อีสต์อินดี

เป็ด East Indie เป็นหนึ่งในพันธุ์เป็ดบ้านที่มีขนาดเล็กที่สุด จัดอยู่ในกลุ่มแบนตัมและเลี้ยงไว้เพื่อความสวยงามเป็นหลัก ไม่ได้เลี้ยงเพื่อเอาเนื้อหรือไข่ เป็ดโตเต็มวัยมีน้ำหนักประมาณ 0.7 ถึง 0.9 กิโลกรัม พันธุ์มาตรฐานมีขนสีดำที่สะท้อนประกายสีเขียวแบบด้วงปีกแข็งเมื่อถูกแสงแดดโดยตรง คุณสมบัติเปล่งประกายนี้เป็นเหตุผลหลักที่นักสะสมและผู้เข้าร่วมการแสดงสัตว์ให้ความสำคัญกับพันธุ์นี้

พันธุ์นี้พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงเป็ดประดับขนาดเล็กมาตลอด เป็ด East Indie ไม่ใช่สัตว์ที่ให้ผลผลิตไข่สูง ไข่เพียงไม่กี่ฟองที่มันออกนั้นมักมีสีเทาเข้มหรือใกล้เคียงสีดำในช่วงต้นฤดู แล้วค่อยจางลงเมื่อออกไข่ต่อเนื่อง เจ้าของเลี้ยงพวกมันเพราะรูปลักษณ์ ขนาดที่จัดการได้ และนิสัยที่สงบเงียบโดยทั่วไป

นิสัยเป็นมิตรกับผู้เลี้ยงแต่สงวนตัว สงบ และตื่นตัว เป็ด East Indie มักส่งเสียงน้อยกว่าพันธุ์เป็ดขนาดใหญ่หลายชนิด ซึ่งทำให้เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมเมื่ออยู่ใกล้เพื่อนบ้าน แม้เป็ดตัวผู้และตัวเมียยังคงส่งเสียงร้องอยู่บ้าง พวกมันเหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการนกน้ำพันธุ์ประดับมากกว่าพันธุ์ที่ให้ไข่

พันธุ์นี้เหมาะกับใคร

เป็ด East Indie เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการเป็ดประดับขนาดเล็กและค่อนข้างเงียบ ใช้ได้ดีสำหรับฝูงในสวนหลังบ้านที่มีพื้นที่จำกัดและเพื่อการแสดง ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลผลิตไข่หรือเนื้อที่น่าเชื่อถือ พันธุ์นี้ต้องการน้ำสำหรับอาบ ที่พักกันสัตว์นักล่า และเพื่อนฝูง เนื่องจากเป็ดไม่สามารถอยู่ดีได้หากเลี้ยงตัวเดียว

เป็ด East Indie เป็นเป็ดประดับแบนตัมที่พัฒนาขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงศตวรรษที่ 19 แม้จะมีชื่อเช่นนี้ พันธุ์นี้ไม่ได้มาจากหมู่เกาะอินเดียตะวันออก ชื่อถูกตั้งตามประวัติศาสตร์และคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบบ่อยในสัตว์ปีกประดับยุคนั้น แหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ที่แท้จริงของพันธุ์นี้คืออเมริกา

เป็ด East Indie อยู่ในกลุ่มเป็ดประดับขนาดเล็กที่ได้รับความนิยมในหมู่นักสะสมเมื่อการแสดงสัตว์ปีกเติบโตขึ้นตลอดช่วงทศวรรษที่ 1800 ความดึงดูดใจอยู่ที่ขนาดและสีมากกว่าประโยชน์ใช้สอย และมีการผสมพันธุ์ให้เป็นรูปแบบแบนตัมขนาดกะทัดรัด แตกต่างจากพันธุ์เป็ดทำงานขนาดใหญ่ในยุคเดียวกัน

พันธุ์มาตรฐานสีดำพร้อมประกายสีเขียวกลายเป็นประเภทที่ได้รับการยอมรับและยังคงเป็นที่คุ้นเคยมากที่สุดในปัจจุบัน เนื่องจากพันธุ์นี้ไม่เคยได้รับการคัดเลือกเพื่อการผลิต จำนวนฝูงจึงยังคงน้อยอยู่ และส่วนใหญ่เลี้ยงโดยนักสะสมและผู้เข้าร่วมการแสดงมากกว่าฟาร์มเชิงพาณิชย์

