เครสเตด

เป็ดหงอนเป็นเป็ดบ้านขนาดกลางที่เลี้ยงไว้ส่วนใหญ่เพื่อประดับและเป็นสัตว์เลี้ยงในสวน ลักษณะเด่นของสายพันธุ์นี้คือพู่ขนกลมฟู ที่เรียกว่าหงอน อยู่บนกะโหลกศีรษะ หงอนเกิดจากการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมไม่ใช่จากสายพันธุ์บรรพบุรุษเดียว ดังนั้นเป็ดจากหลายสายพันธุ์จึงสามารถมียีนนี้ได้ สายพันธุ์นี้เป็นมิตรและชอบอยู่ใกล้ผู้คน ผู้เลี้ยงหลายรายจึงเลี้ยงฝูงเล็กในสวนเพื่อความสวยงามมากกว่าการผลิต

เป็ดหงอนเป็นนักหาอาหารที่กระตือรือร้น ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวันเดิน หาอาหาร และสำรวจพื้นที่รอบข้าง พวกมันเป็นมิตรกับผู้คนและสัตว์ปีกชนิดอื่น และทนต่อการจับต้องเมื่อคุ้นเคยแล้ว สายพันธุ์นี้ออกไข่ในระดับปานกลางและสามารถเลี้ยงเพื่อเนื้อได้ แต่ผู้เลี้ยงส่วนใหญ่ให้คุณค่าแก่มันเพราะรูปลักษณ์และนิสัยสงบ ช่างสังเกต

ยีนหงอนมีผลกระทบต่อสวัสดิภาพที่ผู้เลี้ยงที่คาดหวังควรทำความเข้าใจก่อนซื้อ ยีนที่ก่อให้เกิดพู่ขนนี้อาจส่งผลต่อกะโหลกศีรษะและในบางตัวส่งผลต่อการประสานงานของกล้ามเนื้อ เรื่องนี้กล่าวถึงอย่างละเอียดในหัวข้อสุขภาพ

ผู้เลี้ยงที่เหมาะสม

เป็ดหงอนเหมาะสำหรับผู้เลี้ยงที่ต้องการเป็ดประดับที่เป็นมิตรและสามารถจัดหาพื้นที่กลางแจ้งที่ปลอดภัยพร้อมน้ำสะอาด เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับครอบครัวและผู้เริ่มเลี้ยงเป็ด โดยต้องเข้าใจยีนหงอนและหาซื้อจากผู้เพาะพันธุ์ที่คัดเลือกเพื่อสวัสดิภาพ สายพันธุ์นี้ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการผลผลิตไข่หรือเนื้อสูง ซึ่งสายพันธุ์ผลิตเฉพาะทางจะเหมาะกว่า

เป็ดหงอนไม่ได้มาจากฝูงก่อตั้งเดียว หงอนเป็นลักษณะทางพันธุกรรมที่ปรากฏในเป็ดบ้านทั่วหลายภูมิภาคมาเป็นเวลานาน เป็ดที่มีหงอนปรากฏในภาพวาดยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าลักษณะนี้เป็นที่รู้จักและถูกเลี้ยงไว้เพื่อประดับก่อนที่จะมีสายพันธุ์อย่างเป็นทางการ

ยีนหงอนสามารถพบได้ในเป็ดจากหลายสายพันธุ์ ดังนั้นในอดีตเป็ดที่มีหงอนจึงถูกกำหนดโดยขนบนหัวไม่ใช่โดยรูปแบบร่างกายหรือสายพันธุ์ที่ตายตัว ผู้เลี้ยงคัดเลือกและเพาะพันธุ์จากเป็ดที่มีหงอนเพราะพู่ขนนั้นผิดปกติและน่าดึงดูด

สายพันธุ์ที่รู้จักในชื่อเป็ดหงอนในปัจจุบันได้รับการพัฒนาและกำหนดมาตรฐานในสหรัฐอเมริกา ได้รับการบรรจุในมาตรฐานแห่งความสมบูรณ์แบบของสมาคมสัตว์ปีกอเมริกัน (APA) ในปี 2417 ซึ่งกำหนดประเภทและช่วงน้ำหนักที่ได้รับการยอมรับ สายพันธุ์สีขาวเป็นสายพันธุ์แรกที่ได้รับการกำหนดมาตรฐาน และสายพันธุ์สีดำถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลัง

