Angloaraber

Anglo-araberen kjem til ved å krysse det engelske fullblodet med den arabiske hesten. Målet med krysninga er å ta vare på farten og rekkevidda til fullblodet, samstundes som ein hentar inn haldbarheita, uthaldet og den fine forma til araberen. Resultatet er ein høgvaksen, velbygd ridehest som meistrar grunnar som krev både fart og staying-evne.

Frankrike er landet ein oftast knyter til rasen, og franske oppdrettarar har halde typen ved lag som ein eigen sportshest i mange generasjonar. Kvar enkelt hest kan ha alt frå ein firedel til om lag tre firedelar arabisk blod, så storleik og form varierer noko, men rasen som heilskap høyrer til blant dei største ridehestane.

Anglo-araberen vert rekna som sensitiv, temperamentsfull, intelligent og energisk. Han svarar godt på fast og rettvis handsaming, og knyter gjerne eit nært samarbeid med ein fast ryttar. Nettopp denne sensitiviteten gjer han givande for ein erfaren eigar, men han kan verte for mykje for ein heilt fersk nybyrjar.

Kven passar han for

Anglo-araberen høver for ein ryttar som ønskjer ein atletisk hest med mykje pågangsmot, og som har tid til å ri og trene jamleg. Energien og den raske oppfatningsevna gjer han godt eigna til konkurranseidrett og aktiv fritidsridning. Den som helst vil ha ein roleg førstehest utan store krav, finn som oftast betre match i ein meir avdempa rase.

Rasen voks fram av den breie europeiske interessen for den arabiske hesten, som vart sett høgt for uthald, haldbarheit og eit forfina hovud og kroppsbygnad. Oppdrettarane ville ta vare på desse eigenskapane samstundes som dei tilførte høgda og den steggivande farten frå fullblodet, ein rase som sjølv har røter i arabisk blod og andre austlege liner.

Frankrike vart senteret for dette arbeidet. Statlege og private franske stutteri kryssa arabar og fullblod, og avla so avkomet vidare, både seg imellom og attende mot ein av foreldrerasane, slik at ein kjenneleg type vart festa over mange generasjonar. Målet heile vegen var ein sportshest eigna for ridning under sal, ikkje ein rein løpshest eller ein rein ørkenhest.

Fordi avlsprogrammet tillét eit spenn i forholdet mellom arabisk og engelsk blod, vart Anglo-araberen definert ut frå avstamming og del godkjent blod, snarare enn eitt fastlåst utsjånad. Denne fleksibiliteten gav oppdrettarane rom til å justere balansen mellom fart og uthald og kraft etter kva hesten skulle brukast til.

Med tida etablerte Anglo-araberen seg som ein respektert konkurransehest i Frankrike og andre land, og har prega liner innan dressur, feltritt og sprang. Han vert framleis verdsett både som prestasjonshest i eiga rett og som ein innverknad på andre varmblods- og sportshestpopulasjonar.

Heilskapsinntrykket er av ein velbalansert, atletisk ridehest. Anglo-araberen står som regel høgare enn den reine araberen, med lengre kroppsline og kraftigare bakpart som ber preg av fullblodsarven. Hovudet er fint og uttrykksfullt, ofte med ein rettare profil enn den klassiske, konkave neseryggen til araberen, sett på ein velforma hals. Bogen er skrå, ryggen sterk, og beina er reine med tett beinstamme og tydeleg avteikna seiner.

Pels og fargar

Pelsen er kort og fin, ligg tett attmed huda og syner muskulaturen under. Brun og fuks er dei vanlegaste fargane, og skimmel er òg vanleg på grunn av den arabiske arven; skimlar vert gjerne lysare med åra. Man og hale er som oftast fine framfor tunge. Kvite avteikn i andletet og på nedre delen av beina finst, men er ikkje noko kjenneteikn ved rasen.

Anglo-araberen er ein vaken hest som tenkjer framover. Han lærer raskt og les den som handsamar han, noko som gjev ein lydhøyr partnar når tilliten fyrst er bygd. Same sensitiviteten gjer at han merkar spenning eller inkonsekvens hjå ryttaren, og han kan verte engsteleg eller skarp om han vert handsama hardhendt.

Overfor folk han kjenner, er rasen kjærleg og viljug, og han finn som oftast raskt eit solid arbeidsforhold til ein fast ryttar. Nye folk, nye stader og brå hendingar kan gjere han uroleg, så ei roleg tilnærming hjelper. Overfor andre hestar er han gjerne sosial og trivst i lag, sjølv om eit særs energisk individ av og til vil prøve å dominere i ein flokk. Temperamentet er eit fortrinn i sport, men er òg grunnen til at rasen ikkje er det enklaste valet for ein nervøs ryttar eller nokon som eig hest for fyrste gong.

