ความแตกต่างของสีนี้ปรากฏตั้งแต่แรกเกิดและคงอยู่จนโตเต็มวัย ทำให้ผู้เลี้ยงสามารถแยกแยะเพศได้โดยไม่ต้องจับตัวหรือตรวจสอบทางทวาร

สายพันธุ์นี้มีอุปนิสัยสงบนิ่งและสม่ำเสมอ ห่านพิลกริมมักได้รับการบรรยายว่าเป็นมิตร อ่อนโยน สงบเสงี่ยม และมีอัธยาศัยดี และมักก้าวร้าวน้อยกว่าสายพันธุ์ห่านอื่นหลายชนิด ทำให้เป็นที่นิยมในฟาร์มขนาดเล็ก บ้านพักอาศัย และฝูงสัตว์ปีกผสมที่ห่านอยู่ร่วมกับมนุษย์และสัตว์ปีกชนิดอื่น

ห่านพิลกริมเลี้ยงเพื่อวัตถุประสงค์หลายอย่าง ได้แก่ การกำจัดวัชพืช เนื้อ ไข่ และประดับตกแต่ง ห่านชนิดนี้กินหญ้าได้ดีและสามารถหาอาหารได้เองในส่วนหนึ่งของความต้องการในช่วงฤดูเจริญเติบโตเมื่อมีทุ่งหญ้า

ความเหมาะสม

ห่านพิลกริมเหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการห่านกินหญ้าที่สงบและให้ความสำคัญกับการแยกเพศด้วยสีขน เหมาะสำหรับผู้เลี้ยงห่านครั้งแรกที่สามารถจัดหาทุ่งหญ้า แหล่งน้ำที่ลึกพอให้ห่านจุ่มหัวได้ และที่พักพิง ผู้ที่ต้องการฝูงเงียบสงบสำหรับกำจัดวัชพืชในสวนผลไม้หรือทุ่งหญ้า หรือผู้ที่เลี้ยงห่านใกล้เด็ก มักพบว่าสายพันธุ์นี้จัดการได้ง่าย สายพันธุ์นี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ไม่มีพื้นที่เลี้ยงกลางแจ้ง เนื่องจากห่านพิลกริมพัฒนาได้ดีที่สุดเมื่อมีโอกาสเข้าถึงทุ่งหญ้าเป็นประจำ

ห่านพิลกริมเป็นสายพันธุ์อเมริกันแท้ สายพันธุ์นี้เกี่ยวข้องกับออสการ์ โกรว์ ผู้เพาะพันธุ์สัตว์น้ำที่ทำงานเพื่อตรึงลักษณะการแยกเพศด้วยสีขนในห่านขนาดกลางในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 บันทึกต่างๆ เชื่อมโยงชื่อสายพันธุ์และการย้ายถิ่นของครอบครัวโกรว์จากรัฐไอโอวาไปยังรัฐมิสซูรีในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในทศวรรษที่ 1930

ห่านที่แยกเพศได้ด้วยสีขนปรากฏอยู่ในฝูงยุโรปก่อนหน้านี้แล้ว และลักษณะดังกล่าวมีอยู่ในฝูงท้องถิ่นก่อนที่ห่านพิลกริมจะได้รับการมาตรฐานกำหนด งานของโกรว์นำลักษณะนั้นมารวมกับรูปร่างกายขนาดกลางที่สม่ำเสมอและอุปนิสัยสงบเสงี่ยมเพื่อสร้างสายพันธุ์ที่สามารถจดจำได้

ห่านพิลกริมได้รับการยอมรับในมาตรฐานความสมบูรณ์ของสมาคมสัตว์ปีกอเมริกันในปี ค.ศ. 1939 การรับรองนี้กำหนดคำอธิบายเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับขนาด สีสัน และรูปร่างที่ผู้เพาะพันธุ์สามารถคัดเลือกได้

จำนวนสายพันธุ์มีความผันผวนตั้งแต่นั้นมา บางครั้งถูกจัดอยู่ในรายการสายพันธุ์ที่ต้องการการอนุรักษ์โดยกลุ่มอนุรักษ์ปศุสัตว์ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้กระตุ้นความสนใจที่ฟื้นคืนในหมู่ผู้เลี้ยงรายย่อยและนักเพาะพันธุ์สัตว์ปีกดั้งเดิม

