Westfaal

De Westfaler (Duits: Westfale) is een warmbloedpaard dat is ontwikkeld in de regio Westfalen, in het westen van Duitsland. Het is een van de grootste populaties onder de Duitse warmbloedrassen en staat nauw verwant aan de Hannoveraan, waarmee het veel bloedlijnen en dezelfde fokrichting deelt. De twee stamboeken werken al lang samen, en veel Westfaalse hengsten gaan terug op Hannoveraanse stamvaders.

Het ras wordt vooral gefokt als sportpaard voor dressuur en springen, en komt daarnaast voor in eventing en als algemeen rijpaard. De Westfaler combineert een rustig, leergierig karakter met de bouw, souplesse en beweging die nodig zijn voor sport op hoog niveau. Het stamboek wordt beheerd door het Westfälisches Pferdestammbuch, gevestigd in Münster-Handorf.

Westfalers behoren tot de grotere rijpaarden en worden bij goede verzorging doorgaans 25 tot 30 jaar oud. Het zijn effen gekleurde paarden, meestal bruin, zwartbruin, vos, zwart of schimmel.

Voor wie is de Westfaler geschikt

De Westfaler past bij ruiters die een sportpaard willen met formaat en getrainde beweging. Het rustige karakter maakt het hanteerbaar voor bekwame amateurruiters, terwijl het atletisch vermogen professionals een paard geeft voor dressuur en springen op hoger niveau. Als groot paard met een reële bewegingsbehoefte gedijt het best in een stal met voldoende weidegang en regelmatige arbeid, niet als paard voor af en toe een ritje.

De paardenfokkerij in Westfalen kent een lange landbouwgeschiedenis, maar de moderne Westfaler kreeg vorm door georganiseerde, door de staat gestuurde fokkerij. De Pruisische staatsstoeterij in Warendorf, opgericht in 1826, werd het centrum van de fokkerij in de regio en leverde hengsten aan lokale merriehouders.

De vroege Westfaalse fokkerij leverde zwaardere paarden op, geschikt voor boerenwerk en licht trekwerk. Naarmate de mechanisatie in de twintigste eeuw de vraag naar werkpaarden deed afnemen, stuurden fokkers de populatie bij richting een lichter, atletisch rijpaard.

Om dat te bereiken, leunden Westfaalse fokkers sterk op het naburige Hannoveraanse stamboek, met Hannoveraanse hengsten en fokprincipes. Deze samenwerking verklaart waarom de Westfaler en de Hannoveraan nauw verwant blijven, met gedeelde bloedlijnen en eenzelfde doel: het fokken van competitieve sportpaarden.

De verfijnde Westfaler groeide in de tweede helft van de twintigste eeuw uit tot een toonaangevende sportpaardenpopulatie, met paarden die succesvol uitkomen in de internationale dressuur- en springsport. Het ras wordt geregistreerd via het Westfälisches Pferdestammbuch, met hoofdkantoor in Münster-Handorf.

De Westfaler heeft de bouw van een modern warmbloed sportpaard: een rechthoekig, goed proportioneel frame met een expressief hoofd, een lang, schuin geplaatst schouderblad, een duidelijke schoft en een sterke, gespierde achterhand. De hals is goed opgezet en gebogen, en de benen zijn correct met schone gewrichten en voldoende beenmaat. De beweging is een bepalend kenmerk: ruime, veerkrachtige gangen geven het paard souplesse voor de dressuur en kracht voor het springen.

Vacht en kleuren

Westfalers zijn effen gekleurde paarden. Bruin, zwartbruin, vos, zwart en schimmel komen allemaal veel voor, en witte aftekeningen op hoofd en benen zijn gebruikelijk. De vacht is in de zomer kort en fijn en krijgt in de winter een dikkere laag. Bij de fokselectie wegen correcte exterieurbouw en kwaliteit van beweging zwaarder dan een bepaalde kleur.

De Westfaler wordt gefokt op een hanteerbaar karakter, naast atletisch vermogen. Paarden van dit ras zijn over het algemeen rustig, evenwichtig en gewillig, met een sterke wens om hun ruiter te plezieren. Dit temperament is een belangrijke reden waarom het ras gewaardeerd wordt in de sport: een leergierig verstand gecombineerd met talent levert een betrouwbare partner op in de ring.

In de omgang is de Westfaler responsief en coöperatief wanneer er consequent mee wordt gewerkt. Bij vreemden gedraagt het paard zich doorgaans kalm in plaats van schichtig, al heeft het, zoals elk groot paard, baat bij zelfverzekerde begeleiding. Tussen andere paarden is het meestal sociaal en het schikt zich goed in een kudde. Omdat het intelligent en atletisch is, gedijt het het best bij regelmatige arbeid en heldere, eerlijke training; zonder voldoende activiteit kan een paard van dit formaat en deze energie onrustig worden.

De verzorging van een Westfaler volgt het gangbare management voor sportpaarden, afgestemd op een groot, atletisch dier. Routinematig poetsen houdt vacht en huid gezond en biedt dagelijks de kans om te controleren op verwondingen, warmte of zwelling, wat belangrijk is voor een paard dat regelmatig wordt gewerkt.

