ปักกิ่ง

เป็ดเพกินเป็นเป็ดบ้านขนาดใหญ่ ขนสีขาวทั้งตัว ปากและขาสีส้ม เป็นหนึ่งในเป็ดที่นิยมเลี้ยงมากที่สุดในฟาร์มขนาดเล็กและบ้านเกษตรกรรม เนื้อเป็ดเชิงพาณิชย์ที่จำหน่ายในหลายประเทศส่วนใหญ่มาจากสายพันธุ์นี้หรือสายพันธุ์ที่สืบเชื้อสายมาจากมัน

เป็ดโตเต็มวัยมีลำตัวหนักและกว้าง ตัวผู้มักมีน้ำหนักระหว่าง 4.1 ถึง 4.5 กิโลกรัม และตัวเมียระหว่าง 3.6 ถึง 4.1 กิโลกรัม จัดให้เพกินอยู่ในกลุ่มเป็ดขนาดใหญ่ สายพันธุ์นี้เติบโตเร็ว โดยสามารถถึงน้ำหนักจำหน่ายได้ภายในราว 7 ถึง 8 สัปดาห์ ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้มันกลายเป็นมาตรฐานของเป็ดเนื้อ

นอกจากขนาดแล้ว เพกินยังมีอุปนิสัยที่สงบ อ่อนโยน และเชื่อง มีความกระตือรือร้นในช่วงกลางวัน หาอาหารเองได้ดี และทนต่อการจับต้อง จึงเป็นทางเลือกที่ใช้งานได้จริงสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการทั้งผลผลิตและฝูงเป็ดที่จัดการง่าย

เหมาะกับใคร

เป็ดเพกินเหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการเป็ดที่ให้ผลผลิตดีและไม่ยุ่งยาก อุปนิสัยที่สงบทำให้เหมาะสำหรับครอบครัวและผู้เลี้ยงสัตว์ปีกน้ำครั้งแรก ขนาดและความแข็งแรงของสายพันธุ์นี้เหมาะกับฟาร์มขนาดเล็กและฝูงเป็ดบ้านที่มีพื้นที่เพียงพอและน้ำสะอาด สายพันธุ์นี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการเป็ดที่บินได้หรือชอบฟักไข่ เนื่องจากเพกินหนักเกินกว่าจะบินได้และมักไม่นั่งฟักสม่ำเสมอ

เป็ดเพกินได้ชื่อมาจากคำว่า "Peking" ซึ่งเป็นการสะกดแบบเก่าในภาษาอังกฤษของกรุงปักกิ่ง สายพันธุ์นี้พัฒนาขึ้นในประเทศจีนจากเป็ดขาวพื้นเมืองที่คัดเลือกตามขนาดและการเจริญเติบโตที่รวดเร็ว เป็ดประเภทนี้ถูกเลี้ยงในบริเวณรอบเมืองหลวงมาหลายชั่วอายุคนก่อนที่จะมาถึงตะวันตก

สายพันธุ์นี้มาถึงสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2416 เมื่อกลุ่มเล็กๆ ถูกส่งทางเรือจากจีนไปยังนิวยอร์ก จากฝูงต้นทุนดังกล่าว เพกินแพร่กระจายไปทั่วฟาร์มเป็ดของอเมริกาอย่างรวดเร็ว และลองไอแลนด์ในนิวยอร์กกลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมการเลี้ยงเป็ดขนาดใหญ่ที่ดำเนินมาหลายทศวรรษ คำว่า "เป็ดลองไอแลนด์" มาจากการค้าดังกล่าว

เพกินมาถึงอังกฤษในเวลาใกล้เคียงกัน คือช่วงต้นทศวรรษ 1870 และสายพันธุ์นี้ได้รับการรับรองใน American Standard of Perfection ในปี พ.ศ. 2417 นักเพาะพันธุ์ยุโรปและอเมริกันในเวลาต่อมาคัดเลือกรูปทรงลำตัวที่แตกต่างกันเล็กน้อย แต่ทั้งสองสายพันธุ์มีต้นกำเนิดจากจีนเหมือนกัน