ห่านพิลกริมมีร่างกายขนาดกลาง กลมมน คอยาวปานกลาง และหน้าอกเรียบ ท่าทางค่อนข้างสมดุลและไม่มีท่ายืนตรงแบบสายพันธุ์น้ำหนักเบาบางชนิด จงอยปากไม่มีหัวนูน ท้องอาจเรียบหรือมีพับสองส่วนเล็กน้อยในตัวโตเต็มวัย

ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดคือความแตกต่างของสีตามเพศ ตัวผู้โตเต็มวัยมีสีขาวเป็นส่วนใหญ่ มีจงอยปากและขาสีอ่อน และตาสีฟ้า ตัวเมียโตเต็มวัยมีสีเทา มักเป็นสีเทาโทนนกพิราบหรือสีเทาอานม้าอ่อน มีสีขาวรอบใบหน้าและด้านล่าง ตาสีเข้ม จงอยปากและขาสีเข้มกว่า ลูกห่านแรกเกิดก็แตกต่างกันด้วย: ตัวผู้มีสีเหลืองอ่อนกว่าพร้อมจงอยปากสีอ่อน ตัวเมียมีสีเทาเขียวเข้มกว่าพร้อมจงอยปากสีเข้มกว่า

ขนและสีสัน

ขนมีความเรียบและนุ่มนวลไม่ม้วนงอหรือหยาบ สีขาวของตัวผู้สะอาดบริสุทธิ์ มีจงอยปากและขาสีชมพูถึงส้ม สีเทาของตัวเมียมีตั้งแต่อ่อนไปจนถึงกลาง คู่กับลวดลายสีขาวที่ใบหน้าซึ่งมักเพิ่มขึ้นตามอายุ ความเชื่อมโยงที่เชื่อถือได้ระหว่างเพศและสีสันคือลักษณะที่ทำให้ห่านพิลกริมแตกต่างจากสายพันธุ์ห่านอื่นๆ ส่วนใหญ่ และผู้เพาะพันธุ์คัดเลือกเพื่อรักษาลักษณะนี้ให้ชัดเจนและสม่ำเสมอ

ห่านพิลกริมมีอุปนิสัยสงบนิ่งและสม่ำเสมอ สายพันธุ์นี้ได้รับการบรรยายอย่างกว้างขวางว่าเป็นมิตร อ่อนโยน สงบ และมีอัธยาศัยดี ห่านพิลกริมมักก้าวร้าวน้อยกว่าสายพันธุ์ห่านที่หนักกว่าหรือตื่นตัวมากกว่าบางชนิด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลที่เลี้ยงใกล้เด็กและในฝูงผสม

กับครอบครัวและผู้ดูแลที่คุ้นเคย ห่านพิลกริมเข้าหาได้ง่ายและสามารถเชื่องได้เมื่อมีการสัมผัสอย่างสม่ำเสมอและสงบตั้งแต่อายุน้อย ต่อคนแปลกหน้าจะระมัดระวังและส่งเสียงเตือน เนื่องจากห่านเป็นสัตว์ที่ระวังตัวโดยธรรมชาติ แต่ไม่มีแนวโน้มโจมตีอย่างต่อเนื่อง ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้อาจมีความระแวดระวังรังและลูกมากขึ้น ดังนั้นผู้เลี้ยงควรคาดหวังพฤติกรรมป้องกันมากขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ

กับสัตว์เลี้ยงและสัตว์ปีกชนิดอื่น ห่านพิลกริมมักรวมเข้ากับฝูงโดยไม่มีปัญหามากนักเมื่อมีพื้นที่ อาหาร และน้ำเพียงพอ เช่นเดียวกับห่านทุกชนิด ห่านจะสร้างลำดับทางสังคมและอาจไล่นกที่เล็กกว่าในเวลาให้อาหาร ห่านเป็นสัตว์สังคมและเลี้ยงได้ดีที่สุดเป็นคู่หรือเป็นกลุ่ม ไม่ควรเลี้ยงตัวเดียว

ห่านพิลกริมแข็งแกร่งและต้องการการดูแลน้อยเมื่อความต้องการพื้นฐานได้รับการตอบสนอง ห่านชนิดนี้เป็นนกที่กินหญ้าและเลี้ยงได้ดีที่สุดเมื่อเข้าถึงหญ้าได้ทุกวัน พร้อมกับน้ำดื่มสะอาดและที่พักพิงจากสภาพอากาศสุดขีดและสัตว์นักล่า

