Welsh Harlequin

Welsh Harlequin er ei middelsstor domestisert and avla fram i Wales. Ho høyrer til den lette klassen, med andriker som veg om lag 2,3 kilogram og hoer rundt 2 kilogram. Rasen stammar frå Khaki Campbell og tek vare på Campbellens rykte som produktiv eggleggar, men har ein meir fargerik og mønstra fjørdrakt.

Namet kjem frå fjørdrakta. «Harlequin» viser til det brote, flekkeVte mønsteret som gjev fuglen eit mjukt, spraglete utsjånad i staden for éin einskild farge. Rasen vert rekna som allsidig, det vil seie at ho vert halde både for egg og, på nokre småbruk, for kjøtt. Eggproduksjonen er høg for ei and, og hoer legg gjerne 240 til 330 egg i året.

Temperamentet er ein av rasens mest framtredande eigenskapar. Welsh Harlequins er rolege, godlyndte og tamme, noko som gjer dei til eit praktisk val for familieflokkane og for dei som held and for første gong. Dei beitar godt og held seg gjerne nær heimstaden når dei har ei fast rutine.

Kven ho passar for

Welsh Harlequin passar for halderar som ønskjer jamn eggtilgang frå ein stille, handterleg fugl. Den rolege naturen gjer ho eigna for husstandar med born og folk som er nye til andhald. Rasen treng tilgang til reint vatn og litt plass til beiting, og er difor betre eigna til hage eller småbruk enn til ei trong innhegning utan uteareal.

Rasen vart skapt i Wales av Leslie Bonnet, ein andeoppdrettar som heldt Khaki Campbells. I 1949 la han merke til fargemutasjonar blant andungane sine. Dei lysare, flekkeVte fuglane vekte interessa hans, og han tok til å velje ut og avle frå dei for å feste det nye mønsteret.

Bonnet kalla dei resulterende fuglane Welsh Harlequins, etter den mønstra fjørdrakta og landet der dei vart avla. Fordi grunnstamma var Khaki Campbell, arva den nye rasen Campbellens sterke leggeevne saman med den karakteristiske lysare farga.

Antalet på rasen vart kraftig redusert av eit flokkstap på slutten av 1960-åra, og etter det vart genpoolet bygd opp att frå eit lite tal overlevande fuglar. Welsh Harlequins nådde USA i 1968, då rugeegg vart importerte, og avlsdyr følgde i dei seinare importane på 1980-åra.

Rasen er framleis mindre vanleg enn Khaki Campbell-forgjengaren. Bevaringsgrupper har lista ho som ein rase verdt å følgje med på på grunn av det avgrensa talet, og halderar held fram med å oppretthalde ho for både egg og utsjånad.

Welsh Harlequin har ein straumlina, svakt oppreist kropp typisk for dei lettare leggerasane. Ho er slank heller enn tung, med lang hals, eit fint hovud og ein kropp som vert boren i moderat vinkel over bakken. Heilskapsinntrykket er av ei yndig, aktiv and heller enn ein tung kjøttfugl.

Fjørdrakta gjev rasen namnet. I staden for éin einskild farge viser fjørane eit brote, spraglete mønster i dempede tonar. Hannar og hoer er klart ulike når dei har fått vaksenfjørene.

Fjørdrakt og fargar

Andriker har mørkt grønt hovud, eit raudbrun bryst flekka med krem og ein kropp i mjukt grått og brunt. Hoer er blekare totalt sett, med ei kremaktig fawn-grunfarge broten av mørkare markeringar og eit frosta utsjånad over rygg og venger. Begge kjønn kan vise eit band med iriserende fjør på vingen. Bein og føter er oransje til brungulee og mørknar ofte med alderen. Daggamle andungar kan ofte kjønnsbestemast etter nebbfarge, ein praktisk eigenskap som oppdrettarar set pris på.

Welsh Harlequin er kjend for sitt jamne, godlyndte temperament. Fuglane er rolege og sjeldan sky når dei er vane med haldaren sin, og mange vert tamme nok til å ete frå handa. Denne roen er ein stor del av grunnen til at rasen vert tilrådd for familiar og for folk som held ender for første gong.

Med menneske er rasen venleg og nysgjerrig utan å vere krevjande. Rundt born er ho gjerne tolmodig, men som alle ender føretrekk ho forsiktig handsaming og ein stille tilnærming. Med andre ender er ho omgjengeleg og slår seg til ro i ein flokk utan mykje bråk, og ho lever generelt fredeleg med høns og anna fjørfe på gardstunet når det er nok plass og separat fôring.

Endene er aktive beitarar og brukar mykje av dagen på å leite etter sniglar, insekt og grønsaker. Dei er ikkje aggressive, og andriker er vanlegvis mindre pågåande enn hos nokre tyngre rasar. Fuglane er pratsome, men ikkje ekstreme, og hoene er dei mest lydhøyrige av dei to kjønna.

Welsh Harlequins er hardføre og krev lite stell samanlikna med mange dekorative rasar, men dei har alle andas standardbehov: reint vatn, tørt husvære og rom til å beite. Dei treng ikkje ein dam, men dei har godt av vatn djupt nok til å senke hovudet og reinse auge og nesebor.

