Welshe springerspaniël

De Welsh Springer Spaniel is een middelgrote jachthond die in Wales is ontwikkeld om wild op te stoten en te apporteren in ruig terrein. Hij onderscheidt zich van de grotere Engelse Springer Spaniel door zijn vaste donkerrood-witte vacht en zijn iets compactere, werkbare bouw. Eigenaren beschrijven een hond die thuis aanhankelijk en trouw is en in het veld onvermoeibaar.

Dit is een actief ras met een sterke werklust. Een Welsh Springer heeft dagelijks beweging en mentale uitdaging nodig en bindt zich meestal nauw aan zijn gezin. Volwassen honden wegen doorgaans tussen de 16 en 25 kilogram en worden 12 tot 15 jaar oud.

Het ras is vriendelijk tegen mensen die het kent, maar kan gereserveerd zijn tegenover vreemden. Dat is een al lang bestaande eigenschap en geen gebrek. Vroege, consequente socialisatie helpt een Welsh Springer uit te groeien tot een rustige, zelfverzekerde metgezel.

Voor wie geschikt

De Welsh Springer Spaniel past bij actieve huishoudens die hem dagelijks een uur of meer beweging kunnen geven, aangevuld met regelmatige training of speurwerk. Hij past in huizen met een tuin en bij mensen die een groot deel van de dag aanwezig zijn, want het ras houdt niet van lange perioden alleen. Hij is minder geschikt voor honkvaste eigenaren of voor wie een afstandelijke, onderhoudsarme hond zoekt.

Rood-witte spaniels worden in Wales al enkele eeuwen voor de jacht gebruikt. Werkende landspaniels van deze kleur komen voor in Welshe archieven en in de kunst, ruim voordat er formele rasregisters bestonden. Ze sprongen, oftewel stootten, wild op voor jagers die met netten, valken en later geweren werkten.

In de negentiende eeuw werden deze Welshe spaniels gehouden en gefokt op functie in plaats van uiterlijk. Ze werden gewaardeerd om hun uithoudingsvermogen, een goede neus en het vermogen om dicht bij de jager te werken in dichte begroeiing en op heuvelachtig terrein. Een tijdlang werden ze ingedeeld bij andere landspaniels en soms samen met de Engelse Springer geshowd.

Het ras kreeg aan het begin van de twintigste eeuw een eigen status. De Kennel Club in Groot-Brittannie erkende de Welsh Springer Spaniel in 1902 als apart ras, los van de Engelse Springer. De American Kennel Club erkende het ras in 1906. Vandaag de dag valt het ras onder de FCI en wordt het in Nederland gehouden onder de Raad van Beheer.

De aantallen daalden sterk tijdens de twee wereldoorlogen, en toegewijde fokkers bouwden de populatie daarna op vanuit een beperkte basis. De Welsh Springer blijft tegenwoordig minder algemeen dan de Engelse Springer, maar houdt een vaste aanhang onder jagers en actieve gezinnen.

De Welsh Springer Spaniel is gebouwd voor uithoudingsvermogen in plaats van snelheid. Het lichaam is iets langer dan hoog, met een diepe borst, goed gewelfde ribben en sterke, gespierde achterhand. De kop is in verhouding, met een licht gewelfde schedel, een rechte voorsnuit en lange, laag aangezette oren die ruwweg de vorm van een wijnblad hebben. De algemene indruk is die van een actieve, hardwerkende hond met een middelmatig postuur.

Vacht en kleuren

De Welsh Springer kent maar een kleurpatroon: rood en wit. Het rood varieert van diep mahonie tot een lichtere, diepe tint, in vlekken of schimmel over een witte ondergrond. De vacht is recht en zijdeachtig, nooit ruwharig of krullend, met matige bevedering aan de oren, de borst, de achterzijde van de benen en de staart. Deze enige kleurcombinatie is een bepalend kenmerk en helpt om het ras in een oogopslag te onderscheiden van de wisselender getekende Engelse Springer.

De Welsh Springer Spaniel hecht zich sterk aan zijn mensen en blijft graag in hun buurt, soms van kamer naar kamer volgend. Met het gezin is hij aanhankelijk, zacht en speels, en hij kan meestal goed overweg met kinderen die hem vriendelijk behandelen. Het ras is actief en gretig om te werken, dus het functioneert het best met een taak, of dat nu veldwerk, trainingsspelletjes of speuractiviteiten zijn.

Tegenover vreemden is de Welsh Springer eerder gereserveerd dan uitbundig. Die voorzichtigheid is een normale raseigenschap, geen verlegenheid of agressie, en kan een redelijke waakhond opleveren die bezoek aankondigt. Vroege socialisatie helpt een gereserveerde hond zelfverzekerd te worden in plaats van wantrouwend.

De meeste Welsh Springers kunnen goed samenleven met andere honden en kunnen bij katten leven als ze samen zijn opgegroeid, al kan hun opstootinstinct ervoor zorgen dat kleine vluchtende dieren een achtervolging uitlokken. Het ras is gevoelig en reageert slecht op harde aanpak. Het kan scheidingsgerelateerd gedrag ontwikkelen als het lang alleen wordt gelaten, dus het past bij huizen waar een groot deel van de dag iemand aanwezig is.

