Peking

De Pekingeend is een grote tamme eend met volledig wit verenkleed, een oranje snavel en oranje poten. Het is een van de meest gehouden eendenrassen op kleine boerderijen en erven, en in veel landen is het grootste deel van het commercieel verkochte eendenvlees afkomstig van dit ras of zijn nakomelingen.

Volwassen exemplaren hebben een zwaar en breed lichaam. Woerden bereiken doorgaans 4,1-4,5 kg en eenden 3,6-4,1 kg, wat de Pekingeend stevig in de categorie grote rassen plaatst. Het ras groeit snel en bereikt het slachtgewicht in ongeveer 7-8 weken, wat mede verklaart waarom het de standaardeend voor consumptie is geworden.

Deze omvang gaat gepaard met een rustig, goedaardig en gedwee karakter. De eend is overdag actief, scharrelt goed en verdraagt behandeling goed, wat het een praktische keuze maakt voor houders die zowel productie als een eenvoudig te beheren koppel willen.

Voor wie geschikt

De Pekingeend past bij houders die een productieve, probleemloze eend willen. Het rustige karakter maakt het ras een redelijke keuze voor gezinnen en beginnende watervogelhouders; formaat en robuustheid zijn geschikt voor kleine boerderijen en achtertuinhouderijen met voldoende ruimte en toegang tot schoon water. Het ras is minder geschikt voor wie een vliegende of sterk broedse eend zoekt, want Pekingeenden zijn te zwaar om te vliegen en zijn doorgaans onbetrouwbare broedsters.

De Pekingeend dankt zijn naam aan Peking, de oudere Engelse spelling van Beijing. Het ras werd in China ontwikkeld uit witte inheemse eenden die werden geselecteerd op formaat en snelle groei, en vogels van dit type werden al generaties lang rondom de hoofdstad gehouden voordat ze het Westen bereikten.

Het ras arriveerde in 1873 in de Verenigde Staten, toen een kleine groep vanuit China naar New York werd verscheept. Vanuit dit oorspronkelijke fokbestand verspreidde de Pekingeend zich snel over Amerikaanse eendenboerderijen, en Long Island in New York werd het centrum van een omvangrijke eendenhouderijindustrie die decennia actief was. De term "Long Island-eendenborst" komt uit deze handel.

Pekingeenden bereikten Groot-Brittannië omstreeks dezelfde tijd, in het begin van de jaren 1870, en het ras werd in 1874 erkend in de American Standard of Perfection. Europese en Amerikaanse fokkers selecteerden later voor iets verschillende lichaamstypes, maar beide lijnen zijn terug te voeren op dezelfde Chinese oorsprong.

Vanwege de snelle groei en betrouwbare opbrengst werd de Pekingeend de basis van de moderne commerciële eendenhouderij. De meeste vleesende die wereldwijd worden gehouden stammen af van dit ras, en het blijft zowel in de industrie als in de hobbyhouderij algemeen voorkomend.

De Pekingeend heeft een groot, diep, rechthoekig lichaam dat onder een licht opgerichte hoek wordt gedragen. De kop is rond, de hals is dik en de borst is breed en vol. Het verenkleed is wit, vaak met een romige of lichtgele gloed in plaats van zuiver sneeuwwit. De snavel, de poten en de zwemvoeten zijn oranje, en de ogen zijn donker en diep gelegen, zodat ze bijna verscholen lijken in de volle kop.

Verenkleed en kleuren

De Pekingeend heeft één erkende kleur: wit. De exacte tint varieert van helder wit tot een zachte room, en vogels die op gras of aan marigoldrijk voer worden gehouden kunnen een diepere gele gloed vertonen. Het verenkleed is dicht en waterafstotend, liggend over een zware donslaag die de vogel warm houdt in koude en natte omstandigheden. Woerden en eenden zien er bijna identiek uit, op formaat en de gekrulde staartveertjes van de woerd na. De stem van de woerd is ook zachter en heses, terwijl de eend het luidere, klassieke kwaken heeft.

De Pekingeend heeft een evenwichtig, goedaardig karakter. Het dier is rustig en gedwee in de omgang met mensen, went snel wanneer het regelmatig wordt behandeld en is over het algemeen een van de gemakkelijkste eenden om te beheren in een achtertuin. Veel houders beschrijven individuele dieren als nieuwsgierig en vriendelijk, zeker wanneer ze als kuikens zijn opgegroeid en met de hand zijn gevoerd.

Bij gezinnen is het ras zacht en zelden agressief. Woerden kunnen tijdens het broedseizoen opdringeriger worden, maar de Pekingeend is veel minder territoriaal dan veel andere watervogels. Ten opzichte van vreemden zijn de eenden aanvankelijk voorzichtig en ontspannen zich daarna, en ze slaan alarm met luid gekwaak wanneer ze worden opgeschrikt.

Met andere dieren gaat de Pekingeend goed om. Hij leeft samen met kippen, ganzen en andere eendenrassen, en zijn rustige karakter zorgt ervoor dat hij zelden conflicten initieert. De vogels zijn overdag actief, scharrelen naar insecten, slakken en planten, en zijn het gelukkigst met ruimte om rond te lopen en water om in te pootjebaden.

