Beltsville Small White

Beltsville Small White to mała, tradycyjna rasa indyków wyhodowana w Stanach Zjednoczonych. Celem hodowli było uzyskanie tuszy odpowiedniej dla gospodarstwa domowego w czasach, gdy indyki przemysłowe były dużymi ptakami przeznaczonymi dla restauracji i stołówek. Efektem jest ptak o tuszy wystarczająco małej na rodzinny obiad, zachowujący przy tym dobre proporcje mięsa do kości.

Rasa odznacza się białym upierzeniem oraz szerokim, dobrze umięśnionym tułowiem na krótkim kościcu. Dorosłe osobniki są wyraźnie mniejsze od szerokopiersiowych odmian dominujących w produkcji przemysłowej, a jednocześnie zachowują zdolność do naturalnego krycia i wypasu. Temperament należy do cech wyróżniających rasę: ptaki są spokojne, łagodne i powolne, przez co dobrze sprawdzają się w małych stadach i na mniejszych gospodarstwach.

W drugiej połowie dwudziestego wieku popyt przesunął się ku większym ptakom przemysłowym i pogłowie Beltsville Small White gwałtownie zmalało. Rasa jest dziś utrzymywana głównie przez miłośników tradycyjnego drobiu i małe gospodarstwa.

Dla kogo ta rasa

Rasa sprawdza się u hodowców chcących utrzymywać tradycyjnego indyka na małym terenie i uzyskiwać tuszę na rodzinny stół, a nie na dużą uroczystość. Spokojne usposobienie i naturalne krycie czynią z niej praktyczny wybór dla osób stawiających pierwsze kroki w hodowli indyków. Nie jest to rasa dla tych, którym zależy na maksymalnej masie tuszy, bo w tej konkurencji przemysłowe linie szerokopiersiowe ją wyprzedzają.

Rasa wzięła swoją nazwę od miejscowości Beltsville w stanie Maryland, siedziby badań nad drobiem w Departamencie Rolnictwa Stanów Zjednoczonych. Właśnie tam powstała w wyniku celowego programu hodowlanego, opartego na mniejszych białych indykach, zwarta i dobrze umięśniona ptaszyca.

Cel był praktyczny. Ówczesne indyki przemysłowe były duże, a cały ptak dawał zbyt wiele mięsa na zwykły rodzinny stół. Hodowcy dążyli do uzyskania mniejszej tuszy, którą rodzina mogłaby kupić, upiec i zjeść bez dużych resztek, przy zachowaniu dobrego uzysku mięsa i białego upierzenia zapewniającego czysty wygląd po uboju.

Rasa zyskała status odrębnej odmiany i przez pewien czas cieszyła się prawdziwą popularnością na rynku mniejszych pieczeni. Promowano ją jako indyka odpowiedniego do kuchni domowej i mniejszych piekarników, przez jakiś czas wypełniając wyraźną lukę rynkową.

Ta pozycja się nie utrzymała. Wraz z rozwojem produkcji i upowszechnieniem zamrażarek oraz większych piekarników preferencje kupujących przesunęły się ku większym ptakom, a Biała Szerokopiersiowa zdominowała rynek. Pogłowie Beltsville Small White gwałtownie spadło i rasa prawie wyszła z użycia komercyjnego. Przetrwała do dziś dzięki hodowcom zajmującym się zachowaniem tradycyjnych ras.

Beltsville Small White to mały, zwarty indyk o szerokim, dobrze zaokrąglonym tułowiu na krótkim kościcu. Ogólne wrażenie to w pełni umięśniony ptak w miniaturze w porównaniu z indykami przemysłowymi. Głowa i szyja pokryte są nagą, mięsistą skórą typową dla indyków, z dziąbklem i koralami, które czerwienieją i pęcznieją, gdy samiec tokuje.

