Buff

De Buff is een grote huiseend die is ontwikkeld in de Verenigde Staten. Het is een tweedoeleinde ras, gefokt voor zowel vlees als eieren. De naam verwijst naar de kleur van het verenkleed: een zacht vaalbruin dat het grootste deel van het lichaam bedekt. Veel houders kennen het ras ook als Buff Orpington-eend.

Volwassen exemplaren zijn zwaargebouwde vogels, met een gewicht dat doorgaans tussen 2,7 en 3,6 kg ligt. Ondanks de grootte beweegt de Buff in een rustig tempo en vliegt zij zelden, waardoor zij gemakkelijker te houden is dan lichtere, actievere rassen. Woerd en eend lijken op elkaar, hoewel de woerd doorgaans een iets donkerder kop heeft en de gekrulde staartpen die kenmerkend is voor mannelijke eenden.

Het ras staat bekend om zijn goede aard en zijn stille gedrag. Buffs verdragen aanraking, voegen zich snel in een koppel en doen het goed in gemengde groepen met ander rustig pluimvee. Ze zijn een praktische keuze voor een boerderij die zowel slachtvogels als een regelmatige eiproductie uit hetzelfde koppel wil.

Voor wie is het ras geschikt

De Buff past bij houders die een betrouwbare, weinig eisende vogel zoeken. Het rustige karakter en de beperkte vliegcapaciteit maken het ras een redelijke keuze voor beginners en voor huishoudens met kinderen die meehelpen met de verzorging. Het ras heeft ruimte nodig om te scharrelen en toegang tot water om te baden, zodat het beter past bij een tuin of kleine boerderij dan bij een afgesloten ren.

De Buff-eend werd gecreëerd door William Cook uit Orpington, in Kent, Engeland, dezelfde fokker die de Orpington-kip voortbracht. Cook introduceerde de eend begin jaren 1900 bij het publiek en noemde haar naar de vaalbruine verenkleur. Uit deze afstamming volgt de naam Buff Orpington-eend die in omloop is.

Cooks doel was een productieve boerderijvogel die goed legde en schoon uitslachtte. De vaalbruine kleur was een bewuste doelstelling: ze wordt veroorzaakt door een verdunningsgen, en de tint kan moeilijk consistent worden vastgelegd in een koppel, wat deels verklaart waarom het ras zorgvuldige selectie vereist.

De eend bereikte de Verenigde Staten in de jaren na haar introductie en verzamelde genoeg volgers om erkend te worden door de American Poultry Association, die de Buff in 1914 opnam in haar Standard of Perfection. Het ras is ingedeeld onder de kleurvariant Buff, niet als een aparte Orpington-klasse.

In de daaropvolgende decennia bleef de Buff een bescheiden, regionaal landbouwras zonder commerciële betekenis. Conserveringsorganisaties hebben haar aangemerkt als een erfgoedras dat bewaard moet worden, en de huidige populatie wordt grotendeels gehouden door kleinschalige houders en hobbyfokkers die de temparement en de tweedoeleindeprestaties waarderen.

De Buff heeft een lang, breed lichaam dat licht omhoog wordt gedragen, met een afgeronde borst en een matig lange hals. De algehele indruk is die van een stevige, welgevormde boereneeend, niet van een gestroomlijnde vogel. De kop is ovaal en de snavel is van gemiddelde lengte.

Het verenkleed is over het hele lichaam uniform vaalbruin. De woerd heeft doorgaans een donkerdere, zeehondbruin gekleurde kop en hals, terwijl de eend over het gehele lichaam meer gelijkmatig van kleur is. Het contrast bij de woerd is het betrouwbaarste visuele aanknopingspunt om de seksen van elkaar te onderscheiden, naast de gekrulde staartpen die kenmerkend is voor de woerd.

Verenkleed en kleuren

Het bepalende kenmerk is de egale vaalbruine kleur, die ontstaat doordat een verdunningsgen inwerkt op een donkerdere basis. Omdat dat gen niet altijd consistent tot expressie komt, kunnen legels vogels bevatten die te licht, te donker of ongelijkmatig gekleurd zijn. Tentoonstellingsdieren hebben een schoon, gelijkmatig vaalbruin verenkleed zonder witte vlekken of sterke dwarsstrepen. Snavel, poten en voeten blijven bij beide seksen in het oranje tot gele bereik.

De Buff behoort tot de gelijkmatigste eendenrassen. Ze is rustig en goedaardig, blijft ontspannen in gezelschap van mensen en accepteert hantering beter dan veel schuwere eenden. Dieren die regelmatig zijn omgegaan, worden vaak tam genoeg om uit de hand te eten.

Tegenover gezinsleden is het ras vriendelijk en weinig veeleisend. Tegenover vreemden kan het aanvankelijk voorzichtig zijn, maar het raakt zelden in paniek. De Buff is matig vocaal: eenden kwaken om te communiceren, maar het ras is niet zo luidruchtig als sommige andere, en woerden zijn nog stiller. Het ras gaat goed samen met andere rustige eenden en met kippen, al geldt voor alle pluimvee dat één woerd niet met te weinig eenden moet worden gehouden, wat de vrouwtjes kan belasten.

De Buff is een bedreven scharrelaar en geniet ervan om in gras en ondiep water te wroeten naar insecten en planten. Ze is niet agressief tegenover andere vogels en daagt koppelgenoten zelden uit, wat rust houdt in een gemengde groep.