Verzorging

• Borstel dagelijks met een curry en een lichaamsborstel om vuil en losse haren te verwijderen
• Krab de hoeven uit voor en na het werk om steentjes en vastgereden vuil te verwijderen
• Kam manen en staart en reinig de schede of uier periodiek
• Was het paard indien nodig, vooral na zwaar werk bij warm weer
• Plan hoefsmidbezoeken elke 6 tot 8 weken en gebitscontroles minstens één keer per jaar

Beweging

• Bied dagelijks weidegang in een paddock of weiland
• Werk het paard de meeste dagen van de week onder het zadel of aan de longe
• Stap in en stap uit om gewrichten en pezen te beschermen
• Bouw de conditie geleidelijk op voor een wedstrijd of verzwaarde belasting

Omgeving

Westfalers doen het goed in een schone, goed geventileerde stal met regelmatige toegang tot grasland. Ze verdragen een gematigd klimaat goed en krijgen een wintervacht; bij koud of nat weer helpen een deken en beschutting, en bij warm weer hebben ze schaduw en voldoende water nodig. Een groot paard heeft een ruime box nodig en een veilig, goed omheind weiland.

Zoals alle paarden is de Westfaler een grazer wiens dieet is opgebouwd rond ruwvoer. Hooi of weidegras van goede kwaliteit moet het grootste deel van de dagelijkse inname vormen, als bron van de vezels die het spijsverteringsstelsel van een paard nodig heeft. De algemene richtlijn is ruwvoer te voeren op ongeveer 1,5 tot 2 procent van het lichaamsgewicht per dag. Krachtvoer zoals graan of samengesteld voer wordt toegevoegd naargelang de zwaarte van het werk; een paard in zware wedstrijdtraining heeft meer energie nodig dan een paard dat licht wordt gewerkt of rust.

Lekkernijen en supplementen

Kleine hoeveelheden wortel of appel zijn veilige lekkernijen. Een zoutblok of mineraalblok moet beschikbaar zijn, en een uitgebalanceerd vitamine- en mineralensupplement kan nuttig zijn wanneer het ruwvoer arm is aan bepaalde voedingsstoffen. Elke grote dieetverandering moet geleidelijk worden doorgevoerd over 7 tot 10 dagen om de darmwerking te ontzien, en schoon water moet altijd beschikbaar zijn.

De Westfaler is een gezond, duurzaam paard en wordt bij goed management doorgaans 25 tot 30 jaar oud. Als groot, atletisch ras dat wordt ingezet in veeleisende sport, liggen de belangrijkste gezondheidsrisico's bij het bewegingsapparaat en bij de algemene aandachtspunten koliek en hoefbevangenheid. Verantwoorde fokkers screenen fokdieren om erfelijke problemen te beperken, en routinematige diergeneeskundige zorg houdt de meeste paarden lang gezond in de sport.

Preventieve zorg

• Jaarlijkse dierenartscontrole en basisvaccinaties
• Routinematige ontworming op basis van mestonderzoek
• Hoefsmidbezoeken elke 6 tot 8 weken
• Gebitscontroles minstens één keer per jaar
• Geleidelijke conditieopbouw en goede warming-up ter bescherming van gewrichten en pezen

Leerbaarheid is een van de bepalende eigenschappen van de Westfaler. Het ras is intelligent en wil graag plezieren, waardoor het snel leert en goed meewerkt bij een eerlijke aanpak. Dit is een belangrijke reden waarom Westfalers doorstoten naar de hoogste niveaus in dressuur en springen. Diezelfde intelligentie betekent dat paarden slecht reageren op harde of inconsequente omgang, dus rustige, methodische training levert de beste resultaten op. Jonge paarden worden meestal rond hun derde jaar onder het zadel aangereden, waarna de belasting toeneemt naarmate het lichaam volgroeit.

De basis

1. Leg de basis in de omgang en het grondwerk: leiden, aanbinden, hoeven optillen en algemeen fatsoen
2. Introduceer longeren om stemcommando's aan te leren en balans en conditie op te bouwen
3. Rij het paard aan en laat het geleidelijk wennen aan het gewicht van de ruiter
4. Leer de hulpen voor stap, draf, galop en rustige overgangen
5. Voeg zijwaartse oefeningen, cavalettiwerk en kleine sprongen toe naarmate kracht en zelfvertrouwen groeien
6. Bouw verder naar de gekozen discipline zodra de basis stevig staat

De Westfaalse fokkerij wordt beheerd via het Westfälisches Pferdestammbuch, dat fokdieren keurt en goedkeurt om de kwaliteit en de gerichtheid op sportprestaties te bewaken. Hengsten moeten een prestatie- en exterieurkeuring doorstaan voordat ze een dekvergunning krijgen, en merries worden beoordeeld en op basis van hun kwaliteit in het stamboek opgenomen. Deze selectie is de reden waarom het ras betrouwbaar atletische paarden met een goed karakter voortbrengt.

Merries bereiken de fokleeftijd rond hun derde tot vierde jaar. De dracht duurt ongeveer 11 maanden, en een merrie krijgt normaal gesproken één veulen; tweelingen komen zelden voor en zijn ongewenst bij paarden. Veulens worden meestal rond zes maanden gespeend en daarna grootgebracht met weidegang en kuddecontact, zodat ze een gezond lichaam en goed sociaal gedrag ontwikkelen voordat de training begint. Bij de selectie ligt de nadruk op beweging, springvermogen, exterieur en karakter, waarbij veel hengsten via de nauw verwante Hannoveraanse lijnen terug te voeren zijn.