เนื่องจากหงอนเชื่อมโยงกับการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมเฉพาะ การเพาะพันธุ์เป็ดหงอนสมัยใหม่จึงมุ่งเน้นไปที่การผลิตหงอนที่สะอาดและวางตำแหน่งได้ดีในขณะที่จัดการความเสี่ยงด้านสุขภาพที่ยีนนี้มี สายพันธุ์นี้ยังคงเป็นเป็ดประดับและงานอดิเรกมากกว่าเป็ดเชิงพาณิชย์

เป็ดหงอนมีร่างกายขนาดกลาง ค่อนข้างแข็งแรง ท่าทางตั้งตรงเล็กน้อย หัวมีหงอนซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสายพันธุ์ เป็นพู่ขนรูปทรงกลมที่ควรวางอยู่ตรงกลางและสมดุลบนกระหม่อม หงอนที่มีรูปทรงดีต้องกลมและสมมาตร หงอนที่ไม่สม่ำเสมอหรือแตกออกถือเป็นข้อบกพร่องตามมาตรฐานสายพันธุ์ จะงอย ขา และเท้าแตกต่างกันตามสายพันธุ์ย่อย

ขนและสี

ขนเรียบเนียนพอดีตัว มีชั้นขนอุยด้านล่างที่ช่วยให้ความอบอุ่นและการลอยตัว ขาวและดำเป็นสองสายพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับในมาตรฐานอเมริกัน สายพันธุ์ขาวมีจะงอยสีเหลืองส้มและขาสีส้ม ส่วนสายพันธุ์ดำมีจะงอยและขาที่เข้มกว่า เป็ดหงอนยังปรากฏในสีที่ไม่เป็นมาตรฐานมากมายเนื่องจากยีนหงอนสามารถพบร่วมกับรูปแบบขนใดก็ได้ หงอนจะมีสีเข้ากับสีของลำตัว

เป็ดหงอนมีนิสัยสงบและใจดี นกเหล่านี้ช่างสังเกตและกระตือรือร้น ใช้เวลาทั้งวันหาอาหาร บุ้ยน้ำ และสำรวจพื้นที่รอบข้าง พวกมันชอบสังคมกับผู้คนและมักจะเชื่องเมื่อได้รับการสัมผัสอย่างอ่อนโยนเป็นประจำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากได้รับการจัดการตั้งแต่อายุน้อย

กับครอบครัว สายพันธุ์นี้อดทนและเข้าถึงได้ง่าย ทนต่อการโต้ตอบที่มีการดูแลกับเด็ก เป็ดหงอนโดยทั่วไปสงบดีกับเป็ดตัวอื่นและสัตว์ปีกผสม แม้ว่าตัวผู้อาจแข็งกร้าวขึ้นในฤดูผสมพันธุ์ ในฐานะนกฝูง เป็ดหงอนเติบโตได้ดีที่สุดเมื่อมีเพื่อนอย่างน้อยหนึ่งหรือสองตัว เนื่องจากเป็ดที่เลี้ยงคนเดียวมักเครียด

สายพันธุ์นี้มีเสียงร้องปานกลาง ตัวเมียดังกว่าตัวผู้และจะร้องเมื่อตื่นเต้น หิว หรือตกใจ ส่วนตัวผู้มีเสียงเบาและแหบกว่า ระดับเสียงโดยรวมพอจัดการได้สำหรับสวนส่วนใหญ่ แต่ควรพิจารณาในชุมชนที่บ้านอยู่ชิดกัน

เป็ดหงอนแข็งแรงและต้องการการดูแลพื้นฐานเช่นเดียวกับเป็ดบ้านอื่น แต่ต้องใส่ใจหงอนเพิ่มเติม หงอนอาจกักเก็บดิน อาหาร และความชื้น และอาจซ่อนการบาดเจ็บหรือปรสิต จึงควรตรวจสอบเป็นประจำ

การทำความสะอาด

• ตรวจหงอนทุกสัปดาห์สำหรับสิ่งสกปรกที่เกาะแน่น ไร หรือแผลที่ผิวหนังด้านล่าง
• จัดหาน้ำอาบสะอาดเพื่อให้นกล้างหัวและขนได้เอง
• ตัดเล็บและจะงอยเฉพาะเมื่อโตเกินไปเท่านั้น ซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นบนพื้นดินตามธรรมชาติ
• สังเกตขนหงอนเปียกหรือพันกันในอากาศหนาว ซึ่งอาจทำให้หัวเย็น

