Lincoln

Het Lincoln is een groot, tweeledig langwolras dat oorspronkelijk uit het oosten van Engeland komt. Volwassen rammen wegen vaak ruim boven de 115 kg, waarmee het ras tot de zwaarste schapen ter wereld behoort. Het opvallendste kenmerk is de vacht: lange, glanzende wol die in duidelijke lokken of strengen hangt en een langere stapel vormt dan bij enig ander ras.

Het ras wordt gehouden voor wol, vlees en kruising met andere rassen. Handspinners en vezelkunstenaars waarderen de vacht om de glans en de lengte, terwijl het zware lichaam een goed karkas oplevert. Lincolns zijn ook wereldwijd ingezet om formaat en vachtgewicht toe te voegen aan andere langwol- en kruisingskuddes.

Qua karakter is het Lincoln-schaap zachtaardig en kalm. De dieren bewegen traag, laten zich gemakkelijk hanteren en zijn tolerant tegenover mensen. Dat past bij houders die liever een rustig dier houden dan een schichtig exemplaar.

Voor wie is het geschikt

Het Lincoln past bij houders met genoeg ruimte en voer voor een groot schaap en die een zware, waardevolle vacht willen. Door het kalme karakter is het ras hanteerbaar voor kleinschalige houders en vezelliefhebbers. Het formaat en het onderhoud van een lange vacht vragen wel om ervaring, dus voor wie een kudde met weinig omkijken zoekt is dit ras minder geschikt.

Het Lincoln-schaap dankt zijn naam aan het graafschap Lincolnshire in het oosten van Engeland, waar al eeuwenlang langwollige schapen werden gehouden op de vruchtbare laaglandweiden. Deze vroege langwolschapen waren groot en zwaargebouwd en werden gewaardeerd om zowel hun wol als hun vlees.

Tijdens de landbouwverbetering van de achttiende eeuw brachten fokkers de oude Lincolnshire-schapen terug tot een uniformer dier. Kruising met de verbeterde Leicester-lijn van Robert Bakewell hielp de bouw strakker te maken en de vleeskwaliteit te verbeteren, terwijl de lange, zware vacht behouden bleef.

In de negentiende eeuw was het Lincoln-schaap uitgegroeid tot een erkend ras en een van de meest invloedrijke langwolrassen. Het werd op grote schaal geëxporteerd naar onder meer Argentinië, Australië, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten, waar het diende om formaat en vachtgewicht toe te voegen aan lokale kuddes en om nieuwe kruisingstypen te ontwikkelen.

Tegenwoordig is het Lincoln nog altijd een betrekkelijk zeldzaam ras en staat het op de aandachtslijst van fokdierenorganisaties, maar het wordt nog steeds gehouden door vezelproducenten en stamboekfokkers die de langwoltraditie voortzetten.

Het Lincoln heeft een brede, rechthoekige romp op korte, stevige poten. De kop is fors met een brede snuit, en zowel rammen als ooien zijn meestal hoornloos. Een kenmerkende wollen voorlok valt over het voorhoofd. Het totaalbeeld is dat van een zwaar, laaggebouwd dier dat gebouwd is om een grote vacht te dragen.

Vacht en kleuren

De vacht is het meest onderscheidende kenmerk van het ras. De wol groeit in lange, golvende lokken met een sterke glans en levert jaarlijks doorgaans 5,5 tot 9 kg vacht op. De standaardkleur is wit, maar gekleurde Lincolns, van zilvergrijs tot bijna zwart, worden gefokt voor handspinners die van nature gepigmenteerde vezel zoeken. Het gezicht en de poten zijn doorgaans vrij van wol, terwijl de zware vacht zich concentreert op de romp.

Lincolns staan bekend om hun gelijkmatige, goedaardige karakter. Ze bewegen traag en ongehaast en wennen snel aan mensen, waardoor routineverzorging, scheren en gezondheidscontroles zonder veel moeite verlopen. Het ras is niet schrikachtig en raakt niet snel in paniek, zoals bij sommige heuvelrassen wel voorkomt.

