Dwerggeit

De Pygmygeit is een kleine huisgeit die in de Verenigde Staten is ontwikkeld. Volwassen dieren zijn doorgaans 41 tot 58 cm hoog op de schouder en wegen 23 tot 39 kg, met een gedrongen, tonvormig lijf en korte poten. Het ras stamt af van kleine geiten die halverwege de twintigste eeuw uit West-Afrika werden geïmporteerd, en de fokkerij richtte zich op een compact, gespierd bouwtype in plaats van op melkopbrengst.

Pygmygeiten worden vooral gehouden als gezelschapsdier, huisdier of kleinschalig hobbydier. Ze zijn sociaal, actief en goedgeaard, en bouwen sterke banden op met de mensen en dieren om hen heen. Een geit die alleen wordt gehouden, raakt vaak gestrest en gaat veel blaten, dus meestal worden ze per twee of in kleine groepjes gehouden.

Het ras kan tegen een flinke variatie aan klimaten en geldt als robuust zolang er droge beschutting en basiszorg voorhanden zijn. Voedsters kunnen een bescheiden hoeveelheid vette melk geven, maar de meeste eigenaren houden Pygmy's vanwege hun karakter en handzame formaat, niet voor de melkproductie.

Voor wie is deze geit geschikt

De Pygmygeit past bij gezinnen en hobbyhouders die een vriendelijke geit willen die klein blijft en makkelijk te hanteren is. Het ras doet het goed in huishoudens met kinderen en bij mensen die voor het eerst geiten houden, mits het terrein goed is afgerasterd en er minstens twee dieren samen staan. Minder geschikt voor wie op zoek is naar een hoge melkopbrengst of maar plek heeft voor één geit.

De Pygmygeit stamt af van de kleine geiten uit de Kameroenvallei en andere delen van West-Afrika. In hun oorspronkelijke leefgebied stonden deze dieren bekend om hun taaiheid en hun vermogen om te overleven op schaarse begroeiing in een warm, vochtig klimaat.

Kleine West-Afrikaanse geiten bereikten Europa in de negentiende en vroege twintigste eeuw, waar sommige in dierentuinen en particuliere collecties terechtkwamen. Vanuit deze Europese populaties werden dieren naar Noord-Amerika geëxporteerd. De eerste gedocumenteerde zendingen naar de Verenigde Staten kwamen aan het eind van de jaren vijftig aan, aanvankelijk als dierentuin- en tentoonstellingsdieren.

De belangstelling groeide in de jaren zestig, toen particuliere houders de geiten begonnen te fokken als huisdier en hobbydier. Amerikaanse fokkers selecteerden op het korte, gedrongen bouwtype waarmee de Pygmy zich onderscheidt van de langere, op melk gerichte Nigerian Dwarf, die dezelfde Afrikaanse oorsprong deelt.

Halverwege de jaren zeventig kwam er in de Verenigde Staten een rasvereniging die stambomen bijhield en een rasstandaard vaststelde. Sindsdien heeft de Pygmy zich wijd verspreid als gezelschapsdier en is hij inmiddels een vertrouwde verschijning op kermissen, kinderboerderijen en kleine hobbybedrijven in Noord-Amerika en daarbuiten.

De Pygmygeit heeft een compact, zwaar bespierd lijf op korte poten, wat het dier een rond, tonvormig profiel geeft. De kop is kort met een licht hol of recht voorhoofd, en beide geslachten hebben doorgaans horens, al worden sommige kids als jong onthoornd. Bokken krijgen een vollere baard en dikkere vacht dan geiten.

Ondanks het kleine formaat is het ras gebouwd op kracht, niet op finesse, met een diepe borst en een brede, goed gewelfde ribbenkast.

Vacht en kleuren

De vacht bestaat uit een volle, rechte dubbele laag die in de winter dikker wordt. Erkende kleuren zijn onder meer karamel met lichte verticale strepen op de voorbenen, agoetigrijs, effen zwart en bruin. Bij de meeste tekeningen zijn lichtere aftekeningen rond de bek, ogen, oren en onderbenen te zien. Bokken dragen 's winters vaak een langere haarmantel over de schouders.

Pygmygeiten zijn goedgeaard en nieuwsgierig. Ze zoeken graag menselijk contact, lopen vaak achter hun verzorger aan en vragen om aandacht. Het ras staat bekend om speels gedrag zoals springen, klimmen en spelenderwijs koppen stoten, wat de geit populair maakt bij gezinnen en op kinderboerderijen.

Bij goed gesocialiseerde dieren zijn kinderen doorgaans veilig; de Pygmy is dan zachtaardig en verdraagzaam, al vragen de horens en de neiging tot stoten wel om toezicht bij jonge kinderen. Tegenover vreemden gedragen ze zich, zodra ze aan mensen gewend zijn, meestal nieuwsgierig in plaats van schuw.

