East Indie

De East Indie behoort tot de kleinste rassen van huiseenden, ingedeeld als bantam en vrijwel uitsluitend gehouden als siervogel in plaats van voor vlees of eieren. Volwassen dieren wegen ongeveer 680 tot 900 gram, en de erkende variëteit heeft een zwart verenkleed dat in direct zonlicht een sterk kevergroen glinstering geeft. Deze iriserende eigenschap is de voornaamste reden waarom het ras gewaardeerd wordt door hobbyisten en tentoonstellingskwekers.

Het ras ontwikkelde zich in de negentiende eeuw in de Verenigde Staten en is sindsdien een vaste verschijning in kleine siervogelkoppels. De East Indie is geen productieve legger, en de weinige eieren die zij legt zijn aan het begin van het legseizoen vaak donkergrijs tot bijna zwart gekleurd, om daarna lichter te worden naarmate het seizoen vordert. Houders kweken ze vanwege hun uiterlijk, de hanteerbare grootte en het over het algemeen rustige karakter.

Het temperament is vriendelijk tegenover vertrouwde houders, maar gereserveerd, kalm en waakzaam. East Indies zijn doorgaans minder luidruchtig dan veel grotere eendenrassen, wat ze een redelijke keuze maakt waar buren dichtbij zijn, al laten zowel woerden als eenden zich horen. Ze zijn geschikt voor houders die een decoratieve watervogel willen in plaats van een productiegier.

Voor wie is dit ras geschikt

De East Indie past bij houders die een sierlijke eend willen die klein blijft en relatief stil is. Het ras is geschikt voor tuin- en tentoonstellingskoppels met beperkte ruimte. Het is een slechte keuze voor wie betrouwbare ei- of vleesproductie wil. Het ras heeft water nodig om te baden, roofdierbestendig onderdak en gezelschap, omdat eenden niet goed gedijen als ze alleen worden gehouden.

De East Indie is een sier-bantameend die zich in de negentiende eeuw in de Verenigde Staten ontwikkelde. Ondanks de naam is het ras niet afkomstig uit Oost-Indië; de benaming werd historisch toegepast en bleef hangen, een verschijnsel dat bij sierpluimvee uit die periode vaker voorkomt. De werkelijke geografische herkomst van het ras is Amerikaans.

De East Indie behoorde tot de kleine siereendenrassen die bij hobbyisten populair werden naarmate pluimveeshows in de negentiende eeuw opkwamen. De aantrekkingskracht berustte op grootte en kleur in plaats van gebruikswaarde, en het ras werd doorgefokt naar een compacte bantamvorm die duidelijk verschilt van de grotere werkzame eendenrassen uit dezelfde periode.

De erkende zwarte variëteit, met haar groene glinstering, werd het bekende type en is ook vandaag nog het meest herkenbare. Omdat het ras nooit geselecteerd is op productie, zijn de koppelgroottes bescheiden gebleven en wordt het grotendeels bijgehouden door liefhebbers en tentoonstellingskwekers in plaats van commerciële houders.

De East Indie wordt nog steeds gehouden door kwekers van sierlijk watervogels. Het is geen zeldzame curiositeit, maar minder gewoon dan gangbare leg- en vleesrassen, en de meeste dieren wisselen van eigenaar via hobbykwekers en pluimveeshows in plaats van via leveranciers.

De East Indie is een kleine, compacte eend met een horizontale, licht naar boven gerichte houding en een nette silhouet. Het bepalende kenmerk is het verenkleed: effen zwart over het hele lichaam, dat bij lichtinval een metaalachtige kevergroene glinstering weerkaatst. De glinstering is het sterkst bij jonge, goed geconditioneerde dieren en is een belangrijk beoordelingspunt bij tentoonstellingen.

Snavelkleur, poten en voeten zijn donker, passend bij de zwarte kleurstelling. Het ras is duidelijk bantam van formaat, merkbaar kleiner dan gewone gebruikseenden, met een net kopje en een relatief korte hals.

Verenkleed en kleur

Het zwart-met-groen-glinstering-patroon is de erkende kleur voor het ras. Eenden kunnen met het ouder worden en door opeenvolgende ruien witte of grijze vlekjes in het verenkleed ontwikkelen, wat normaal is en in de loop van het leven toeneemt. Eenden verliezen over het algemeen sneller van kleur dan woerden. De groene irisering is afhankelijk van licht en verenkleedconditie, zodat hetzelfde dier binnenshuis geheel zwart kan lijken en buiten stralend groen.

De East Indie is vriendelijk tegenover vertrouwde houders maar gereserveerd tegenover vreemden en in onbekende situaties. Ze is doorgaans kalm en waakzaam in plaats van schichtig, al kan een kleine siereend voorzichtiger zijn dan zwaardere, langzamere rassen. Dieren die regelmatig rustig behandeld zijn, wennen sneller dan dieren die ongemoeid worden gelaten.

Binnen een koppel integreren East Indies gewoonlijk goed met andere rustige eenden van vergelijkbare grootte. Zeer kleine bantams samenvoegen met grote, levendige rassen kan leiden tot intimidatie bij voeder en water, dus het afstemmen van temperament en formaat is belangrijk. Het ras is sociaal en moet bij minstens een of twee andere eenden worden gehouden; solitaire dieren raken gestrest.

De East Indie staat bekend als relatief stil, wat deel uitmaakt van haar aantrekkingskracht waar ruimte en buren een beperking vormen. Eenden produceren nog steeds het standaard eendengekwaak en woerden een zachter, hees geluid, dus het ras is lawaai-arm ten opzichte van andere eenden, maar niet geruisloos. Rond kinderen en onbekende bezoekers houden de dieren doorgaans enige afstand in plaats van toenadering te zoeken.

