Welsh springer spaniel

Welsh Springer Spaniel er ein mellomstor jakthund utvikla i Wales til å reise og apportere vilt i ulendt terreng. Han skil seg frå den større English Springer Spanielen med den jamt mørkraude og kvite pelsen og ein noko meir kompakt, arbeidsviljug kroppsbygnad. Eigarar skildrar ein hund som er kjærleg og trufast heime og uthaldande i marka.

Dette er ein aktiv rase med sterk arbeidsvilje. Ein Welsh Springer treng dagleg mosjon og mental stimulering, og han knyter seg gjerne tett til familien sin. Vaksne hundar veg som regel mellom 16 og 25 kilo og lever 12 til 15 år.

Rasen er venleg mot folk han kjenner, men kan vere tilbakehalden mot framande. Dette er eit gamalt raseeige trekk, ikkje ein feil. Tidleg og jamn sosialisering hjelper ein Welsh Springer med å bli ein roleg, sjølvsikker følgjesvenn.

Kven rasen passar for

Welsh Springer Spaniel passar for aktive hushald som kan gje han ein time eller meir med dagleg mosjon, i tillegg til jamnleg trening eller nasearbeid. Han trivst i heimar med hage og hos folk som er til stades store delar av dagen, sidan rasen mislikar å vere åleine over lang tid. Han passar mindre godt for stillesitjande eigarar eller nokon som ønskjer ein avmålt hund som krev lite stell.

Raud-kvite spaniel har vore brukt til jakt i Wales i fleire hundre år. Arbeidande landspaniel i denne fargen dukkar opp i walisiske kjelder og i kunst lenge før det fanst formelle raseregister, og dei vart nytta til å reise fuglevilt for jegerar som arbeidde med garn, falkar og seinare børser.

Gjennom heile 1800-talet vart desse walisiske spanielane haldne og avla for funksjon framfor utsjånad. Dei var ettertrakta for uthald, god nase og evne til å arbeide tett i tjukk vegetasjon og i kupert terreng. Ei tid vart dei rekna saman med andre landspaniel og stundom vist fram saman med English Springer.

Rasen fekk eigen status ved starten av 1900-talet. Kennel Club i Storbritannia godkjende Welsh Springer Spaniel som eigen rase i 1902 og skilde han dermed frå English Springer. American Kennel Club godkjende rasen i 1906.

Talet på hundar fall kraftig under dei to verdskrigane, og engasjerte oppdrettarar bygde opp att bestanden etterpå frå eit avgrensa avlsgrunnlag. Welsh Springer er framleis mindre vanleg enn English Springer i dag, men har ein trygg og stabil tilhengjarskare blant jegerar og aktive familiar.

Welsh Springer Spaniel er bygd for uthald framfor fart. Kroppen er noko lengre enn han er høg, med djup bringe, godt kvelva ribbein og sterk, muskuløs bakpart. Hovudet er velproporsjonert med ein lett kvelva skalle, rett snuteparti og lange, lågt sette øyre forma omtrent som eit vinlauv. Heilskapsinntrykket er av ein aktiv, arbeidssam hund med middels kraftig kroppsbygnad.

Pels og fargar

Welsh Springer har berre eitt fargemønster: raudt og kvitt. Raudfargen varierer frå djup mahogny til ein lysare, klar tone, teikna i flekkar eller som roan over ein kvit botnfarge. Pelsen er rett og silkemjuk, aldri strid eller krølla, med moderat fanering på øyre, bringe, baksida av beina og hale. Den eine faste fargekombinasjonen er eit kjenneteikn ved rasen og gjer det lett å skilje han frå den meir variabelt teikna English Springer på avstand.

Welsh Springer Spaniel knyter sterke band til folka sine og likar å halde seg i nærleiken, og følgjer stundom etter frå rom til rom. Innanfor familien er han kjærleg, mjuk og leiken, og han kjem som regel godt overeins med born som handsamar han vennleg. Rasen er aktiv og arbeidsviljug, så han trivst best når han har ei oppgåve, anten det er feltarbeid, treningsleikar eller nasearbeid.

Mot framande er Welsh Springer gjerne tilbakehalden heller enn utovervend. Denne varsemda er eit normalt raseeige trekk, ikkje sjenanse eller aggresjon, og han kan difor fungere som ein grei vakthund som varslar når nokon kjem på besøk. Tidleg sosialisering hjelper ein tilbakehalden hund med å bli trygg heller enn vaktsam.

Dei fleste Welsh Springer-hundar kjem godt overeins med andre hundar og kan bu saman med katt dersom dei veks opp saman, sjølv om reiseinstinktet gjer at små dyr på flukt kan utløyse jaging. Rasen er sensitiv og taklar hard handsaming dårleg. Han kan utvikle åtferd knytt til separasjonsangst dersom han vert lat åleine over lengre tid, så han passar best i heimar der nokon som regel er til stades.

Pelsstell

• Børst pelsen ein til to gonger i veka for å fjerne lause hår og hindre filtring, med ekstra merksemd på faneringa på øyre, bein og bringe.
• Sjekk og reingjer dei lange, lågt sette øyra vekeleg, sidan hengeøyret held på fukt og lett fører til infeksjon.
• Klipp bort overflødig hår mellom potene og rundt øyra, slik at hunden held seg rein og dreg med seg mindre smuss.
• Bad hunden berre ved behov, om lag kvar andre månad eller etter gjørmete turar.
• Klipp klørne kvar tredje til fjerde veke, og puss tennene fleire gonger i veka.