การทำความสะอาด

• จัดให้มีน้ำลึกพอที่ห่านจะจุ่มหัวและทำความสะอาดตาและรูจมูกได้
• ตรวจสอบเท้าและขาเพื่อหารอยตัด การบวม หรือสัญญาณของโรคบัมเบิ้ลฟุต โดยเฉพาะบนพื้นแข็งหรือชื้น
• ตรวจสอบขนระหว่างการจับตัวเพื่อหาปรสิตภายนอก ห่านที่มีสุขภาพดีส่วนใหญ่ทำความสะอาดขนของตัวเองได้
• ตัดหรือตรวจสอบจงอยปากและเล็บเฉพาะเมื่อมีการงอกมากเกินไปหรือมีบาดเจ็บ กรณีนี้แทบไม่เกิดขึ้น
• คาดว่าจะมีการผลัดขนหนักครั้งหนึ่งต่อปีเมื่อขนจำนวนมากหลุดและงอกใหม่

การออกกำลังกาย

• อนุญาตให้กินหญ้าและเดินในทุ่งหญ้าหรือพื้นที่วิ่งกว้างทุกวัน
• ให้พื้นที่สำหรับหาอาหาร ซึ่งทั้งออกกำลังกายและเป็นส่วนหนึ่งของอาหาร
• จัดให้เข้าถึงสระ บ่อน้ำ หรืออ่างน้ำขนาดใหญ่สำหรับอาบน้ำและว่ายน้ำเมื่อเป็นไปได้
• เก็บฝูงไว้ด้วยกัน เพราะการเคลื่อนไหวและหาอาหารในกลุ่มเป็นธรรมชาติของห่าน

สภาพแวดล้อม

ห่านพิลกริมทนต่อความหนาวได้ดีเมื่อมีที่พักพิงที่แห้ง ไม่มีลมโกรก และมีวัสดุรองพื้นสะอาด ในสภาพอากาศร้อน ห่านต้องการร่มและน้ำอย่างต่อเนื่อง รั้วควรกักห่านไว้ภายในและกันสัตว์นักล่าเช่นสุนัขจิ้งจอกและสุนัขออกไป โดยเฉพาะในเวลากลางคืนเมื่อต้องปิดฝูงไว้ในบ้านที่ปลอดภัย

ห่านพิลกริมกินหญ้าได้อย่างมีประสิทธิภาพและสามารถได้รับอาหารส่วนใหญ่จากหญ้าในช่วงฤดูเจริญเติบโต ทุ่งหญ้าควรเสริมด้วยอาหารสำเร็จรูป โดยเฉพาะสำหรับลูกห่าน นกสำหรับผสมพันธุ์ และในช่วงฤดูหนาวเมื่อหญ้าขาดแคลน ใช้อาหารสำหรับสัตว์น้ำหรืออาหารสัตว์ปีกที่ไม่มียาปฏิชีวนะ; อาหารลูกไก่บางชนิดที่มียาไม่เหมาะสำหรับสัตว์น้ำ จัดให้มีหินบดที่ไม่ละลายเพื่อให้นกบดอาหารได้ และมีน้ำสะอาดอยู่เสมอใกล้กับที่ให้อาหาร

อาหารว่างและอาหารเสริม

ผักใบเขียว ผักกาดหอม กะหล่ำปลี และผักหั่นเป็นชิ้นเล็กเป็นอาหารว่างที่เหมาะสมในปริมาณพอเหมาะ ธัญพืชทั้งเมล็ด เช่น ข้าวสาลี สามารถให้ในฤดูหนาวเพื่อพลังงานเพิ่มเติม นกที่ใช้ผสมพันธุ์ได้รับประโยชน์จากอาหารที่เติมแคลเซียม หรือแหล่งเปลือกหอยนางรมบดแยกต่างหาก เพื่อสนับสนุนการผลิตไข่ รักษาอาหารว่างในสัดส่วนน้อยของอาหารทั้งหมดเพื่อให้นกได้รับอาหารที่สมดุล

ห่านพิลกริมเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแรงและไม่มีรายงานความผิดปกติเฉพาะสายพันธุ์อย่างแพร่หลาย ด้วยการดูแลที่ดี ห่านมักมีอายุ 10 ถึง 15 ปี ปัญหาสุขภาพส่วนใหญ่มาจากปัจจัยการจัดการ เช่น ปรสิต พื้นที่เปียกหรือแข็ง อาหารไม่ดี หรือความเครียดจากสัตว์นักล่า ไม่ใช่ความอ่อนแอที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม น้ำสะอาด ที่พักพิงแห้ง และทุ่งหญ้าดีช่วยป้องกันปัญหาส่วนใหญ่ที่พบบ่อย