Det daglege stellet fylgjer vanleg god hestehald, med ekstra merksemd retta mot energien og sensitiviteten til rasen. Ein fast rutine og jamleg menneskekontakt held ein Anglo-arabar roleg og samarbeidsviljug.

Pelsstell

• Børst den korte pelsen fleire gonger i veka, og dagleg under den kraftige vårfellinga
• Reins hovane før og etter kvar ridetur, og sjå etter steinar eller sprekker
• Set opp avtale med hovslagar om lag kvar sjette til åttande veke
• Hald den fine manen og halen fri for filt og rein, slik at håra ikkje ryk
• Sjå over hud og bein under stellet, og legg merke til varme, hevelse eller kutt

Mosjon

• Syt for dagleg arbeid eller luftegang; dette er ein energisk hest som treng eit utløp
• Bland skolering under sal med turridning eller fri rørsle for å halde sinnet friskt
• Bygg opp kondisjonen gradvis før distanseritt eller feltritt, ikkje alt på éin gong
• Gje kviledagar, men unngå lange periodar med fullstendig stillstand

Miljø

Rasen trivst best med rikeleg luftegang, trygt gjerde og selskap av andre hestar. Ein stall til livd i dårleg vêr er nyttig, men lang tids innestenging gjer ofte ein energisk Anglo-arabar uroleg. Trygg og variert plass å røre seg på passar godt med temperamentet hans.

Godt grovfôr er grunnlaget i fôringa. Beite og høy bør utgjere hovuddelen av det hesten et, med kraftfôr tilført etter kor mykje han arbeider. Som ein atletisk rase som lett brukar opp energi, treng Anglo-araberen fôring som samsvarar med aktivitetsnivået, slik at han held seg i godt hold utan å verte overopphissa eller misse vekt. Fri tilgang til reint vatn og salt er naudsynt til ei kvar tid.

Godbitar og tilskot

Små mengder gulrot eller eple er trygge godbitar. Dei fleste hestar som får godt grovfôr og balansert kraftfôr, treng få tilleggsprodukt, men eit vitamin- og mineraltilskot kan dekkje manglar der beitet er dårleg. Innfør eitt og eitt tilskot gradvis, og drøft det med veterinær eller hesteernæringsfysiolog i staden for å stable produkt oppå kvarandre.

Rasen dreg nytte av haldbarheita frå den arabiske avstamminga si og er gjennomgåande robust, med ei typisk levetid på 25 til 30 år. Dei fleste problema ein eigar møter, er dei vanlege plagene som råkar ein kvar aktiv sportshest, særleg knytte til hardt arbeid, snarare enn feil som er særeigne for Anglo-araberen. Jamt stell og fornuftig styring av belastninga held dei fleste individ haldbare langt opp i alderen.

Førebyggjande helsestell

• Årleg veterinærundersøking og rutinemessig vaksinering
• Jamlege eggtellingar og eit planlagt program mot innvollssnyltarar
• Tannsjekk om lag kvar sjette til tolvte månad
• Hovslagar kvar sjette til åttande veke
• Kondisjonsoppbygging som skjer gradvis, for å skåne seiner og ledd

Intelligensen til rasen gjer treninga effektiv når tilnærminga er tydeleg og fast. Han plukkar opp nye øvingar raskt og trivst med variert arbeid som held han tenkjande. Baksida er at han òg lærer unnvikingar fort og hugsar hardhendt eller forvirrande handsaming, så roleg timing og rettvise korrigeringar tel meir enn rein fasthet for si eiga skuld. Ein erfaren trenar som kan lese ein sensitiv hest, får det beste ut av han.

Grunnleggjande steg

1. Etabler bakkearbeid og gode manerar før ridearbeid tek til
2. Lær hesten tydelege reaksjonar på legg, sete og taum i rolege omgjevnader
3. Hald øktene korte og avslutt på ein god note, slik at hesten held fokus
4. Legg til nye utfordringar gradvis når grunnlaget sit
5. Bygg vidare mot ønskt gren, som dressur, sprang eller distanseritt

Avlen av Anglo-araberen dreiar seg om høvet mellom arabisk og engelsk fullblodsavstamming. Oppdrettarane kombinerer dei to grunnrasane, og avlar avkomet vidare seg imellom eller attende mot ein av foreldrerasane for å nå ønskt balanse mellom storleik, fart og uthald, samstundes som delen godkjent blod vert halden innanfor grensene som definerer typen.

Hoppa vert som oftast bedekt fyrste gongen etter at ho er fullvaksen, og drektigheita hennar fylgjer det vanlege hestemønsteret på om lag elleve månader, og endar som regel med eitt föl. Fölet dig hjå mora og vert som regel avvent ved fire til seks månaders alder. Tidleg og skånsam handsaming av den unge hesten legg grunnlaget for dei manerane og den tilliten denne sensitive rasen er avhengig av seinare, og strukturert trening tek til fyrst når hesten er fysisk klar.