เป็ด East Indie ยังคงได้รับการดูแลโดยผู้เลี้ยงนกน้ำประดับ ไม่ใช่สายพันธุ์หายากแต่พบได้น้อยเมื่อเปรียบเทียบกับพันธุ์ไข่และเนื้อกระแสหลัก และเป็ดส่วนใหญ่เปลี่ยนมือผ่านผู้เพาะพันธุ์อดิเรกและการแสดงสัตว์ปีกมากกว่าผู้จัดจำหน่ายจากฟาร์ม

เป็ด East Indie เป็นเป็ดขนาดเล็กรูปร่างกะทัดรัด มีท่าทางราบหรือเงยขึ้นเล็กน้อยและโครงร่างเรียบร้อย คุณสมบัติที่โดดเด่นคือขน: สีดำทั่วร่างกายที่สะท้อนประกายสีเขียวโลหะแบบด้วงปีกแข็งเมื่อแสงส่องถึง ประกายนี้ชัดเจนที่สุดในตัวที่ยังอายุน้อยและอยู่ในสภาพดี และเป็นจุดสำคัญในการตัดสินในการแสดง

จะงอย ขา และเท้ามีสีเข้ม สอดคล้องกับสีขนดำ พันธุ์นี้มีขนาดแบนตัมอย่างชัดเจน เล็กกว่าเป็ดอรรถประโยชน์ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด มีหัวเรียบร้อยและคอค่อนข้างสั้น

ขนและสี

ลวดลายดำพร้อมประกายสีเขียวเป็นสีที่ได้รับการยอมรับสำหรับพันธุ์นี้ เป็ดตัวเมียอาจมีจุดสีขาวหรือสีเทาปรากฏในขนตามอายุและการผลัดขนต่อเนื่อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติและเพิ่มขึ้นตลอดชีวิตของนก ตัวเมียมักสูญเสียสีเร็วกว่าตัวผู้ ประกายสีเขียวขึ้นอยู่กับแสงและสภาพขน ดังนั้นเป็ดตัวเดียวกันอาจดูดำสนิทในร่มและเขียวมันวาวอย่างเด่นชัดเมื่ออยู่กลางแจ้ง

เป็ด East Indie เป็นมิตรกับผู้เลี้ยงที่คุ้นเคยแต่สงวนตัวกับคนแปลกหน้าและในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย โดยทั่วไปสงบและตื่นตัวมากกว่าที่จะตื่นกลัว แม้ในฐานะเป็ดประดับขนาดเล็กอาจระมัดระวังมากกว่าพันธุ์ที่หนักและช้ากว่า นกที่ได้รับการจัดการอย่างนุ่มนวลเป็นประจำตั้งแต่เล็กจะปรับตัวได้ง่ายกว่า

ในฝูง เป็ด East Indie มักเข้ากับเป็ดสงบอื่นที่มีขนาดใกล้เคียงกันได้ดี การเลี้ยงแบนตัมขนาดเล็กมากร่วมกับพันธุ์ขนาดใหญ่และคึกคักอาจนำไปสู่การรังแกกันที่ถาดอาหารและน้ำ จึงควรจับคู่นิสัยและขนาดให้เหมาะสม พันธุ์นี้ชอบสังคมและควรเลี้ยงร่วมกับเป็ดอย่างน้อยหนึ่งหรือสองตัว นกที่เลี้ยงตัวเดียวจะเครียด

เป็ด East Indie ขึ้นชื่อว่าค่อนข้างเงียบ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความดึงดูดใจเมื่อพื้นที่และเพื่อนบ้านอยู่ใกล้ชิด ตัวเมียยังคงส่งเสียงร้องแบบเป็ดมาตรฐานและตัวผู้มีเสียงแหบเบากว่า พันธุ์นี้จึงส่งเสียงน้อยเมื่อเทียบกับเป็ดชนิดอื่น ไม่ใช่ไม่มีเสียงเลย เมื่ออยู่กับเด็กและผู้เยี่ยมชมที่ไม่คุ้นเคย นกมักจะเว้นระยะห่างแทนที่จะเข้าหา

