Welsh Harlequin

De Welsh Harlequin is een middelgrote tamme eend die in Wales is ontwikkeld. De rasse valt in de lichte klasse: woerden wegen ongeveer 2,3 kilogram en eenden ongeveer 2 kilogram. De rasse stamt af van de Khaki Campbell en heeft de reputatie van de Campbell als productieve legger behouden, maar draagt een kleurrijker, gevlekt verenkleed.

De naam is ontleend aan het verenkleed. De term "harlequin" verwijst naar het gebroken, gevlekte patroon dat het dier een zacht, gespikkeld uiterlijk geeft in plaats van een enkele effen kleur. De rasse geldt als tweedoelseend, gehouden voor zowel eieren als, op sommige kleine bedrijven, vlees. De eileg is hoog voor een eend: hennen leggen doorgaans 240 tot 330 eieren per jaar.

Het temperament is een van de meest bepalende eigenschappen van de rasse. Welsh Harlequins zijn kalm, goedaardig en volgzaam, wat hen een praktische keuze maakt voor familiekoppels en eerstejaars eendenhouders. Ze foerageren goed en blijven doorgaans dicht bij huis wanneer ze een vaste routine hebben.

Voor wie geschikt

De Welsh Harlequin is geschikt voor houders die een constante eiersupply willen van een rustige, beheersbare vogel. Het kalme karakter maakt de rasse geschikt voor gezinnen met kinderen en voor mensen die voor het eerst eenden houden. De rasse heeft toegang nodig tot schoon water en enige ruimte om te foerageren, en is daardoor beter geschikt voor een tuin of een kleine boerderij dan voor een kleine ren zonder buitenruimte.

De rasse is gecreëerd in Wales door Leslie Bonnet, een eendenhouder die Khaki Campbells hield. In 1949 ontdekte hij kleurmutaties onder zijn Campbell-kuikens. De lichtere, gevlekte vogels trokken zijn aandacht, en hij begon ze te selecteren en te telen om het nieuwe patroon vast te leggen.

Bonnet noemde de resulterende dieren Welsh Harlequins, naar het gevlekte verenkleed en het land waar ze werden gefokt. Omdat het basismateriaal Khaki Campbell was, erfde de nieuwe rasse het sterke legvermogen van de Campbell naast de kenmerkende lichtere kleur.

Het aantal dieren van de rasse werd teruggebracht door een koppelverlies aan het einde van de jaren zestig, waarna de genenpoel werd opgebouwd uit een klein aantal overgebleven dieren. Welsh Harlequins bereikten de Verenigde Staten in 1968, toen broedeeieren werden ingevoerd, en fokdieren volgden bij de latere invoer in de jaren tachtig.

De rasse is minder gewoon dan zijn Khaki Campbell-voorouder. Conserveringsorganisaties hebben haar aangemerkt als een rasse die het waard is om te bewaken vanwege de beperkte populatie, en houders blijven haar in stand houden, zowel voor de eieren als voor het uiterlijk.

De Welsh Harlequin heeft een gestroomlijnd, licht rechtopstaand lichaam dat typerend is voor de lichtere leggerrassen. De vogel is slank in plaats van zwaar, met een lange hals, een fijn hoofd en een lichaam dat onder een gematigde hoek ten opzichte van de grond wordt gedragen. De algehele indruk is die van een sierlijke, actieve eend, niet van een zwaar slachtvee-achtig dier.

Het verenkleed geeft de rasse zijn naam. In plaats van een egale kleur tonen de veren een gebroken, gespikkeld patroon in gedempte tinten. Mannetjes en vrouwtjes zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden in het volwassen verenkleed.