Stell

• Endene steller seg sjølve; ingen klipping eller trimming av fjørdrakta er nødvendig.
• Sørgj for vatn djupt nok til hovuddykking slik at dei kan halde auge og nebb reine.
• Sjekk føter og bein for kutt, hevelse eller bumblefoot under rutinemessig handsaming.
• Vent ein tyngre fjørfelling ein eller to gonger i året når fjørane vert skifta ut.

Mosjon

• Gjev dagleg tilgang til gardsplasst, løpegard eller beite for å søkje mat.
• Sørgj for plass til å gå og plukke; rasen er aktiv og likar ikkje trang innhegning.
• Ein grunn basseng eller stor vatnbalje støttar naturleg bading og fjørpleie.
• Roter beiteareala der det er mogleg for å hindre at underlaget vert gjørmete.

Miljø

Sørgj for eit rovdyrssikkert hus med tørt underlag som halm eller trespan, god ventilasjon og skugge for varmt vêr. Rasen toler kulde godt når ho vert halde tørr og ute av trekk. I varme klima er skugge og konstant tilgang på vatn prioriteten, då ender ikkje kan svette og overopphetes raskt.

Welsh Harlequins gjer det godt på eit kommersielt andefôr eller fjørfefôr tilpassa alder og leggjestatus. Andungar treng eit startgrovfôr, veksande fuglar går over til eit vekstfôr, og leggjehøner treng eit leggjefôr med rundt 16 til 18 prosent protein og tilsett kalsium for skalkvalitet. Kyllingstartar berekna for fjørfe bør vere fri for medisin, med mindre det er merka som trygt for ender. Beiting gjev sniglar, insekt og grønsaker som rundar av kosthaldet, men det bør kome i tillegg til balansert fôr heller enn å erstatte det.

Godbitar og tilskot

Tilby bladgrønsaker, erter, hakka grønsaker og melorm i moderate mengder som godbitar. Sørgj for uoppløseleg grus slik at endene kan male maten sin, då dei ikkje har tenner, og gjev knust østersskjell separat til leggjehøner som treng ekstra kalsium. Niacin er viktig for andungar; dersom fôret er lågt på det, støttar eit tilskot som tilsett bryggjargjer sunn beinutvikling.

Welsh Harlequin er ein hardhaus rase med få arvdelege helseproblem. Med godt husvære, reint vatn og rett kosthald lever fuglane vanlegvis 8 til 12 år. Dei fleste helseproblem som vert sett i rasen er relaterte til forvaltning heller enn genetiske, noko som tyder at mange kan førebyggjast gjennom rutinemessig stell.

Førebyggjande stell

• Hald husvære tørt, reint og godt ventilert.
• Sørgj for reint vatn djupt nok til hovuddykking og bading.
• Fôr med eit livsstadiumstilpassa fôr med tilstrekkeleg niacin og kalsium.
• Inspiser føter og bein jamnleg for tidlege teikn på bumblefoot.
• Bruk rovdyrssikkert ly og lås inne flokken om natta.
• Karanteniser nye fuglar før dei vert lagde til flokken.

Welsh Harlequins er tilpassingsdyktige til dei fleste hage- og småbruksoppsett. Dei treng eit trygt hus for nattleg vern og eit dagsareal for beiting og bading. Rasen treng ikkje ein naturleg dam, men ein grunn basseng eller stor vatnbalje betrar velferda og let fuglane halde fjørdrakta i god stand. Fordi endene er aktive beitarar føretrekk dei plass framfor trang innhegning.

Oppsetts-sjekkliste

• Rovdyrssikkert hus med sikre låsar og god ventilasjon.
• Tørt underlag som vert skifta jamnleg for å hindre fukt.
• Reint drikkavatn tilgjengeleg til ei kvar tid.
• Eit badebalje eller grunn basseng plassert på dreneringsunderlag.
• Skugge for varmt vêr og le for kulde.
• Inngjerda gardsplasst eller løpegard for dagleg beiting.

Welsh Harlequin-egg tek om lag 28 dagar å klekke, standardrugingsperioden for dei fleste domestiserte ender unntatt Muscovy. Egg kan leggjast under ei rugande and eller høne, eller klekkes i ein rugekasse. Nokre Welsh Harlequin-hoer vert rugande og er dyktige mødrer, sjølv om pålitelegheita varierer mellom einskilde fuglar. Andeegg treng høgare luftfukt enn hønseegg og har godt av jamleg vending og, i mange oppsett, lett fukting under ruginga.

Klekkjetrinn

1. Samle reine egg og oppbevar dei spissenden ned i ikkje meir enn 7 til 10 dagar før innsetting.
2. Varm opp rugekassen til ein stabil 37,5 grader Celsius før egg vert tilsette.
3. Vend egga fleire gonger om dagen og hald luftfukta nær 55 prosent.
4. Lytest rundt dag 7 og dag 14 for å sjekke utvikling og fjerne klare eller ikkje-levedyktige egg.
5. På dag 25 stoppar du vendinga, aukar luftfukta og unngår å opne rugekassen (låsing).
6. La andungane klekke og tørke heilt før dei vert flytta til ein varm brooder.