Verzorging

• Zorg voor open water dat diep genoeg is voor de eend om de hele kop onder te dompelen en te plassen, wat ogen, neusgaten en verenkleed schoon houdt.
• Laat de eend na het bad zelf zijn veren preien en zijn oliën verdelen; gezonde Pekingeenden maken zichzelf waterdicht en hoeven niet met de hand te worden gewassen.
• Controleer de oranje snavel en poten tijdens routinebehandeling op sneden of schilferproblemen.
• Knip nagels alleen bij als ze overgroeien, wat ongebruikelijk is bij vogels die op gevarieerde bodems worden gehouden.

Beweging

• Geef dagelijks toegang tot een ren of erf voor scharrelen, lopen en pootjebaden.
• Houd een vijver, kinderbadje of grote bak beschikbaar; zwemmen is de voornaamste bewegingsvorm van het ras.
• Houd minstens twee of drie eenden samen, want Pekingeenden zijn sociaal en actiever in gezelschap.
• Vermijd lange periodes op hard plaveisel, wat de poten van zo'n zwaar dier kan belasten.

Omgeving

Pekingeenden houden goed stand in koud en nat weer dankzij dicht dons, maar in de hitte hebben ze schaduw en veel drinkwater nodig, want het ras heeft moeite met hoge temperaturen. Het strooisel moet droog blijven om voetproblemen te voorkomen. Een laag hok met een brede deur werkt beter dan een verhoogd hok, want zware eenden lopen niet gemakkelijk op hellingen.

Pekingeenden zijn grote, snelgroeiende eenden, dus de voederkwaliteit is het belangrijkst in de eerste weken. Kuikens hebben een startvoeder nodig met voldoende niacine, want eenden hebben meer van dit vitamine nodig dan kippen en een tekort veroorzaakt zwakte in de poten. Wanneer de groei vertraagt, gaan volwassen dieren over op een onderhouds- of legmengsel, afhankelijk van of ze eieren produceren. Eenden die grazen op gras en insecten eten minder bereid voer, maar hebben nog steeds baat bij een uitgebalanceerd basisrantsoen.

Traktaties en supplementen

Bladgroenten, erwten, gehakte groenten, meelwormen en regenwormen zijn goede traktaties en mogen ongeveer 10 procent van het dieet uitmaken. Geef onoplosbaar grit als de eenden niet op open grond scharrelen, want ze hebben het nodig om voedsel te malen. Leggende eenden hebben een aparte calciumbron nodig, zoals fijngemalen oesterschelpen die vrij beschikbaar worden aangeboden.

De Pekingeend is een robuust ras met weinig erfelijke aandoeningen. Met goede voeding en schone huisvesting leeft een Pekingeend doorgaans 8-12 jaar, hoewel zware dieren die intensief zijn gefokt voor snelle vleesproductie een kortere levensduur kunnen hebben. De meeste problemen die een houder ziet, komen voort uit het formaat van de eend en het management, niet uit de genetica.

Preventieve zorg

• Geef kuikens een startvoeder met voldoende niacine tijdens de snelle groeifase.
• Houd strooisel droog en zorg voor schoon bad- en drinkwater.
• Zorg bij warm weer voor schaduw, ventilatie en extra water.
• Vermijd lange periodes op harde of schurende oppervlakken.
• Inspecteer poten en gewrichten regelmatig tijdens de behandeling.

Pekingeenden worden buiten gehouden in een beveiligde ren met een overdekte ruimte voor de nacht en slecht weer. Omdat ze zwaar zijn en niet kunnen vliegen, hoeft omheining alleen maar landpredatoren te weren, maar ze moet stevig zijn, want het ras heeft weinig verweer tegen vossen, honden en roofvogels. Het hok staat best op grondniveau met een brede lage ingang, droog strooisel zoals stro of houtkrullen en goede ventilatie.

Inrichtingschecklist

• Hok op grondniveau met een brede, lage deur
• Droog strooisel dat regelmatig wordt ververst
• Beschaduwde plek voor warme dagen
• Drinkwater altijd beschikbaar
• Een bak, bassin of vijver voor het bad
• Roofdiervrije omheining en een afsluitbare nachtruimte

Pekingeenden-eieren hebben ongeveer 28 dagen nodig om uit te komen, iets langer dan kippenieren. Pekingeenden zijn onregelmatige broeders en veel hennen zullen niet betrouwbaar op een volledig legsel zitten, dus houders gebruiken vaak een broedmachine of een broedse vogel van een ander ras. Of ze nu onder een hen of in een machine liggen, de eieren hebben stabiele temperatuur, gecontroleerde vochtigheid en regelmatig draaien nodig tot de laatste dagen.

Uitbroedstappen

1. Selecteer schone, goed gevormde eieren en laat ze 12-24 uur rusten met de grote kant omhoog voordat ze worden ingelegd.
2. Verwarm de broedmachine voor op de doeltemperatuur en -vochtigheid voordat de eieren worden toegevoegd.
3. Draai de eieren meerdere keren per dag tot ongeveer dag 25.
4. Vanaf ongeveer dag 7 doorkijken om de vruchtbaarheid te controleren en lege of dode eieren te verwijderen.
5. Op dag 25 stoppen met draaien, vochtigheid verhogen en de eieren laten liggen voor de lockdownperiode.
6. Laat de uitgekomen kuikens in de broedmachine totdat ze droog zijn, en verplaats ze dan naar een warme opfokruimte.