Mosjon

• Gje hunden minst 60 minutt med aktiv mosjon kvar dag, delt mellom turar og fri springing der det er trygt.
• Legg til apportleikar, symjing eller nasearbeid for å tilfredsstille rasens arbeidslyst.
• Ta med korte treningsøkter, sidan mentalt arbeid trøyttar ein Welsh Springer like mykje som fysisk aktivitet.
• Unngå at hunden får for lite mosjon, då keisemd ofte fører til tygging, graving eller overdriven bjeffing.

Bumiljø

Welsh Springer tilpassar seg dei fleste heimar som tilbyr jamnleg utandørsaktivitet. Eit hus med ein tryggja hage er ideelt, men rasen kan klare seg i mindre bustader dersom mosjonsbehovet vert dekt. Han føretrekkjer å vere saman med familien og passar dårleg til å bli halden i kennel åleine eller lat att i lange arbeidsdagar utan selskap.

Welsh Springer Spaniel trivst på eit fullverdig, balansert kosthald utforma for mellomstore, aktive hundar. Vel fôr som passar til hunden sin livsfase, med nok protein og feitt til å understøtte eit aktivt stoffskifte. Sidan rasen er glad i mat og lett kan leggje på seg dersom han får for lite mosjon, bør du måle porsjonane og justere dei etter aktivitetsnivå og holdstatus i staden for å la han ete fritt.

Godbitar og tilskot

Hald godbitar til om lag 10 prosent av dagens kaloriinntak, og rekn dei inn i den totale rasjonen, særleg under trening når matbelønning vert brukt ofte. Dei fleste Welsh Springer-hundar på eit fullverdig kosthald treng ingen ekstra tilskot. Snakk med veterinæren før du gjev kosttilskot for ledd, hud eller pels, og syt for at hunden alltid har tilgang på ferskt vatn.

Welsh Springer Spaniel er ei hardfør rase som jamt over er frisk, med ein typisk levealder på 12 til 15 år. Som dei fleste raserene hundar har han nokre få tilstandar som ansvarlege oppdrettarar undersøkjer for, og jamnleg veterinærkontroll hjelper til med å oppdage problem tidleg. Å halde hunden slank og godt mosjonert støttar leddhelsa og den generelle levealderen.

Førebyggjande helsestell

• Hald kjerne- og livsstilsvaksinar samt parasittførebygging oppdatert.
• Planlegg årlege veterinærkontrollar, og gå over til to gonger i året for eldre hundar.
• Hald ei sunn kroppsvekt for å redusere belastninga på ledda.
• Reingjer og tørk øyra jamnleg for å førebyggje infeksjonar.
• Vel oppdrettarar som undersøkjer avlsdyra sine for hofte- og augetilstandar.

Welsh Springer Spaniel er intelligent, viljug og lærer fort, noko som gjer han til ein takknemleg hund å trene. Han er òg sensitiv, så faste men milde metodar fungerer langt betre enn harde korreksjonar. Den tilbakehaldne streken rasen har mot framande, gjer at tidleg og variert sosialisering er viktig: la valpen møte nye folk, hundar, stader og lydar i dei første månadene for å byggje sjølvtillit.

Kanaliser den naturlege reise- og apporteringsinstinktet inn i strukturerte aktivitetar som jakthundarbeid, henteleikar eller nasearbeid. Ein Welsh Springer som får utløp for arbeidslysta si, er rolegare og lettare å leve med.

Grunnleggjande trening

1. Start med sosialisering og mild handsaming så snart valpen kjem heim.
2. Lær valpen namnet sitt og eit påliteleg innkall tidleg, og beløn rikeleg.
3. Bygg opp dei grunnleggjande kommandoane: sit, ligg, bli og la det vere, i korte, daglege økter.
4. Øv på å gå i laus line før valpen er sterk nok til å dra i han.
5. Trén kvar kommando gradvis opp mot distraksjonar, som andre hundar og fuglar.
6. Hald øktene korte og positive, og avslutt med noko som lykkast.

Welsh Springer Spaniel oppnår fysisk og mental modning ved om lag 18 månader til 2 år. Ansvarlege oppdrettarar ventar til tispa er fullt utvaksen og helsetesta før ho får sitt første kull, og dei helsetestar begge foreldredyra for hofte- og augetilstandar. Paringa vert tidfesta etter løpetida til tispa, og drektigheita varer om lag 63 dagar frå befruktning.

Kulla ligg som regel på mellom 6 og 10 valpar. Tispa kastar valpane sjølv og steller som regel kullet sitt utan mykje inngrep, men eit reint og roleg valpingsområde samt tett oppfølging dei første dagane bidreg til å verne valpane. Avvenning startar ved om lag tre til fire veker.

Frå tre vekers alder legg mild handsaming og eksponering for kvardagslege syn, underlag og lydar grunnlaget for ein sjølvsikker vaksenhund. Sidan rasen har ein tilbakehalden natur mot framande, gjev oppdrettarar som sosialiserer kulla nøye, valpane ein sterk start. Valpane flyttar normalt til nye heimar ved om lag åtte vekers alder.

Registrere en Welsh springer spaniel i Norge

Norge har ingen lov som krever ID-merking av hunder, men de fleste norske hunder chippes hos veterinær og meldes inn i DyreID. Det som ofte mangler, er et register som også svarer utenfor landets grenser. En gratis profil hos United Pet Club knytter kontaktopplysningene dine til din Welsh springer spaniel, slik at en skanning i Tromsø eller i utlandet ender med en telefon til deg. Registrer hunden på noen minutter.

Chipen settes hos veterinæren; registreringen av nummeret er din jobb, og et uregistrert nummer fører ingen steder. Registrer mikrochipen gratis på livstidsplanen: alle merker godtas, flytting oppdateres uten kostnad, og oppføringen svarer på oppslag hele døgnet, i Norge og utenfor. Opprett gratis konto og bli ferdig med begge deler nå.