Red Wattle

Red Wattle to duża historyczna rasa świni domowej pochodząca ze Stanów Zjednoczonych. Nazwa wywodzi się od pary mięsistych wyrostków skórnych, zwanych faflami, zwisających po obu stronach szyi. Fafle nie pełnią żadnej udokumentowanej funkcji biologicznej i służą głównie do identyfikacji rasy. Umaszczenie większości osobników jest czerwone, przy czym odcień waha się od jasnorudego do niemal czarnego; niekiedy widoczne są ciemniejsze plamy lub łaty.

Rasa znana jest ze spokojnego, dobrodusznego i łagodnego charakteru. Lochy są troskliwymi matkami, a świnie chętnie żerują, gdy mają dostęp do pastwiska. Te cechy utrzymują zainteresowanie rasą w małych gospodarstwach pastwiskowych, mimo że jej liczebność pozostaje niska. Należy do rzadszych ras świń hodowanych w Ameryce Północnej.

Red Wattle są odporne na różne warunki klimatyczne i szybko osiągają znaczną masę dorosłą. Mięso cechuje wysoki poziom przerośnięcia tłuszczem śródmięśniowym, co utrzymuje zainteresowanie rasą wśród producentów wieprzowiny ras tradycyjnych.

Dla kogo odpowiednia

Red Wattle sprawdza się w gospodarstwach z odpowiednią przestrzenią dla dużej świni i nastawionych na chów pastwiskowy lub produkcję wieprzowiny ras tradycyjnych. Spokojne usposobienie ułatwia obsługę osobom z doświadczeniem zootechnicznym, jednak dorosły rozmiar wyklucza utrzymywanie jej na małej posesji. Hodowcy zainteresowani ochroną rzadkich ras także ją utrzymują, gdyż liczebność populacji pozostaje ograniczona.

Red Wattle jest rasą amerykańską, a jej wcześniejsze korzenie nie zostały w pełni udokumentowane. Dostępne przekazy wskazują na ruawe, fafliaste świnie utrzymywane na południu Stanów Zjednoczonych; część tradycji łączy je z trzodą sprowadzoną wcześniejszymi szlakami handlowymi, a następnie rozmnażaną w warunkach półdzikich i fermowych przez wiele pokoleń. Cecha faflistości pojawia się w kilku niezależnych populacjach świń na całym świecie, dlatego sama jej obecność nie wskazuje na jedno, wspólne źródło genetyczne.

Historia współczesnej rasy zaczyna się w latach 70. XX wieku, kiedy w Teksasie Wschodnim odnaleziono rudate świnie z faflami. H. C. Wengler jest uznawany za hodowcę, który je odkrył i wyhodował z nich rozpoznawalną linię. Niezależnie od tego odkryto w Teksasie kolejne stado podobnych zwierząt, należące do innego hodowcy, i obie linie stały się podstawą rasy w jej dzisiejszym kształcie.

W kolejnych dekadach rasa pozostawała rzadka. Niewielka liczba zaangażowanych hodowców utrzymywała stada, a Red Wattle zwróciła uwagę organizacji zajmujących się ochroną rzadkich ras zwierząt gospodarskich w Ameryce Północnej. Działalność rejestrowa umożliwiła śledzenie zachowanych linii krwi.

Red Wattle nadal zalicza się do ras rzadkich. Zainteresowanie ze strony ferm pastwiskowych i rynku wieprzowiny ras tradycyjnych wspiera przetrwanie rasy, jednak jej liczebność pozostaje niska w porównaniu z głównymi komercyjnymi rasami świń.

Red Wattle to duża świnia o długim tułowiu i wyraźnym czerwonym ubarwieniu. Odcień okrywy jest zmienny: od jasnorudej barwy przez głęboką czerwień do niemal czarnej, a niektóre osobniki noszą ciemniejsze plamy lub łaty. Najbardziej charakterystyczną cechą jest fafla: mięsisty wyrostek skórny zwisający po każdej stronie szyi. Głowa jest stosunkowo sucha, uszy sterczą lub lekko opadają, a tułów jest dobrze umięśniony, z głęboką klatką piersiową i dobrą długością.

Okrywa włosowa i ubarwienie

Okrywa jest krótka i szorstka, jak u większości ras świń. Czerwień jest regułą, lecz dokładny odcień nie jest jednolity w obrębie rasy; ciemniejsze osobniki są pospolite. Fafle mają zazwyczaj kolor zbliżony do otaczającej skóry i sierści. Niektóre zwierzęta wykazują czarne punkty lub plamy na tle podstawowej czerwieni.

Red Wattle ma opinię rasy spokojnej i zrównoważonej. Hodowcy opisują ją jako dobroduszną i łagodną, co ułatwia obsługę dużych zwierząt na pastwisku i podczas rutynowych zabiegów zootechnicznych. Świnie są aktywnymi żerownikami i spędzają znaczną część czasu na ryciu i spasaniu, gdy mają dostęp do gruntu.

Wobec znanych opiekunów rasa jest na ogół spokojna i przystępna. Jak w przypadku każdej dużej świni, dorosłe zwierzę wymaga szanowania bezpiecznej odległości, a knury w szczególności powinny być obsługiwane z ostrożnością. Wobec nieznanych osób świnie reagują raczej ostrożnością niż agresją i uspokajają się po ustaleniu rutyny.