Verenkleed en kleuren

Woerden hebben een donkergroene kop, een roodachtig claretkleurige borst met crèmevlekken en een romp in zacht grijs en bruin. Eenden zijn over het geheel genomen bleker, met een crèmig fawn-grondkleur onderbroken door donkerdere markeringen en een berijpt uiterlijk op de rug en vleugels. Beide geslachten kunnen iriserend verenkleed op de vleugel vertonen. Poten en poten zijn oranje tot bruinachtig, vaak donkerder wordend met de leeftijd. Eendagskuikens kunnen vaak worden gesekst op snavelkleur, een praktische eigenschap die fokkers waarderen.

De Welsh Harlequin staat bekend om zijn gelijkmatig, goedaardig temperament. De vogels zijn kalm en raken zelden in paniek zodra ze gewend zijn aan hun houder, en velen worden tam genoeg om uit de hand te eten. Deze standvastigheid is voor een groot deel de reden waarom de rasse wordt aanbevolen voor gezinnen en voor mensen die voor het eerst eenden houden.

Ten opzichte van mensen is de rasse vriendelijk en nieuwsgierig, zonder opdringerig te zijn. Rond kinderen is de vogel doorgaans tolerant, al heeft hij, zoals alle eenden, de voorkeur voor voorzichtige behandeling en een rustige benadering. Met andere eenden is hij sociaal en voegt hij zich zonder problemen in een koppel, en in het algemeen leeft hij vreedzaam samen met kippen en ander pluimvee op het achtererf mits er voldoende ruimte en aparte voeding is.

De eenden zijn actieve foerageerders en besteden een groot deel van de dag aan het zoeken naar slakken, insecten en groen. Ze zijn niet agressief, en woerden zijn doorgaans minder opdringerig dan die van sommige zwaardere rassen. De vogels zijn spraakzaam maar niet extreem: de vrouwtjes zijn de geluimdste van de twee geslachten.

Welsh Harlequins zijn robuust en vergen weinig onderhoud vergeleken met veel siergeselschappen, maar ze hebben de standaardbehoeften van alle eenden: schoon water, droge huisvesting en ruimte om te foerageren. Ze hebben geen vijver nodig, al profiteren ze van water dat diep genoeg is om de kop in te dompelen en ogen en neusgaten te reinigen.

Verzorging

• Eenden verzorgen zichzelf; trimmen of knippen van het verenkleed is niet nodig.
• Zorg voor water dat diep genoeg is om de kop in te dompelen, zodat ogen en snavel schoon gehouden kunnen worden.
• Controleer poten en voeten tijdens de routinebehandeling op snijwonden, zwellingen of jichtknobbels (bumblefoot).
• Verwacht één of twee keer per jaar een zwaardere rui als de veren worden vervangen.

Beweging

• Geef dagelijkse toegang tot een tuin, ren of weide om te foerageren.
• Zorg voor ruimte om te lopen en te prutsen; de rasse is actief en houdt niet van nauwe opsluiting.
• Een ondiep bad of een grote watertank ondersteunt het natuurlijke badgedrag en het veeronderhoud.
• Wissel foerageergebieden waar mogelijk af om te voorkomen dat de grond modderig wordt.

Omgeving

Zorg voor een roofdierbestendig onderkomen met droog strooisel zoals stro of houtkrullen, goede ventilatie en schaduw bij warm weer. De rasse tolereert kou goed wanneer ze droog en uit de tocht wordt gehouden. In warme klimaten zijn schaduw en permanent water de prioriteit, omdat eenden niet zweten en snel oververhitten.

Welsh Harlequins gedijen goed op commercieel watervogel- of pluimveevoer dat is afgestemd op hun leeftijd en legstatus. Kuikens hebben starterkruim nodig, groeiende vogels gaan over op groeivoer, en leggende hennen hebben legmeel nodig met ongeveer 16 tot 18 procent eiwit en toegevoegd calcium voor de schelkwaliteit. Kuikenstartervoer bestemd voor pluimvee mag alleen worden gebruikt als op het etiket staat dat het veilig is voor eenden. Foerageren levert slakken, insecten en groen op die de voeding aanvullen, maar dit vervangt het gebalanceerde voer niet.