การดูแลรายวันสำหรับเป็ด East Indie คล้ายกับเป็ดบ้านขนาดเล็กชนิดอื่น พวกมันต้องการน้ำดื่มสะอาดตลอดเวลา น้ำลึกพอที่จะจุ่มหัวและอาบ ที่นอนแห้ง และการป้องกันจากสัตว์นักล่า ขนาดเล็กทำให้เสี่ยงต่ออันตรายจากนกล่าเหยื่อ แมว จิ้งจอก และสัตว์นักล่าอื่นมากกว่าพันธุ์ขนาดใหญ่ ดังนั้นที่พักที่ปลอดภัยจึงเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดในการดูแล

การดูแลขน

• เป็ดดูแลตัวเองได้ ให้น้ำอาบและพวกมันจะทำความสะอาดขนตัวเองได้
• ตรวจเท้าและขาเป็นประจำเพื่อหารอยบาด บวม หรือสัญญาณของโรคฝ่าเท้าอักเสบ
• ติดตามการผลัดขนประจำปี เมื่อนกร่วงและงอกขนใหม่อาจดูรุ่ยร่ายนานสองสามสัปดาห์
• รักษาที่นอนให้แห้งเพื่อปกป้องสภาพขนและประกายสีเขียว

การออกกำลังกาย

• อนุญาตให้หาอาหารรายวันในพื้นที่ปลอดภัยที่มีรั้วกั้น
• จัดให้มีสระหรือบ่อน้ำสำหรับว่ายน้ำและพฤติกรรมตามธรรมชาติ
• ให้พื้นที่เพียงพอเพื่อให้นกเดิน หาอาหาร และกินโดยไม่แออัด
• ดูแลเมื่อปล่อยอิสระเนื่องจากพันธุ์นี้เสี่ยงต่อสัตว์นักล่า

สภาพแวดล้อม

เป็ด East Indie ทนต่อสภาพอากาศหลากหลายเมื่อมีที่พักพิงเพียงพอ พวกมันต้องการร่มเงาและน้ำที่ไม่แข็งตัวในความร้อน และบ้านแห้ง ป้องกันลม ป้องกันสัตว์นักล่าในเวลากลางคืน ฝูงเล็กต้องการเล้าที่กว้างพอให้ทุกตัวพักได้ พร้อมพื้นที่วิ่งเล่นที่มีรั้ว เพราะพวกมันเบา รั้วที่แน่นหนาทั้งด้านบนและรอบข้างจึงสำคัญกว่าพันธุ์ที่หนักกว่า

ให้อาหารสำเร็จรูปครบถ้วนที่เหมาะกับอายุของเป็ด East Indie ลูกเป็ดเริ่มด้วยอาหารสตาร์ทเตอร์ เปลี่ยนเป็นอาหารโตขึ้น และตัวโตเต็มวัยจะได้รับอาหารบำรุงหรืออาหารไข่ขึ้นอยู่กับว่าตัวเมียกำลังออกไข่หรือไม่ หากไม่มีอาหารเฉพาะนกน้ำ อาหารสัตว์ปีกที่ไม่มียาผสมพร้อมนิอาซินเพิ่มเติมเป็นทางเลือกที่นิยมใช้ เนื่องจากเป็ดต้องการนิอาซินมากกว่าไก่ ต้องมีน้ำสะอาดควบคู่อาหารตลอดเวลาเพราะเป็ดต้องการน้ำเพื่อกลืนอาหาร

อาหารเสริมและวิตามิน

ผักใบเขียวปริมาณน้อย ถั่วลันเตา ผักหั่นเล็ก และหนอนมีลเป็นครั้งคราวเหมาะกับเป็ด East Indie และส่งเสริมพฤติกรรมหาอาหารตามธรรมชาติ จัดให้มีหินย่อยที่ไม่ละลายเพื่อให้นกบดอาหาร และให้แคลเซียมเช่นเปลือกหอยนางรมบดแยกต่างหากสำหรับตัวเมียที่กำลังออกไข่ รักษาปริมาณอาหารเสริมให้น้อยเพื่อไม่ให้แทนที่อาหารสมดุล