เนื่องจากการเจริญเติบโตที่รวดเร็วและผลผลิตที่เชื่อถือได้ เพกินจึงกลายเป็นรากฐานของเป็ดเชิงพาณิชย์สมัยใหม่ เป็ดเนื้อส่วนใหญ่ที่เลี้ยงทั่วโลกในปัจจุบันสืบเชื้อสายมาจากสายพันธุ์นี้ และยังคงเป็นที่นิยมทั้งในอุตสาหกรรมและในฝูงเป็ดบ้าน

เป็ดเพกินมีลำตัวใหญ่ ลึก และเป็นสี่เหลี่ยม โดยอยู่ในมุมที่ค่อนข้างตั้งตรง หัวกลม คอหนา อกกว้างและเต็ม ขนสีขาว มักมีสีครีมหรือเหลืองอ่อนแทนที่จะเป็นสีขาวหิมะบริสุทธิ์ ปาก ขา และเท้าที่มีพังผืดล้วนสีส้ม ตาสีเข้มฝังลึกจนดูเกือบซ่อนอยู่ในหัวที่อิ่มเอิบ

ขนและสี

เพกินมีสีที่ได้รับการรับรองเพียงสีเดียวคือสีขาว เฉดสีที่แน่นอนอาจแตกต่างกันตั้งแต่ขาวสะอาดไปจนถึงครีมอ่อน นกที่เลี้ยงบนสนามหญ้าหรือได้รับอาหารที่อุดมด้วยดอกดาวเรืองอาจมีสีเหลืองเข้มกว่า ขนหนาและกันน้ำ อยู่บนชั้นขนอุยหนาที่ช่วยให้นกอบอุ่นในสภาวะหนาวเย็นและชื้น ตัวผู้และตัวเมียดูเกือบเหมือนกัน ต่างกันที่ขนาดและขนหางที่งอของตัวผู้ เสียงของตัวผู้ก็เบาและแหบกว่า ในขณะที่ตัวเมียมีเสียงกร้อนดังแบบคลาสสิก

เป็ดเพกินมีอุปนิสัยที่สม่ำเสมอและน่าอยู่ สงบและเชื่องต่อคน ปรับตัวได้เร็วเมื่อถูกจับต้องบ่อยๆ และโดยทั่วไปเป็นหนึ่งในเป็ดที่จัดการง่ายที่สุดในสภาพแวดล้อมสวนหลังบ้าน ผู้เลี้ยงหลายคนบรรยายเป็ดแต่ละตัวว่าช่างสงสัยและเป็นมิตร โดยเฉพาะเมื่อเลี้ยงตั้งแต่เป็นลูกเป็ดและให้อาหารด้วยมือ

เมื่ออยู่กับครอบครัว สายพันธุ์นี้อ่อนโยนและแทบไม่ก้าวร้าว ตัวผู้อาจดุร้ายขึ้นในช่วงฤดูผสมพันธุ์ แต่เพกินมีความเป็นอาณาเขตน้อยกว่าสัตว์ปีกน้ำชนิดอื่นมาก เมื่ออยู่กับคนแปลกหน้า เป็ดมักจะระมัดระวังในตอนแรกแล้วจึงผ่อนคลาย และจะส่งเสียงดังเป็นสัญญาณเตือนเมื่อตกใจ

เมื่ออยู่กับสัตว์อื่น เพกินอยู่รวมกันได้ดี สามารถอยู่ร่วมกับไก่ ห่าน และเป็ดสายพันธุ์อื่นได้ อุปนิสัยที่สงบทำให้แทบไม่ก่อความขัดแย้ง นกเหล่านี้กระตือรือร้นในช่วงกลางวัน หาอาหารอย่างแมลง ทาก และพืช มีความสุขมากที่สุดเมื่อมีพื้นที่ท่องเที่ยวและน้ำสำหรับเล่น