Het zijn kuddedieren die het best gedijen met minstens één geit erbij. Een geit die alleen wordt gehouden, wordt vaak onrustig en blaat aanhoudend. Met ander vee gaan ze doorgaans vreedzaam om, al vormt zich binnen elke groep geiten een duidelijke rangorde. Onbewerkte bokken kunnen dominanter worden en ontwikkelen tijdens het bronstseizoen een sterke geur, waardoor veel eigenaren van huisdieren kiezen voor hamels (gecastreerde bokken) of voedsters.

Vachtverzorging

• Knip de hoeven elke 6 tot 8 weken bij om overgroei en kreupelheid te voorkomen
• Borstel af en toe om losse haren te verwijderen, vaker tijdens de voorjaarsrui
• Controleer vacht en huid op luizen, mijten en klitten
• Houd de baard en het achterlijf schoon bij bokken en bij voedsters na het aflammeren

Beweging

• Zorg voor een veilig omheind buitenterrein om dagelijks te grazen en te bewegen
• Voeg klimmateriaal toe, zoals boomstronken, platforms of grote stenen
• Laat de geit tijd doorbrengen met soortgenoten voor natuurlijk spel en activiteit
• Gebruik stevige afrastering van minstens 1,2 meter hoog, want Pygmy's klimmen en wurmen zich door kieren

Leefomgeving

Pygmy's hebben een droge, tochtvrije stal nodig die regen en wind buiten houdt, met schoon strooisel zoals stro. Ze verdragen kou beter dan vocht, dus ventilatie zonder tocht is belangrijk. Reken per geit op ongeveer 1,5 tot 2 vierkante meter overdekte ruimte, aangevuld met een buitenuitloop. De afrastering moet goed dicht zijn, want het ras is behendig en test zwakke plekken uit.

Het voedingspatroon van de Pygmy is gebaseerd op ruwvoer. Er moet altijd hooi van goede kwaliteit beschikbaar zijn, aangevuld met browse zoals struiken, blad en onkruid wanneer de geiten toegang hebben tot weidegrond. Krachtvoer wordt spaarzaam gegeven, vooral aan drachtige of lacterende voedsters en aan groeiende kids, want Pygmy's komen makkelijk aan en overgewicht is een veelvoorkomend probleem bij huisdiergeiten.

Vers, schoon water moet altijd voorhanden zijn, en een los mineralenmengsel met voldoende koper moet vrij beschikbaar zijn.

Snacks en supplementen

Kleine hoeveelheden fruit en groente, zoals appel, wortel of pompoen, zijn geschikt als tussendoortje, maar mogen samen niet meer dan ongeveer 10 procent van het dieet uitmaken. Zuiveringszout vrij aangeboden kan helpen de pens te bufferen. Een los mineralensupplement werkt betrouwbaarder dan een liksteen, en in tekortgebieden kan seleen of koper nodig zijn op advies van de dierenarts.

De Pygmy is een sterk ras met een gemiddelde levensverwachting van 10 tot 15 jaar bij goede verzorging. De meeste gezondheidsproblemen komen voort uit voeding, parasieten of huisvesting, en niet uit erfelijke aandoeningen. Overgewicht komt veel voor bij huisdiergeiten en draagt bij aan verschillende andere klachten, dus gewichtscontrole via een op ruwvoer gebaseerd dieet is belangrijk.

Regelmatige parasietenbestrijding, vaccinatie en hoefverzorging voorkomen het merendeel van de problemen die bij dit ras voorkomen.

Preventieve zorg

• Laat regelmatig mestonderzoek doen en ontworm op basis van de uitslag
• Knip de hoeven elke 6 tot 8 weken bij
• Geef CDT-vaccinatie (tegen clostridiose en tetanus) volgens het schema van de dierenarts
• Bied de juiste losse mineralen aan en houd het lichaamsgewicht in de gaten
• Zorg voor vers water en vermijd plotselinge voerwisselingen

Pygmygeiten worden vroeg geslachtsrijp: bokken kunnen al vruchtbaar zijn vanaf 3 tot 4 maanden, waardoor jonge bokjes vaak apart van de geiten worden gehouden om ongewenste dekkingen te voorkomen. Voedsters worden doorgaans gedekt vanaf ongeveer 12 tot 18 maanden, zodra ze voldoende formaat hebben. In tegenstelling tot veel andere geitenrassen zijn Pygmy's niet strikt seizoensgebonden en kunnen ze het hele jaar door bronstig worden.

De dracht duurt ongeveer 145 tot 155 dagen. Werpen van één tot drie kids zijn gebruikelijk, waarbij een tweeling het vaakst voorkomt. Voedsters zijn over het algemeen goede moeders en hebben een schone, droge aflamruimte nodig, plus extra voer tijdens de late dracht en de lactatie.

Kids staan en drinken kort na de geboorte en beginnen binnen een paar weken aan hooi te knabbelen. Spenen gebeurt meestal tussen 8 en 12 weken. Vanwege de vroege vruchtbaarheid en het vermogen om het hele jaar door te fokken is gecontroleerde scheiding van bokken en voedsters het belangrijkste middel om de voortplanting te sturen.