เป็ด East Indie โดยทั่วไปเป็นเป็ดที่แข็งแรง ไม่มีโรคประจำพันธุ์ที่กำหนด และเมื่อเลี้ยงดูดีหลายตัวมีชีวิตอยู่ได้ 8 ถึง 12 ปี เช่นเดียวกับนกน้ำทั้งหมด ปัญหาสุขภาพส่วนใหญ่สืบเนื่องมาจากสภาพแวดล้อม ได้แก่ ที่นอนเปียก น้ำสกปรก อาหารไม่ดี หรือความเครียดจากสัตว์นักล่า ขนาดเล็กหมายความว่าการบาดเจ็บและอาการหนาวเย็นมีความเสี่ยงมากกว่าพันธุ์หนัก ดังนั้นการป้องกันจึงมีความสำคัญ

การดูแลเชิงป้องกัน

• จัดน้ำดื่มและน้ำอาบที่สะอาดทุกวัน
• รักษาที่นอนให้แห้งและเปลี่ยนก่อนที่จะเสีย
• ตรวจเท้าและขาเป็นประจำเพื่อหาสัญญาณของโรคฝ่าเท้าอักเสบแต่เนิ่นๆ
• ให้แน่ใจว่าอาหารมีนิอาซินเพียงพอ โดยเฉพาะสำหรับลูกเป็ด
• กักกันนกใหม่ก่อนนำเข้าฝูง

เป็ด East Indie ต้องการบ้านที่แห้ง มีการระบายอากาศดี และป้องกันสัตว์นักล่าในเวลากลางคืน รวมถึงพื้นที่วิ่งเล่นหรือบริเวณมีรั้วที่ปลอดภัยในเวลากลางวัน พวกมันเป็นนกน้ำที่อาศัยบนพื้น ไม่เกาะเหมือนไก่ ดังนั้นพื้นเล้าควรปูด้วยวัสดุรองนอนสะอาดแห้งและอยู่ต่ำจากพื้น การเข้าถึงน้ำอาบมีความสำคัญสำหรับสภาพขนและพฤติกรรมตามธรรมชาติ แต่แหล่งน้ำควรระบายออกห่างจากบริเวณที่นอน

รายการตรวจสอบการตั้งค่า

• เล้าป้องกันสัตว์นักล่าพร้อมกลอนที่แน่นหนา
• ที่นอนแห้งและระบายอากาศดีโดยไม่มีลมโกรก
• พื้นที่กลางแจ้งมีร่มเงาและที่พักจากแดดและฝน
• สระหรือบ่อน้ำ พร้อมแหล่งน้ำดื่มที่สะอาด
• รั้วฝังลงดินหรือมีกระโปรงป้องกันสัตว์นักล่าที่ขุดดิน

ไข่เป็ด East Indie ฟักเหมือนไข่เป็ดบ้านทั่วไปและใช้เวลาประมาณ 28 วัน ไข่สามารถฟักภายใต้เป็ดแม่หรือในตู้ฟัก ไข่ต้นฤดูมักมีสีเทาเข้มถึงใกล้ดำและจะจางลงเมื่อฤดูออกไข่ดำเนินต่อไป นี่คือลักษณะเฉพาะของสี ไม่ใช่ปัญหาการฟัก เนื่องจากพันธุ์นี้มีขนาดเล็กและออกไข่น้อย จำนวนลูกเป็ดต่อครอกจึงมีจำกัด

ขั้นตอนการฟักไข่

1. เก็บไข่สะอาดและเก็บโดยหงายด้านแหลมลงไม่เกินประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนนำเข้าตู้ฟัก
2. ปรับตู้ฟักให้ได้อุณหภูมิและความชื้นที่ต้องการก่อนใส่ไข่
3. กลับไข่หลายครั้งต่อวันและส่องไข่เพื่อตรวจสอบพัฒนาการ
4. หยุดกลับไข่ประมาณวันที่ 25 และเพิ่มความชื้นเพื่อการฟัก
5. ปล่อยให้ลูกเป็ดแห้งและแตกปุยในตู้ฟักก่อนย้ายไปกล่องอบอุ่น