การดูแลขน

• จัดหาน้ำที่ลึกพอให้เป็ดสามารถจุ่มหัวทั้งหัวและกระพือน้ำ ซึ่งช่วยให้ตา จมูก และขนสะอาด
• ปล่อยให้เป็ดตัดขนและทำความสะอาดขนเองหลังอาบน้ำ เพกินที่มีสุขภาพดีจะกันน้ำเองและไม่จำเป็นต้องอาบน้ำด้วยมือ
• ตรวจปากและขาสีส้มเพื่อหารอยบาดหรือปัญหาเกล็ดระหว่างการดูแลตามปกติ
• ตัดเล็บเฉพาะเมื่อยาวเกินไป ซึ่งพบได้น้อยในนกที่เลี้ยงบนพื้นที่หลากหลาย

การออกกำลังกาย

• อนุญาตให้เข้าถึงคอกหรือลานบ้านทุกวันเพื่อหาอาหาร เดิน และเล่นน้ำ
• จัดหาบ่อน้ำ สระเด็ก หรือถังขนาดใหญ่ การว่ายน้ำเป็นการออกกำลังกายหลักของสายพันธุ์นี้
• เลี้ยงเป็นฝูงอย่างน้อยสองหรือสามตัว เนื่องจากเพกินมีสัญชาตญาณทางสังคมและกระตือรือร้นมากกว่าเมื่ออยู่เป็นกลุ่ม
• หลีกเลี่ยงพื้นปูนแข็งเป็นระยะเวลานาน ซึ่งอาจก่อความเครียดต่อขาของเป็ดที่มีน้ำหนักมาก

สภาพแวดล้อม

เพกินทนต่ออากาศเย็นและชื้นได้ดีด้วยขนอุยหนา แต่ต้องการร่มเงาและน้ำดื่มเพียงพอในช่วงร้อน เนื่องจากสายพันธุ์นี้รับมืออุณหภูมิสูงได้ไม่ดี วัสดุรองพื้นควรแห้งเพื่อป้องกันปัญหาเท้า โรงเลี้ยงต่ำที่มีประตูกว้างเหมาะกว่าโรงที่มีทางลาด เพราะเป็ดหนักขึ้นทางลาดได้ไม่ดี

เพกินเป็นเป็ดที่ตัวใหญ่และเติบโตเร็ว ดังนั้นคุณภาพอาหารจึงสำคัญที่สุดในช่วงสัปดาห์แรก ลูกเป็ดต้องการอาหารสตาร์เตอร์ที่มีไนอาซินเพียงพอ เนื่องจากเป็ดต้องการวิตามินนี้มากกว่าไก่ และการขาดแคลนทำให้ขาอ่อนแรง หลังจากการเจริญเติบโตช้าลง เป็ดโตเต็มวัยจะเปลี่ยนไปใช้อาหารบำรุงรักษาหรืออาหารไข่ขึ้นอยู่กับว่ากำลังออกไข่หรือไม่ เป็ดที่หาอาหารในสนามหญ้าและจับแมลงจะกินอาหารสำเร็จรูปน้อยลง แต่ยังคงได้รับประโยชน์จากอาหารพื้นฐานที่สมดุล

ขนมและอาหารเสริม

ผักใบเขียว ถั่วลันเตา ผักสับ หนอนแป้ง และไส้เดือนเป็นขนมที่ดีและควรอยู่ในสัดส่วนไม่เกินประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ของอาหาร จัดหากรวดที่ไม่ละลายน้ำหากเป็ดไม่ได้หาอาหารในพื้นที่เปิด เนื่องจากต้องการกรวดในการบด เป็ดมีไข่ต้องการแคลเซียมจากแหล่งอื่น เช่น เปลือกหอยนางรมบดที่ให้กินตามต้องการ

เพกินเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแรง มีความผิดปกติทางพันธุกรรมน้อย ด้วยการให้อาหารที่ดีและโรงเลี้ยงที่สะอาด เพกินมักมีอายุ 8 ถึง 12 ปี แม้ว่าสัตว์ที่เพาะพันธุ์เพื่อผลิตเนื้ออย่างเข้มข้นอาจมีอายุขัยสั้นกว่า ปัญหาส่วนใหญ่ที่ผู้เลี้ยงพบเกิดจากขนาดของเป็ดและการจัดการ ไม่ใช่จากพันธุกรรม