W grupach rasa miesza się z innymi świniami stosunkowo dobrze. Lochy uchodzą za troskliwe i opiekuńcze matki. Locha z nowym miotem broni prosiąt, dlatego hodowcy zapewniają jej swobodę podczas prośnienia. Pracowite i chętne usposobienie rasy tłumaczy jej popularność wśród tych gospodarstw, które ją utrzymują.

Pielęgnacja koncentruje się na przestrzeni, schronieniu i ochronie przed przegrzaniem. Jako duża rasa żerująca, Red Wattle najlepiej czuje się z dostępem do pastwiska lub przestronnego wybiegu zewnętrznego, gdzie może ryć i spasać.

Pielęgnacja zewnętrzna

• Regularnie kontroluj skórę i fafle pod kątem ran, pasożytów i podrażnień.
• Zapewnij kąpielisko błotne lub obszar z mokrym gruntem; świnia korzysta z niego w celu ochłodzenia i ochrony skóry.
• Przycinaj racice w miarę potrzeby, jeśli podłoże nie ściera ich w sposób naturalny.
• Obserwuj jaśniej umaszczone zwierzęta pod kątem oparzeń słonecznych przy silnym nasłonecznieniu.

Ruch

• Zapewnij codziennie dostęp do pastwiska lub dużego wybiegu, na którym zwierzę może ryć i swobodnie się poruszać.
• Rotuj padoki w miarę możliwości, by zapobiec zamienieniu gruntu w gołe błoto.
• Stosuj solidne ogrodzenia, gdyż duża świnia potrafi przebić się przez słabe bariery.

Warunki środowiskowe

Rasa toleruje szeroki zakres warunków klimatycznych, lecz w upalne dni wymaga cienia i kąpieliska błotnego, a w chłodzie lub przy wilgotnej pogodzie potrzebuje suchego, wolnego od przeciągów schronienia. Do większości warunków wystarczy prosty szopek trójścienny lub buda z czystą ściółką. Świeża woda musi być dostępna przez cały czas, zwłaszcza podczas upałów.

Red Wattle dobrze radzi sobie na zbilansowanej komercyjnej paszy dla trzody chlewnej, uzupełnionej paszą zieloną zebraną podczas żerowania na pastwisku. Dawka pokarmowa powinna dostarczać odpowiedniej ilości białka i energii dla dużej masy ciała rasy, bez nadmiernego tuczenia. Świnie żerujące pobierają część paszy z trawy, korzeni i innych części roślinnych; ogranicza to, lecz nie zastępuje, zapotrzebowanie na paszę przygotowaną. Świeża woda musi być dostępna bez ograniczeń, gdyż świnie piją duże ilości wody, zwłaszcza w ciepłe dni.

Przysmaki i suplementy

Nadwyżki warzyw ogrodowych i owoców można podawać w umiarkowanych ilościach jako przysmaki. Zbilansowana pasza komercyjna zazwyczaj pokrywa zapotrzebowanie na witaminy i minerały, jednak świnie na pastwisku mogą skorzystać z dostępu do mieszanki mineralnej. Zmiany w dawce żywieniowej wprowadzaj stopniowo, by uniknąć zaburzeń trawiennych, a ilości dostosowuj do kondycji zwierzęcia, a nie wyłącznie do z góry ustalonych norm.

Red Wattle uchodzi za rasę odporną i nie jest kojarzona z zestawem wrodzonych zaburzeń zdrowotnych charakterystycznych dla niektórych intensywnie selekcjonowanych linii świń. Przy prawidłowym chowie Red Wattle może żyć ok. 6-12 lat, choć wiele zwierząt hodowlanych utrzymuje się przez krótszy okres użytkowania. Większość problemów zdrowotnych wynika z warunków środowiskowych i rutynowej pielęgnacji, a nie z predyspozycji rasowych.

Profilaktyka

• Ustal z lekarzem weterynarii harmonogram szczepień i odrobaczania i przestrzegaj go.
• Zapewnij przez cały rok cień, schronienie i czystą wodę.
• Regularnie kontroluj skórę, fafle, racice i ogólną kondycję zwierząt.
• Rotuj pastwiska i utrzymuj kąpieliska oraz chlewy w odpowiednim stanie sanitarnym.
• Poddaj kwarantannie nowe zwierzęta przed włączeniem ich do stada.

Red Wattle osiągają wiek rozrodczy w pierwszym roku życia; loszki są zazwyczaj kryte od ok. ósmego miesiąca, a knury nadają się do użycia reprodukcyjnego w podobnym wieku. Jak u świń w ogóle, ciąża trwa ok. trzech miesięcy, trzech tygodni i trzech dni, czyli bliskie 114 dni. Liczebność miotów jest zmienna, a lochy Red Wattle zazwyczaj odchowują mioty liczące ok. 10 prosiąt, choć zdarzają się mioty zarówno większe, jak i mniejsze.

Lochy są znane jako troskliwe matki, dobrze chroniące i karmiące potomstwo, co sprzyja przeżywalności prosiąt przy zachowaniu czystych i bezpiecznych warunków prośnienia. Prośna locha wymaga cichego, wolnego od przeciągów pomieszczenia z suchą ściółką i dostateczną przestrzenią dla prosiąt do ssania i odpoczynku. Prosięta są zazwyczaj odsadzane w wieku ok. 6-8 tygodni, po czym przechodzą na paszę grower i żerowanie na pastwisku. Z uwagi na rzadkość rasy hodowcy często współpracują z rejestrami rasowymi w celu rejestracji linii krwi i zapobiegania chowowi wsobnemu.