Binnen de kudde zijn Lincolns sociaal en grazen ze rustig samen. Tegenover verzorgers zijn ze tolerant en laten ze zich gemakkelijk met voer leiden. Tegenover honden en ander vee gedragen ze zich over het algemeen vreedzaam, al blijven ze, zoals alle schapen, afhankelijk van de kudde voor veiligheid en doen ze het beter in groepen dan alleen. Rammen zijn groot en vragen tijdens het dekseizoen om de gebruikelijke voorzichtigheid, maar het ras als geheel geldt als een van de beter te hanteren grote schapenrassen.

Vachtverzorging

• Scheer minstens één keer per jaar; sommige houders scheren twee keer om de lange stapel behapbaar te houden.
• Controleer de vacht regelmatig op klitten, plantenresten en vocht, vooral op de rug en het achterlijf.
• Verwijder verontreinigde randen van de vacht (skirten) en bewaar deze zorgvuldig bij verkoop aan handspinners, want de wol vormt de belangrijkste waarde van het ras.
• Knip de hoeven op vaste tijden om overgroei en voetproblemen te voorkomen.

Beweging

• Zorg voor voldoende weidegrond; Lincolns zijn zwaar en hebben ruimte nodig om te bewegen en te grazen.
• Wissel weides af om de graskwaliteit op peil te houden en de parasietdruk te verlagen.
• Geef dagelijks toegang tot open terrein in plaats van krappe opsluiting.

Omgeving

Lincolns passen goed bij laaglandbedrijven met goed gras en een redelijk droge ondergrond. De dichte vacht beschermt tegen kou en nattigheid, maar houdt ook vocht vast, dus schone, goed doorlatende grond en een droge schuilplaats helpen huid- en voetproblemen te voorkomen. Afrastering moet stevig genoeg zijn om een groot, sterk dier binnen te houden.

Als groot weideras haalt het Lincoln het grootste deel van zijn voeding uit ruwvoer. Goed gras in het groeiseizoen en kwalitatief hooi in de winter vormen de basis van het rantsoen. Omdat de dieren groot zijn en een zware vacht laten groeien, hebben ze voldoende energie en eiwit nodig om conditie te behouden zonder te vervetten. Krachtvoer is het best voorbehouden aan periodes met een hogere behoefte in plaats van standaard te worden bijgevoerd.

Bijvoeding en aanvullingen

Zorg te allen tijde voor een schapenspecifiek mineralensupplement en schoon water. Selenium en andere sporenelementen kunnen nodig zijn als de plaatselijke bodem hierin tekortschiet. Introduceer graan of vers, weelderig gras geleidelijk om spijsverteringsproblemen en trommelzucht te voorkomen.

Het Lincoln is een robuust, langlevend schaap met een gebruikelijke levensverwachting van 10 tot 12 jaar. De belangrijkste gezondheidsaandachtspunten hangen samen met de zware vacht en het grote postuur, niet met erfelijke zwakte. Regelmatig scheren, parasietenbeheer en hoefverzorging houden de meeste Lincolns in goede conditie.

Preventieve zorg

• Scheer jaarlijks en skirt de vacht om de wol schoon te houden.
• Knip de hoeven regelmatig en controleer de voeten op vroege tekenen van voetrot.
• Houd een ontworm- en beweidingsrotatieschema aan op basis van mestonderzoek.
• Vaccineer tegen clostridiumziekten volgens plaatselijk veterinair advies.
• Geef geschikte mineralen en vermijd een overmaat aan koper.

Lincolns bereiken fokrijpheid rond 7 tot 12 maanden, al worden ooien meestal pas rond 18 maanden voor het eerst gedekt, zodat het grote postuur de tijd krijgt zich te ontwikkelen. De dekperiode is seizoensgebonden en valt doorgaans in het najaar, zodat de lammeren in het voorjaar geboren worden. De dracht duurt ongeveer 145 tot 150 dagen.

De worpgrootte is meestal één of twee lammeren; tweelingen komen vaak voor bij ooien in goede conditie, terwijl drielingen minder gebruikelijk zijn. Lincoln-lammeren zijn groot bij de geboorte, dus ooien moeten in goede conditie verkeren en tijdens het aflammeren nauwlettend in de gaten worden gehouden. Ooien zijn over het algemeen aandachtige moeders met voldoende melk, en de lammeren groeien snel bij de moeder en op goede weide. Door het formaat van het ras helpen zorgvuldige selectie en beheer van de lichaamsconditie om zowel het aflammeren als de groei gelijkmatig te houden.