De dagelijkse verzorging van East Indies lijkt op die van andere kleine huiseenden. Ze hebben voortdurende toegang nodig tot schoon drinkwater, water dat diep genoeg is om de kop in te dompelen en te baden, droog strooisel en bescherming tegen roofdieren. Hun kleine formaat maakt ze kwetsbaarder dan grote rassen voor haviken, katten, vossen en andere roofdieren, dus veilig onderdak is het belangrijkste onderdeel van hun verzorging.

Verzorging van het verenkleed

• Eenden verzorgen zichzelf; zorg voor badwater en ze houden hun eigen veren schoon.
• Controleer poten en voeten regelmatig op snijwonden, zwellingen of tekenen van bumblefoot.
• Let op de jaarlijkse rui, wanneer dieren veren verliezen en hergroeien en er een paar weken onverzorgd kunnen uitzien.
• Houd het strooisel droog om de veercondities en de groene glinstering te beschermen.

Beweging

• Geef dagelijks foerageertijd in een veilig, omheind gebied.
• Bied een bak of vijver aan voor zwemmen en natuurlijk gedrag.
• Zorg voor voldoende grondruimte zodat dieren kunnen lopen, dartelen en foerageren zonder te worden opgedrongen.
• Houd toezicht bij vrij rondlopen gezien de kwetsbaarheid van het ras voor roofdieren.

Omgeving

East Indies verdragen een breed scala aan klimaten met voldoende beschutting. Ze hebben schaduw en niet-bevroren water nodig bij warmte, en een droge, tochtvrije, roofdierbestendige verblijfplaats 's nachts. Een klein koppel heeft een hok nodig dat groot genoeg is zodat elk dier kan rusten, plus een afgesloten ren. Omdat ze licht zijn, zijn een veilige bovenste omheining en een omheining van het terrein belangrijker dan bij zware rassen.

Voer East Indies met een compleet geformuleerd voer dat past bij hun leeftijd. Kuikens beginnen met een starterrantsoen, gaan over op groeikruipen, en volwassen dieren krijgen onderhoud- of legvoer afhankelijk van of de eenden aan het leggen zijn. Waar geen watervogel-specifiek voer beschikbaar is, wordt vaak een niet-gemediceerd pluimveevoer met toegevoegde niacine gebruikt, omdat eenden meer niacine nodig hebben dan kippen. Vers water moet altijd naast het voer beschikbaar zijn, omdat eenden water nodig hebben om te kunnen slikken.

Traktaties en supplementen

Kleine hoeveelheden bladgroenten, erwten, gehakte groenten en incidentele meelwormen zijn geschikt voor East Indies en ondersteunen foerageergedrag. Bied onoplosbaar grit aan zodat dieren voedsel kunnen malen, en geef leggende eenden apart een calciumbron zoals gemalen oesterschelpen. Houd traktaties minimaal zodat ze het uitgebalanceerde rantsoen niet verdringen.

East Indies zijn over het algemeen robuuste eenden zonder rasspecifieke aandoening, en met goede huisvestingsomstandigheden leven velen 8-12 jaar. Zoals bij alle watervogels zijn de meeste gezondheidsproblemen terug te voeren op de omgeving: nat strooisel, vuil water, slechte voeding of stress door roofdieren. Hun kleine formaat betekent dat verwondingen en afkoeling een groter risico vormen dan bij een zwaar ras, dus preventie is belangrijk.

Preventieve verzorging

• Zorg dagelijks voor schoon drink- en badwater.
• Houd het strooisel droog en vervang het voordat het zuur wordt.
• Controleer poten en voeten regelmatig op vroege bumblefoot.
• Zorg dat het voer voldoende niacine bevat, vooral voor kuikens.
• Quarantineer nieuwe dieren voordat ze aan het koppel worden toegevoegd.

East Indies hebben een droge, goed geventileerde, roofdierbestendige verblijfplaats nodig voor de nacht, en een veilige ren of omheinde ruimte overdag. Het zijn grondbewonende watervogels die niet opzitten zoals kippen, dus de vloer van het hok moet worden bedekt met schoon, droog strooisel en laag bij de grond worden gehouden. Toegang tot badwater is belangrijk voor de veercondities en het natuurlijk gedrag, maar de waterbron moet worden afgevoerd van de slaapruimte.

Inrichtingschecklist

• Roofdierbestendig hok met veilige grendel.
• Droog strooisel en goede ventilatie zonder tocht.
• Beschaduwde buitenruimte met bescherming tegen zon en regen.
• Badwater of vijver, plus een schone drinkwaterbron.
• Ingegraven of schortomheining om gravende roofdieren te weren.

East Indie-eieren worden geïncubeerd zoals andere huiseendeneieren en doen er ongeveer 28 dagen over. Eieren kunnen onder een broedse eend worden gelegd of in een broedmachine. Vroeg-seizoensei zijn vaak donkergrijs tot bijna zwart gekleurd en worden lichter naarmate het legseizoen vordert; dit is een kleurkenmerk en geen broedprobleem. Omdat het ras klein is en bescheiden legt, is het aantal uitkomst per legsel beperkt.

Stappen bij het broeden

1. Verzamel schone eieren en bewaar ze met de punt naar beneden voor maximaal ongeveer een week vóór het inleggen.
2. Stabiliseer de broedmachine op temperatuur en luchtvochtigheid vóór het toevoegen van de eieren.
3. Draai de eieren meerdere keren per dag en kaar ze om de ontwikkeling te controleren.
4. Stop met draaien rond dag 25 en verhoog de luchtvochtigheid voor het uitkomen (lockdown).
5. Laat de kuikens drogen en uitveren in de broedmachine voordat ze naar een verwarmde opfokvijver worden verplaatst.