การออกกำลังกาย

• อนุญาตให้เข้าถึงพื้นที่หาอาหารหรือสวนทุกวันสำหรับการเดินและการบุ้ยน้ำ
• จัดหาบ่อ สระ หรืออ่างขนาดใหญ่ที่ลึกพอให้เป็ดสอดหัวและทำความสะอาดขน
• ให้พื้นที่เพียงพอสำหรับฝูงเคลื่อนที่ เป็ดที่อยู่ในที่แคบเกินไปจะเบื่อและเครียด

สภาพแวดล้อม

เป็ดต้องการบ้านที่แห้ง ป้องกันผู้ล่าได้ตอนกลางคืน มีวัสดุรองพื้นสะอาด รวมถึงการเข้าถึงน้ำและร่มเงาในเวลากลางวัน เป็ดหงอนทนความหนาวได้พอสมควร แต่หงอนที่เปียกและสกปรกอาจทำให้นกเย็น จึงควรรักษาวัสดุรองพื้นให้แห้งและจัดหาที่หลบเลี่ยงฝน การระบายน้ำที่ดีในพื้นที่วิ่งช่วยป้องกันโคลนและน้ำขังที่นำไปสู่ปัญหาเท้า

อาหารสัตว์ปีกน้ำหรือสัตว์ปีกเชิงพาณิชย์ที่สมบูรณ์ควรเป็นพื้นฐานของอาหาร ลูกเป็ดต้องการอาหารเริ่มต้นที่มีโปรตีนสูงกว่า เป็ดรุ่นต้องการอาหารบำรุงรักษา และตัวเมียที่วางไข่ต้องการอาหารไข่ที่มีแคลเซียมเพิ่ม เป็ดหงอนหาอาหารได้ดีและจะกินหญ้า แมลง หอยทาก และพืชในบ่อ ซึ่งเป็นอาหารเสริมแต่ไม่ควรแทนที่อาหารสำเร็จรูป ต้องมีน้ำสะอาดตลอดเวลา และเป็ดต้องการน้ำลึกพอที่จะทำความสะอาดจะงอยและรูจมูกขณะกิน

ของขบเคี้ยวและอาหารเสริม

ผักใบเขียว ถั่ว ผักหั่นและหนอนนกเป็นของขบเคี้ยวที่ดีและควรอยู่ในสัดส่วนไม่เกินประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ของอาหาร จัดหาทรายหยาบที่ไม่ละลายเพื่อให้เป็ดบดอาหาร และมีแหล่งแคลเซียมแยกต่างหากเช่นเปลือกหอยนางรมบดสำหรับตัวเมียวางไข่ ไนอาซินช่วยสนับสนุนการพัฒนาขาและจะงอยในลูกเป็ดที่กำลังเติบโต จึงควรใช้อาหารที่ผสมสำหรับเป็ดหรือเพิ่มแหล่งไนอาซินหากใช้อาหารเริ่มต้นของไก่

เป็ดหงอนเป็นนกที่แข็งแรง เมื่อได้รับการดูแลที่ดีจะมีอายุประมาณ 8 ถึง 12 ปี ปัญหาสุขภาพส่วนใหญ่มีร่วมกับเป็ดบ้านอื่น เช่น ปัญหาเท้าและขา ปรสิต และปัญหาระบบหายใจจากการเลี้ยงในที่ชื้น ความเสี่ยงเฉพาะของสายพันธุ์นี้มาจากยีนหงอนเอง

หงอนเกิดจากยีนที่สร้างช่องว่างในกะโหลกศีรษะซึ่งถุงเนื้อเยื่อไขมันยกขนหงอนขึ้น ยีนเดียวกันนี้ส่งผลต่อการพัฒนาของกระดูก และเป็นอันตรายถึงชีวิตในตัวอ่อนเมื่อลูกเป็ดได้รับสำเนาสองชุด ดังนั้นส่วนหนึ่งของไข่จากการผสมพันธุ์เป็ดหงอนด้วยกันจึงไม่ฟักออกมา นกที่ฟักออกมาได้อาจแสดงอาการทางระบบประสาทในบางกรณี และจุดอ่อนบนกะโหลกศีรษะทำให้สมองเสี่ยงต่อการบาดเจ็บมากขึ้น