Traktaties en supplementen

Bied met mate bladgroenten, erwten, gehakte groenten en meelwormen aan als traktatie. Zorg voor onoplosbaar gruis zodat eenden hun voedsel kunnen vermalen, omdat ze geen tanden hebben, en geef apart gebroken oesterschelpen aan leggende hennen die extra calcium nodig hebben. Niacine is belangrijk voor kuikens; als het voer te weinig niacine bevat, ondersteunt een supplement zoals toegevoegd brouwersgiist een gezonde beenontwikkeling.

De Welsh Harlequin is een robuust ras met weinig erfelijke gezondheidsproblemen. Met goede huisvesting, schoon water en een juist dieet leven de vogels gewoonlijk 8 tot 12 jaar. De meeste gezondheidsproblemen die bij de rasse worden gezien, zijn managementgerelateerd en niet genetisch, wat betekent dat veel ervan kunnen worden voorkomen door routinematige zorg.

Preventieve zorg

• Houd de huisvesting droog, schoon en goed geventileerd.
• Zorg voor schoon water dat diep genoeg is om de kop in te dompelen en te badderen.
• Voer een voer dat is afgestemd op de levensfase, met voldoende niacine en calcium.
• Inspecteer poten en voeten regelmatig op vroege tekenen van bumblefoot.
• Gebruik een roofdierbestendig onderkomen en sluit de koppel 's nachts op.
• Zet nieuwe vogels in quarantaine voordat ze aan de koppel worden toegevoegd.

Welsh Harlequins passen zich aan bij de meeste achtertuin- en kleine bedrijfsopstellingen. Ze hebben een beveiligd onderkomen nodig voor bescherming 's nachts en een dagzone om te foerageren en te badderen. De rasse vereist geen natuurlijke vijver, maar een ondiep bad of grote watertank verbetert het welzijn en laat de vogels hun verenkleed in conditie houden. Omdat de eenden actieve foerageerders zijn, geven ze de voorkeur aan ruimte boven nauwe opsluiting.

Inrichtingschecklist

• Roofdierbestendig onderkomen met veilige sluitingen en goede ventilatie.
• Droog strooisel dat regelmatig wordt ververst om vocht te voorkomen.
• Altijd schoon drinkwater beschikbaar.
• Een bad of ondiep bassin op een drainerende ondergrond.
• Schaduw voor warm weer en een windscherm voor koud weer.
• Een omheinde tuin of ren voor dagelijks foerageren.

Welsh Harlequin-eieren hebben ongeveer 28 dagen nodig om uit te komen, de standaard incubatieperiode voor de meeste tamme eenden met uitzondering van Muskuseenden. Eieren kunnen onder een broedse eend of hen worden gelegd, of worden uitgebroed in een incubator. Sommige Welsh Harlequin-hennen worden broeds en zijn bekwame moeders, hoewel de betrouwbaarheid tussen individuele dieren varieert. Eendeneieren hebben een hogere luchtvochtigheid nodig dan kippeneieren en profiteren van regelmatig draaien en, in veel opstellingen, licht benevelen tijdens de incubatie.

Uitbroedstappen

1. Verzamel schone eieren en bewaar ze met het spitse einde naar beneden maximaal 7 tot 10 dagen voor het inleggen.
2. Breng de incubator op een stabiele temperatuur van 37,5 graden Celsius voordat de eieren worden ingelegd.
3. Draai de eieren meerdere keren per dag en houd de luchtvochtigheid op circa 55%.
4. Kaars op dag 7 en dag 14 om de ontwikkeling te controleren en lege of niet-levensvatbare eieren te verwijderen.
5. Stop op dag 25 met draaien, verhoog de luchtvochtigheid en open de incubator niet meer (afsluiting).
6. Laat de kuikens volledig uitkomen en drogen voordat ze naar een warm opfokhok worden overgebracht.