การดูแลป้องกัน

• จัดให้มีวัสดุรองพื้นสะอาดแห้งและพื้นที่ระบายน้ำดีเพื่อปกป้องเท้า
• จัดหาอาหารที่เหมาะสมสำหรับสัตว์น้ำเพื่อตอบสนองความต้องการไนอาซินและแคลเซียม
• รักษาน้ำให้สะอาดและลึกพอสำหรับจุ่มหัวเพื่อปกป้องตาและรูจมูก
• กักกันนกใหม่ก่อนเพิ่มเข้าฝูง
• รักษาความปลอดภัยของที่พักพิงจากสัตว์นักล่า โดยเฉพาะในเวลากลางคืน
• สังเกตนกทุกวันเพื่อหาการเปลี่ยนแปลงด้านความอยากอาหาร ท่าทาง หรือมูล

ห่านพิลกริมเป็นนกทุ่งหญ้าที่เหมาะกับลานบ้าน คอกสัตว์ และฟาร์มขนาดเล็ก ห่านต้องการหญ้าเปิดสำหรับกินหญ้า ที่พักพิงแห้งและระบายอากาศสำหรับกลางคืนและสภาพอากาศเลวร้าย และน้ำสำหรับดื่มและอาบ ที่พักพิงไม่ต้องซับซ้อน แต่ต้องแห้ง อนุญาตให้อากาศไหลเวียนโดยไม่มีลมโกรก และปิดได้อย่างปลอดภัยจากสัตว์นักล่า บ้านต่ำที่มีวัสดุรองพื้นง่ายๆ หรือส่วนหนึ่งของโรงเก็บของทำงานได้ดี

รายการตรวจสอบการติดตั้ง

• บ้านกลางคืนป้องกันสัตว์นักล่าพร้อมประตูที่ปลอดภัย
• วัสดุรองพื้นแห้งและระบายอากาศดีโดยไม่มีลมโกรก
• น้ำดื่มสะอาดลึกพอสำหรับจุ่มหัว
• น้ำอาบเช่นอ่าง สระ หรือบ่อน้ำ
• ร่มในฤดูร้อนและที่พักพิงจากลมและฝน
• พื้นที่เลี้ยงปราศจากพืชมีพิษและสารตกค้างจากยาฆ่าแมลง
• รั้วได้รับการตรวจสอบเป็นประจำเพื่อหาช่องว่าง

ไข่ห่านพิลกริมสามารถฟักได้ตามธรรมชาติโดยแม่ห่านหรือในตู้ฟัก แม่ห่านมักเป็นแม่ที่ดีและการฟักตามธรรมชาติพบได้ทั่วไปในฝูงขนาดเล็ก สำหรับการฟักเทียม ไข่ห่านต้องการอุณหภูมิที่คงที่ ความชื้นที่ระมัดระวัง การพลิกไข่สม่ำเสมอ และช่วงเวลาทำความเย็นและพ่นหมอกที่เลียนแบบแม่ห่านที่กำลังนั่งฟัก เนื่องจากสายพันธุ์นี้แยกเพศได้ด้วยสีขน ลูกห่านจึงสามารถจำแนกตามสีได้ไม่นานหลังฟักออก

ขั้นตอนการฟักไข่

1. เก็บไข่สะอาดและเก็บรักษาโดยหงายปลายแหลมลงไม่เกิน 7 ถึง 10 วันก่อนนำเข้าตู้ฟัก
2. วางไข่ในตู้ฟักที่ได้รับการปรับเทียบที่ประมาณ 37.5 องศาเซลเซียส
3. พลิกไข่หลายครั้งต่อวันและรักษาความชื้นใกล้ 50 ถึง 55 เปอร์เซ็นต์
4. ทำให้เย็นและพ่นหมอกเบาๆ บนไข่ทุกวันตั้งแต่ประมาณสัปดาห์ที่สองเพื่อเลียนแบบแม่ห่านที่กลับมา
5. ส่องไข่เพื่อตรวจสอบการพัฒนาและเอาไข่ที่ใสหรือเน่าออก
6. หยุดพลิกไข่ประมาณวันที่ 26 ถึง 28 และเพิ่มความชื้นสำหรับการฟัก
7. ปล่อยให้ลูกห่านที่ฟักออกแล้วแห้งในตู้ฟักก่อนย้ายไปยังกล่องอบอุ่น