Upierzenie i ubarwienie

Upierzenie jest białe na całym ciele, dzięki czemu tuszu po uboju nie szpecą ciemne pienki. Naga skóra głowy i szyi przybiera barwy od różowawej do czerwonej i zmienia kolor zależnie od stanu ptaka, jaskrawo zabarwiając się podczas tokowania. Dojrzałe samce noszą ciemną brodę na piersi. Skoki i stopy są jasne. Białe upierzenie i małe, szerokie ciało to cechy najwyraźniej odróżniające rasę od większych białych indyków.

Beltsville Small White odznacza się spokojnym, wyrównanym temperamentem. Ptaki są łagodne i powolne, znoszą stłoczenie i bliskie kontakty z ludźmi lepiej niż bardziej płochliwy drób. Sprawia to, że rasa jest wygodna dla hodowców utrzymujących indyki w małym stadzie lub razem z innym drobiem.

Z ludźmi ptaki są na ogół opanowane i cierpliwie znoszą rutynowe zabiegi, ułatwiając karmienie, przeglądy zdrowotne i pracę w sezonie lęgowym. Samce tokują i mogą stawać się pewne siebie w sezonie krycia, jak to bywa normalnie u indyków, jednak rasa nie jest znana z trwałej agresji obserwowanej w niektórych liniach. Samice są uważne i obowiązkowe podczas wysiadywania i odchowu piskląt.

Wśród innego drobiu rasa radzi sobie dostatecznie dobrze przy wystarczającej przestrzeni i dostępie do karmidła, by uniknąć rywalizacji. Indyki i kury bywają trzymane osobno ze względu na ryzyko chorób, a nie z powodu temperamentu. Rasa zachowuje aktywne zachowania pastwiskowe i będzie samodzielnie szukać pokarmu, gdy ma dostęp do wybiegu.

Pielęgnacja upierzenia i ciała

• Indyki utrzymują czystość przez pielęgnację piór, więc regularne kąpiele nie są potrzebne.
• Zapewnij suche miejsce do kąpieli w pyle, by ograniczyć zewnętrzne pasożyty.
• Podczas obsługi sprawdzaj stopy i nogi pod kątem świerzbu nóg, skaleczeń i bumblefoot.
• Skracaj przerośnięte pazury lub dziób tylko wtedy, gdy wystąpi problem; u ptaków aktywnie pasących się zazwyczaj ścierają się same.

Ruch i aktywność

• Zapewnij codzienny dostęp do bezpiecznego wybiegu lub pastwiska do wypasu i ruchu.
• Rotuj teren lub zadbaj o dobre odprowadzenie wody, by ograniczyć błoto i namnażanie pasożytów.
• Zainstaluj niskie grzędy: nawet szerokie ptaki chętnie śpią nad ziemią.
• Zapewnij wystarczająco miejsca i karmidłowego miejsca, by ptaki nie musiały konkurować o pokarm.

Warunki utrzymania

Umieść stado w suchym, bezwietrznym, dobrze wentylowanym pomieszczeniu z czystą, suchą ściółką i solidnymi drzwiami zabezpieczającymi przed drapieżnikami. Rasa jest odporna, ale korzysta z cienia i wody w czasie upałów, a w chłodzie potrzebuje suchego, osłoniętego od wiatru schronienia. Ogrodzony wybieg lub pastwisko zamykane na noc odpowiada pastwiskowym przyzwyczajeniom rasy i zapewnia bezpieczeństwo ptaków.

Indyki potrzebują więcej białka niż kury, szczególnie w czasie wzrostu. W pierwszych tygodniach podawaj starter dla indyków lub ptaków łownych o podwyższonej zawartości białka, a następnie przejdź na dawkę podtrzymującą lub hodowlaną w miarę dojrzewania ptaków. Wypas uzupełnia dietę, ale nie zastąpi zbilansowanej paszy. Zapewnij nierozpuszczalny żwir, jeśli ptaki jedzą całe ziarno lub pasą się, gdyż pomaga im rozcierać pokarm.