Verzorging

• Eenden verzorgen zichzelf; borstelen of knippen is niet nodig
• Badwater aanbieden dat diep genoeg is om de kop in te dompelen, wat ogen, neusgaten en veren schoon houdt
• Voeten regelmatig controleren op snijwonden of tekenen van bumblefoot
• Reken op een intensievere rui één of twee keer per jaar, waarbij veren uitvallen en worden vervangen

Beweging

• Dagelijks toegang geven tot een tuin of ren om te scharrelen en te soppen
• Een vijver of grote bak om in te zwemmen ondersteunt natuurlijk gedrag en conditie
• De Buff vliegt zelden, zodat een omheining van ongeveer 60–90 cm doorgaans volstaat
• Vermijd het houden van de dieren in een kleine kale ren, wat leidt tot verveling en ongezonde omstandigheden

Omgeving

De Buff is weerbaar in diverse klimaten, maar heeft 's nachts een droog, tochtvrij onderdak nodig en schaduw bij heet weer. Huisvest het koppel in een roofdierendichte stal of schuur, want eenden zijn kwetsbaar voor vossen, wasberen en roofvogels. Houd het strooisel droog, want eenden spatten veel en nat strooisel bevordert ziekten. Reken minimaal 0,37 m² binnenruimte per vogel als absolute ondergrens.

Geef een commercieel watervogel- of pluimveevoer dat is afgestemd op de leeftijd van de vogel. Kuikens hebben een startvoer nodig, opgroeiende dieren gaan over op een groeivoer en volwassenen krijgen een onderhouds- of legvoer, afhankelijk van of ze eieren produceren. Leggende eenden hebben extra calcium nodig, doorgaans aangeboden als fijngemalen oesterschelp in een aparte bak. De Buff scharrelt actief en vult een deel van haar dieet aan met gras, insecten en waterplanten wanneer ze vrij kan rondlopen.

Vermijd gewone gemediceerde kuikenkorrels, tenzij het etiket aangeeft dat ze veilig zijn voor eenden, en geef nooit brood, dat weinig voedingswaarde heeft en problemen kan veroorzaken bij watervogels.

Tussendoortjes en supplementen

Bladblaadjes, erwten, fijngesneden sla en kleine hoeveelheden meelwormen zijn geschikte traktaties en mogen samen niet meer dan circa 10 procent van de dagelijkse inname uitmaken. Onoplosbaar grit helpt de vogels ruwvoer te verteren. Schoon water moet te allen tijde beschikbaar zijn, zowel om te drinken als om de snavel en neusgaten tijdens het eten te reinigen.

De Buff is een robuust, langlevend ras zonder definierende genetische aandoeningen. Met schoon water, droge huisvesting en een uitgebalanceerd dieet leeft het doorgaans 8–12 jaar, langer dan veel commerciële eendenlijnen. De meeste gezondheidsproblemen in het ras vloeien voort uit de houderij, niet uit een erfelijke zwakte.

Preventieve zorg

• Dagelijks schoon drink- en badwater verstrekken
• Strooisel droog houden en de ren vrij van stilstaand slijk
• Oesterschelp aanbieden aan leggende eenden ter ondersteuning van eierschaal en botgezondheid
• Watervogelvoer gebruiken om niacinegebrek te voorkomen
• Regelmatig voeten en cloaca inspecteren en het lichaamsgewicht bijhouden

De Buff is een grondvogel die 's nachts veilige huisvesting en overdag open ruimte nodig heeft. Een tochtvrije schuur of stal beschermt haar tegen roofdieren en slecht weer, terwijl een omheinde ren of tuin ruimte biedt om te scharrelen. Omdat het ras zelden vliegt, hoeft de omheining niet hoog te zijn, maar ze moet grondroofdieren buiten houden. Toegang tot water om te baden is belangrijk voor de gezondheid van veren en ogen, ook als er geen volwaardige vijver beschikbaar is.

Inrichtingschecklist

• Roofdierendichte stal met goed sluitende deur
• Droog, dik strooisel dat regelmatig wordt ververst
• Ondiep badwater dat kan worden geleegd en gereinigd
• Drinkbakken diep genoeg om de snavel in te dompelen
• Schaduw en goede luchtcirculatie bij warm weer
• Omheinde ren met gras of scharrelgebied

Buff-eieren kunnen worden gelegd onder een broedse eend of in een broedmachine. De incubatietijd bedraagt ongeveer 28 dagen, een paar dagen langer dan bij kippeneieren. Sommige Buff-hennen worden broeds en brengen hun eigen jongen groot, maar veel houders gebruiken een broedmachine voor voorspelbare resultaten. Eieren moeten met de punt naar beneden worden bewaard en dagelijks worden gedraaid vóór het inleggen, als ze niet meteen worden geplaatst.

Stappen bij het uitbroeden

1. Schone, bevruchte eieren inleggen en de broedmachine op een stabiele 37,5 °C brengen
2. Eieren meerdere keren per dag draaien om te voorkomen dat het embryo vastplakt
3. Rond dag 7 en 14 de eieren schouwen om de ontwikkeling te controleren en onbevruchte eieren te verwijderen
4. Vanaf dag 10 de eieren dagelijks licht benevelen en kort laten afkoelen, ter nabootsing van een eend die het nest verlaat
5. Op dag 25 stoppen met keren (lockdown) en de luchtvochtigheid verhogen
6. Kuikens in de broedmachine laten tot ze droog en fluffy zijn, voordat ze naar de opfokhok worden overgebracht