Midget White

De Midget White is een van de kleinste erkende kalkoenvariëteiten. Volwassen hanen wegen doorgaans 6 tot 9 kg en hennen 3,5 tot 5,5 kg, ongeveer de helft van een commerciële breedborstkalkoen. Het verenkleed is wit, en de soort behoudt het natuurlijke vermogen om te paren, te broeden en de eigen jongen groot te brengen. Veel grotere commerciële rassen hebben dat vermogen verloren.

De Midget White heeft een kalm en goedaardig karakter. De dieren blijven graag bij hun verzorgers en scharrelen actief over een erf of weiland. Hennen staan bekend om hun goede eileg en broeizucht, waardoor de variëteit populair is op kleine boerderijen en bij zelfvoorzienende houders die een zelfredzame koppel willen.

Dankzij zijn formaat is de Midget White geschikt als braadkalkoen die in een gewone huishoudoven past en een klein gezin van vlees voorziet. Hij wordt gehouden voor zowel vlees- als fokdoeleinden, niet alleen voor tentoonstellingen.

Voor wie het geschikt is

De Midget White past bij houders die een hanteerbare, dubbelgebruikskalkoen zoeken die op natuurlijke wijze kan voortplanten. Het kleine formaat is gemakkelijker te huisvesten en te verwerken dan grote commerciële rassen, en het rustige karakter maakt hem een redelijke keuze voor mensen die voor het eerst kalkoenen houden, mits zij voldoende ruimte en roofdierbeveiliging bieden.

De Midget White werd in de jaren zestig gecreëerd via fokwerk onder leiding van professor J. Robert Smyth aan de Universiteit van Massachusetts. Het doel was een kleine witte marktkalkoen die geschikt is voor kleinere huishoudens, in een tijd dat de commerciële productie zich richtte op steeds grotere, breedborstige dieren.

Het basismateriaal combineerde een compact commercieel White-type met de Royal Palm, een kleinere siervariant. Het resultaat was een wit dier met ruwweg de helft van het gewicht van standaard commerciële kalkoenen, maar met een goede vleesopbrengst voor zijn formaat.

Het ras bereikte nooit commerciële schaal, omdat de pluimveesector de voorkeur gaf aan grotere karkassen. De aantallen daalden sterk in de tweede helft van de twintigste eeuw. In de jaren negentig was de populatie teruggelopen tot zeer lage niveaus en werd de variëteit als bedreigd beschouwd.

Conservatiefokkers en organisaties voor erfgoedpluimvee werkten samen om de koppels vanuit het resterende bestand weer op te bouwen. De Midget White is nog steeds zeldzaam en wordt als erfgoedras bijgehouden door organisaties voor livestockconservering. Hij wordt voornamelijk gehouden door kleine producenten en hobbyisten, niet door industriële bedrijven.

De Midget White ziet eruit als een verkleinde witte kalkoen. Het lichaam is breed en afgerond voor zijn formaat, gedragen op stevige poten. Het verenkleed is helder wit, soms met een kleine donkere baard op de borst van de haan. De kale kop en nek tonen rode en blauwwitte huid die feller kleurt wanneer het dier opgewonden is of poseert. Hanen hebben de typische vlezige snavel-uitgroei, lellen en karmozijnvlees, en spreiden een volle staartwaai tijdens het imponeergedrag.

Veren en kleur

De variëteit bestaat alleen in wit. Wit verenkleed levert een schoner karkas op na het plukken, omdat er geen donkere stoppenveren zijn. Dat is een van de redenen waarom witte markkalkoenen de voorkeur kregen. Snavel en schenen zijn licht van kleur. De schenen zijn rozachtig tot witachtig, en hanen dragen sporen die met de leeftijd langer worden.

De Midget White staat bekend om een kalm en goedaardig temperament. De dieren zijn nieuwsgierig en volgen hun verzorger vaak door de tuin. Ze scharrelen actief naar insecten en groen en passen goed in een koppel. De soort is in de zin praktisch ingesteld dat hennen betrouwbaar broeden en kuikens grootbrengen, terwijl volwassen dieren behendig genoeg blijven om korte afstanden te vliegen en buiten de grond te rusten.

Tegenover mensen is de variëteit doorgaans zachtaardig en goed hanteerbaar, hoewel hanen in het voorjaarsdekseizoen opdringerig kunnen worden en imponeergedrag vertonen. De dieren gaan redelijk goed samen met kippen en ander pluimvee als de ruimte dat toelaat, maar langdurig samenhokken met kippen wordt afgeraden vanwege ziekterisico. Ze zijn matig vocaal: hennen produceren zachte klokkende geluiden, en hanen kyrielen, vooral in het voorjaar.