Smakołyki i suplementy

Zielenina, warzywa ogrodowe i niewielka ilość ziarna mogą być podawane jako smakołyki, jednak powinny stanowić tylko niewielką część diety, by nie rozmywać zbilansowanej paszy. Ptakom jedzącym karmę z pastwiska lub całe ziarno zapewnij żwir, a nioskom osobno podawaj źródło wapnia, np. rozkruszone muszle ostryg. Czysta woda musi być dostępna przez cały czas.

Beltsville Small White to odporna rasa tradycyjna. Zachowując naturalną wielkość ciała oraz zdolność do krycia i wypasu, unika przeciążeń nóg i serca obserwowanych u bardzo ciężkich linii przemysłowych. Przy dobrej hodowli ptak może żyć od 5 do 10 lat, choć ptaki odchowywane na mięso są ubijane znacznie wcześniej. Większość problemów zdrowotnych wynika z wilgotnych warunków utrzymania, pasożytów lub złej paszy, a nie z cech samej rasy.

Profilaktyka

• Utrzymuj pomieszczenie suche, czyste i dobrze wentylowane.
• Rotuj teren i unikaj przeludnienia, by ograniczyć namnażanie pasożytów.
• Trzymaj indyki z dala od kur tam, gdzie histomonoza stanowi zagrożenie.
• Kwarantannuj nowe ptaki przed dołączeniem do stada.
• Stosuj plan odrobaczania i szczepień opracowany przez weterynarza dla Twojego regionu.

Rasę utrzymuje się podobnie jak inne tradycyjne indyki: solidne nocne schronienie w połączeniu z bezpiecznym, zewnętrznym wybiegiem lub pastwiskiem. Schronienie chroni przed pogodą i drapieżnikami, a wybieg zapewnia przestrzeń do wypasu, z której rasa chętnie korzysta. Dobre wentylowanie bez przeciągów, sucha ściółka i zamykane drzwi to podstawy. Rasa jest mała i aktywna, nie wymaga więc wzmocnień przewidzianych dla olbrzymich ptaków, ale ogrodzenie musi skutecznie chronić przed drapieżnikami.

Lista kontrolna przy urzÄ…dzaniu

• Suche, wentylowane schronienie z czystą ściółką
• Niskie, solidne grzędy do spania
• Czyste poidła i karmidła z wystarczającą liczbą miejsc dostępu
• Bezpieczny, ogrodzony wybieg lub pastwisko do dziennego wypasu
• Cień i osłona przed wiatrem w ciepłe i chłodne dni
• Ogrodzenie zabezpieczające przed drapieżnikami i zamykane drzwi nocne

Jaja indycze wylęgają się po około 28 dniach, dłużej niż jaja kurze. Wylęg można przeprowadzić naturalnie pod kwoczą indyczą, z czym rasa radzi sobie dobrze, albo w inkubatorze przy większych lub kontrolowanych partiach. Zbieraj czyste, nieuszkodzone jaja i przechowuj je ostrym końcem w dół w chłodnym miejscu przez nie więcej niż około tygodnia przed nastawieniem. Niezależnie od metody stabilna temperatura, odpowiednia wilgotność i regularne obracanie dają najlepsze wyniki.

Etapy wylęgu

1. Wybierz czyste, prawidłowo uformowane jaja i przechowuj je w chłodzie, ostrym końcem w dół, przez maksymalnie około tygodnia.
2. Nastawiaj jaja w stabilnym inkubatorze w temperaturze około 37,5 °C lub podkładaj je pod spokojna kwoczkę.
3. Utrzymuj wilgotność i obracaj jaja kilka razy dziennie.
4. Zakończ obracanie około dnia 25. i podnieś wilgotność na czas wylęgu.
5. Zostaw pisklęta w inkubatorze do wyschnięcia i napuszenia przed przeniesieniem do ciepłego brodera.