การดูแลเชิงป้องกัน

• หาลูกเป็ดจากผู้เพาะพันธุ์ที่คัดเลือกหงอนเดี่ยวสะอาดและคัดออกนกที่มีข้อบกพร่องกะโหลกหรือสมดุล
• รักษาที่อยู่อาศัยให้แห้งและระบายอากาศดีเพื่อป้องกันโรคระบบหายใจและเท้า
• ให้อาหารที่มีไนอาซินเพียงพอในช่วงการเจริญเติบโต
• ตรวจหงอนและผิวหนังทุกสัปดาห์สำหรับปรสิตและบาดแผล
• ถ่ายพยาธิและรักษาปรสิตตามคำแนะนำสัตวแพทย์

เป็ดหงอนเลี้ยงนอกบ้านโดยมีบ้านที่ปลอดภัยสำหรับหลบภัยตอนกลางคืนและพื้นที่มีรั้วหรือสวนสำหรับกลางวัน บ้านปกป้องฝูงจากผู้ล่าและป้องกันลมฝน ไม่จำเป็นต้องมีคอนเพราะเป็ดพักบนพื้น วัสดุรองพื้นต้องแห้งและสะอาด พื้นที่วิ่งต้องมีร่มเงา น้ำดื่มสะอาด และสระหรือบ่อสำหรับอาบน้ำและทำความสะอาดขน การระบายน้ำที่ดีเป็นสิ่งสำคัญ เพราะโคลนต่อเนื่องทำให้เกิดโรคเท้าและหงอนที่เปียกตลอดเวลาอาจทำให้นกเย็น

รายการตรวจสอบการตั้งค่า

• บ้านป้องกันผู้ล่าพร้อมประตูมั่นคงปิดตอนพลบค่ำ
• วัสดุรองพื้นแห้งและสะอาดบนพื้นบ้าน
• พื้นที่วิ่งกลางวันมีร่มเงาและระบายน้ำดี
• สระ บ่อ หรืออ่างขนาดใหญ่สำหรับอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นประจำ
• น้ำดื่มสะอาดตลอดเวลาลึกพอที่จะทำความสะอาดจะงอย
• รั้วฝังหรือมีแผ่นกันขุดเพื่อหยุดผู้ล่าที่ขุดดิน

ไข่เป็ดหงอนสามารถฟักได้ใต้แม่เป็ดที่ฟักไข่หรือในเครื่องฟัก การฟักไข่ใช้เวลาประมาณ 28 วัน ซึ่งเป็นระยะเวลามาตรฐานสำหรับเป็ดบ้านส่วนใหญ่ ประเด็นสำคัญของสายพันธุ์นี้คือพันธุกรรม เมื่อนำเป็ดหงอนสองตัวผสมพันธุ์กัน ลูกเป็ดที่ได้รับยีนหงอนสองชุดจะตายในเปลือกไข่ จึงทำให้อัตราการฟักลดลงและมีเพียงประมาณหนึ่งในสามของลูกเป็ดที่เพาะพันธุ์จากเป็ดหงอนด้วยกันที่มีหงอนชุดเดียว การผสมเป็ดหงอนกับคู่ที่ไม่มีหงอนช่วยหลีกเลี่ยงยีนคู่ที่เป็นอันตรายและยังคงผลิตลูกเป็ดที่มีหงอน

ขั้นตอนการฟักไข่

1. วางไข่สะอาดที่ผสมพันธุ์แล้วภายในหนึ่งสัปดาห์หลังวางไข่ที่อุณหภูมิและความชื้นที่ถูกต้อง
2. พลิกไข่หลายครั้งต่อวันเพื่อป้องกันตัวอ่อนติดเปลือก
3. ส่องไข่ประมาณวันที่ 7 ถึง 10 เพื่อตรวจสอบการพัฒนาและเอาไข่ใสหรือตายออก
4. หยุดพลิกประมาณวันที่ 25 และเพิ่มความชื้นสำหรับช่วงล็อคเครื่อง
5. ปล่อยให้ลูกเป็ดที่กำลังฟักอยู่อย่างเงียบ อนุญาตให้ฟักได้นานถึง 48 ชั่วโมงสำหรับการฟักที่สมบูรณ์
6. ย้ายลูกเป็ดที่แห้งและฟู่ขนไปยังเครื่องกกที่อบอุ่นพร้อมอาหารเริ่มต้นที่มีไนอาซินเพียงพอ