Verzorging

• Kalkoenen houden hun verenkleed zelf in orde; borstelen of baden is niet nodig
• Controleer poten en schenen op schubmijten en verwondingen
• Knip te lange nagels alleen bij als ze het lopen belemmeren
• Zorg voor stofbadgelegenheden zodat de dieren parasieten op natuurlijke wijze kunnen bestrijden

Beweging

• Bied dagelijks toegang tot een omheinde uitloop of weiland om te scharrelen
• Geef ruimte om te lopen, te fladderen en te rennen; de soort is actief
• Zorg voor lage stokken, want de dieren vliegen en rusten buiten de grond
• Roteer de uitloopgebieden waar mogelijk om de grond schoon te houden

Omgeving

De Midget White verdraagt een breed scala aan klimaten, maar heeft droge, tochtvrije en goed geventileerde huisvesting nodig, en schaduw bij warm weer. Zorg voor veilige omheiningen en nachtelijke huisvesting, want kalkoenen zijn kwetsbaar voor vossen, wasbeerhonden, honden en roofvogels. Houd het strooisel droog en verwijder nat materiaal om ziekten te beperken.

Kalkoenen hebben meer eiwit nodig dan kippen, vooral als jong dier. Start kuikens op een kalkoen- of fazantenstarter met circa 28 procent eiwit, schakel over op een groeivoer van 20 tot 24 procent, en geef volwassen dieren een onderhouds- of fokvoer van circa 16 tot 18 procent. Gescharrelde insecten en groen vullen het dieet aan, maar zijn geen vervanging voor een gebalanceerd voer. Geef onoplosbaar grit aan dieren die buiten lopen en hele granen eten, en bied extra calcium aan leggende hennen.

Lekkernijen en supplementen

Meelwormen, bladgroenten en kleine hoeveelheden graan zijn nuttige lekkernijen die ook helpen bij het temmen, maar houd ze onder circa 10 procent van het dieet zodat het rantsoen in balans blijft. Zorg altijd voor vers, schoon drinkwater, en voeg een pluimveevitamine of elektrolytensupplement toe bij hittestress of na transport.

Als erfgoedras dat geselecteerd is op natuurlijke voortplanting en scharrelen, is de Midget White doorgaans robuust en vrij van veel been- en hartproblemen die bij snel groeiende commerciële kalkoenen voorkomen. Met goed management kunnen dieren 5 tot 10 jaar oud worden, hoewel slachtvogels veel eerder worden verwerkt. De meeste gezondheidsproblemen zijn terug te voeren op vochtige huisvesting, overbezetting, parasieten of contact met kippen.

Preventieve verzorging

• Houd kalkoenen en kippen gescheiden gehuisvest
• Zorg voor droog strooisel en goede ventilatie
• Bied schoon drinkwater en roteer uitloopgebieden om de parasietcyclus te doorbreken
• Gebruik een medicamenteus of goed beheerd starterprogramma voor kuikens
• Quarantineer nieuwe dieren voordat u ze bij de koppel voegt

De Midget White is een actieve scharrelvogel en geeft de voorkeur aan toegang tot open terrein overdag, met een veilige, droge schuilplaats voor de nacht en slecht weer. Omdat de dieren beter vliegen dan zware commerciële kalkoenen, moet de omheining hoog zijn, en moeten stokken worden aangebracht zodat de dieren buiten de grond kunnen rusten. Goede ventilatie zonder tocht is belangrijk, want kalkoenen zijn gevoelig voor vochtige, bedompte lucht.

Inrichtingschecklist

• Roofdierbestendig hok met veilige sluitingen
• Stokken passend bij de koppelgrootte
• Afgeschermd, geventileerd nestelgebied voor hennen
• Schone drinkbakken en voerbakken, boven de grond geplaatst
• Schaduw in de zomer en windscherm in de winter
• Hoge of overdekte omheining voor de ren

Hennen van de Midget White worden vaak broeds en kunnen hun eigen kuikens uitbroeden en grootbrengen, wat een praktisch voordeel van het ras is. Eieren kunnen ook kunstmatig worden uitgebroed. Kalkoeneneieren hebben circa 28 dagen nodig om uit te komen, enkele dagen langer dan kippeneieren. Verzamel schone eieren, bewaar ze met de punt naar beneden op een koele kamertemperatuur gedurende maximaal ongeveer een week voor het inleggen, en breng ze op kamertemperatuur voordat u begint met broeden.

Stappen bij het uitbroeden

1. Selecteer schone, goed gevormde eieren en bewaar ze maximaal een week
2. Breng de eieren op kamertemperatuur en leg ze in een voorverwarmde incubator
3. Houd temperatuur en luchtvochtigheid stabiel en keer de eieren dagelijks
4. Kijk de eieren door met een kaars rond dag 10 en 25 om de ontwikkeling te controleren
5. Vanaf dag 25 (lockdown) stopt u het keren en verhoogt u de luchtvochtigheid
6. Laat de uitgekomen kuikens in de incubator totdat ze droog zijn, en breng ze dan naar een warme opfokbak