การดูแลเชิงป้องกัน

• ให้อาหารสตาร์เตอร์ที่มีไนอาซินเพียงพอแก่ลูกเป็ดในช่วงการเจริญเติบโตเร็ว
• รักษาวัสดุรองพื้นให้แห้งและจัดหาน้ำอาบและน้ำดื่มสะอาด
• จัดหาร่มเงา การระบายอากาศ และน้ำเพิ่มเติมในช่วงอากาศร้อน
• หลีกเลี่ยงการอยู่บนพื้นแข็งหรือขรุขระเป็นระยะเวลานาน
• ตรวจเท้าและขาเป็นประจำระหว่างการดูแล

เพกินเลี้ยงกลางแจ้งในพื้นที่ที่มีรั้วรอบขอบชิดและโรงเลี้ยงที่กำบังสำหรับพักตอนกลางคืนและในสภาพอากาศเลวร้าย เนื่องจากมีน้ำหนักมากและบินไม่ได้ รั้วจึงต้องป้องกันนักล่าบนพื้นดินเท่านั้น แต่ต้องแข็งแรง เพราะสายพันธุ์นี้มีทักษะป้องกันตัวน้อยมากเมื่อเผชิญกับสุนัขจิ้งจอก สุนัข และนกนักล่า โรงเลี้ยงควรอยู่ระดับพื้นดินมีประตูเข้าออกกว้างและต่ำ วัสดุรองพื้นแห้งเช่นฟางหรือขี้เลื่อย และการระบายอากาศดี

รายการตรวจสอบการตั้งค่า

• โรงเลี้ยงระดับพื้นดินมีประตูกว้างและต่ำ
• วัสดุรองพื้นแห้ง เปลี่ยนใหม่สม่ำเสมอ
• พื้นที่ร่มสำหรับวันร้อน
• น้ำดื่มให้ตลอดเวลา
• บ่อ ถัง หรือสระสำหรับอาบน้ำ
• รั้วป้องกันนักล่าและโรงเลี้ยงที่ล็อกได้ตอนกลางคืน

ไข่เพกินใช้เวลาฟักประมาณ 28 วัน นานกว่าไข่ไก่เล็กน้อย เพกินฟักไข่ไม่สม่ำเสมอ และแม่พันธุ์หลายตัวจะไม่นั่งฟักไข่จนครบฝูง ผู้เลี้ยงจึงมักใช้ตู้ฟักหรือแม่พันธุ์สายพันธุ์อื่นแทน ไม่ว่าจะฟักใต้แม่หรือในเครื่อง ไข่ต้องการอุณหภูมิที่คงที่ ความชื้นที่ควบคุม และการกลับไข่สม่ำเสมอจนถึงวันสุดท้าย

ขั้นตอนการฟักไข่

1. คัดเลือกไข่ที่สะอาดและมีรูปร่างดี พักไว้ 12 ถึง 24 ชั่วโมง ปลายด้านใหญ่หงายขึ้น ก่อนนำเข้าตู้ฟัก
2. อุ่นตู้ฟักให้ถึงอุณหภูมิและความชื้นเป้าหมายก่อนวางไข่
3. กลับไข่หลายครั้งต่อวันจนถึงประมาณวันที่ 25
4. ตั้งแต่ประมาณวันที่ 7 ให้ส่องไข่เพื่อตรวจสอบการปฏิสนธิและนำไข่ใสหรือไข่ตายออก
5. ในวันที่ 25 หยุดกลับไข่ เพิ่มความชื้น และปล่อยให้ไข่นิ่งในช่วงล็อกดาวน์
6. ทิ้งลูกเป็ดที่ฟักแล้วไว้ในตู้ฟักจนแห้ง แล้วย้ายไปยังกล่องอบอุ่น