Vachtverzorging

• Borstel de vacht een of twee keer per week om losse haren te verwijderen en klitten te voorkomen, met aandacht voor de bevedering aan oren, benen en borst.
• Controleer en reinig de lange, laag aangezette oren wekelijks, want het hangoor houdt vocht vast en is gevoelig voor infectie.
• Knip overtollig haar tussen de voetzolen en rond de oren weg om de hond netjes te houden en de opname van vuil te beperken.
• Was de hond alleen als het nodig is, ongeveer eens in de paar maanden of na modderige uitstapjes.
• Knip de nagels om de paar weken en poets de tanden meerdere keren per week.

Beweging

• Geef elke dag minstens 60 minuten stevige activiteit, verdeeld over wandelingen en vrij rennen op veilige plekken.
• Voeg apporteerspellen, zwemmen of speurwerk toe om de werkdrang van het ras te bevredigen.
• Las korte trainingssessies in, want mentaal werk vermoeit een Welsh Springer net zo goed als lichamelijke inspanning.
• Vermijd dat de hond te weinig beweegt, want verveling leidt vaak tot kauwen, graven of overmatig blaffen.

Leefomgeving

De Welsh Springer past zich aan de meeste huizen aan die regelmatige buitenactiviteit bieden. Een huis met een goed afgesloten tuin is ideaal, maar het ras kan in kleinere ruimtes leven zolang aan de bewegingsbehoefte wordt voldaan. Hij is het liefst bij zijn gezin en is niet geschikt om alleen in een kennel te zitten of om lange werkdagen zonder gezelschap door te brengen.

De Welsh Springer Spaniel doet het goed op een compleet, uitgebalanceerd dieet dat is samengesteld voor middelgrote, actieve honden. Kies voer dat past bij de levensfase van de hond, met voldoende eiwit en vet voor een werkende stofwisseling. Omdat het ras van eten houdt en bij te weinig beweging in gewicht kan aankomen, meet je de porties af en stem je ze af op activiteitenniveau en lichaamsconditie in plaats van onbeperkt te voeren.

Snacks en supplementen

Houd snacks op ongeveer 10 procent van de dagelijkse calorieen en reken ze mee in het totale rantsoen, vooral tijdens training waarbij voerbeloningen vaak voorkomen. De meeste Welsh Springers op een compleet dieet hebben geen extra supplementen nodig. Bespreek eventuele gewrichts-, huid- of vachtsupplementen met een dierenarts voordat je ze toevoegt, en zorg altijd voor vers water.

De Welsh Springer Spaniel is een sterk, doorgaans gezond ras met een gemiddelde levensduur van 12 tot 15 jaar. Net als bij de meeste rashonden zijn er enkele aandoeningen waarop verantwoorde fokkers screenen, en routinematige diergeneeskundige zorg helpt problemen vroeg op te sporen. De hond slank en goed in beweging houden ondersteunt de gewrichtsgezondheid en de levensverwachting.

Preventieve zorg

• Houd basisvaccinaties, leefstijlvaccinaties en parasietenbestrijding actueel.
• Plan jaarlijkse dierenartscontroles in, twee keer per jaar voor senioren.
• Houd een gezond lichaamsgewicht aan om de belasting van de gewrichten te beperken.
• Reinig en droog de oren regelmatig om infecties te voorkomen.
• Kies fokkers die fokdieren screenen op heup- en oogaandoeningen.

De Welsh Springer Spaniel is intelligent, bereidwillig en snel van begrip, wat hem een dankbare hond maakt om te trainen. Hij is ook gevoelig, dus een vaste maar zachte aanpak werkt veel beter dan harde correctie. Door de gereserveerde inslag tegenover vreemden is vroege, gevarieerde socialisatie belangrijk: stel pups in de eerste maanden voor aan nieuwe mensen, honden, plekken en geluiden om zelfvertrouwen op te bouwen.

Leid de natuurlijke opstoot- en apporteerinstincten in goede banen met gestructureerde activiteiten zoals jachthondenwerk, apporteren of speurspellen. Een Welsh Springer die een uitlaatklep heeft voor zijn drang is rustiger en makkelijker in de omgang.

Basis

1. Begin met socialisatie en zachte hantering zodra de pup thuiskomt.
2. Leer naamherkenning en een betrouwbaar terugkomen vroeg aan, met royale beloning.
3. Bouw de basiscommando's op: zit, af, blijf en laat los, in korte dagelijkse sessies.
4. Oefen los aan de lijn lopen voordat de pup sterk genoeg is om te trekken.
5. Bouw elk commando geleidelijk op rond afleiding, ook met andere honden en vogels.
6. Houd de sessies kort en opgewekt en eindig met een succes.

Welsh Springer Spaniels bereiken hun lichamelijke en mentale volwassenheid rond 18 maanden tot 2 jaar. Verantwoorde fokkers wachten tot een teef volledig volwassen en gezondheidsgescreend is voordat ze haar eerste nest krijgt, en ze testen beide ouders op heup- en oogaandoeningen. De dekking wordt afgestemd op de loopsheid van de teef, en de dracht duurt ongeveer 63 dagen vanaf de conceptie.

Nesten bestaan doorgaans uit zo'n 6 tot 10 pups. De moederhond werpt en verzorgt haar nest meestal met weinig ingrijpen, maar een schone, rustige werpplek en nauwlettend toezicht in de eerste dagen helpen de pups te beschermen. Het spenen begint rond de derde tot vierde week.

Vanaf de derde week leggen zachte hantering en kennismaking met alledaagse beelden, ondergronden en geluiden de basis voor een zelfverzekerde volwassen hond. Gezien de gereserveerde aard van het ras tegenover vreemden geven fokkers die nesten zorgvuldig socialiseren de pups een sterke start. Pups gaan normaal gesproken rond acht weken naar hun nieuwe huis.

Zo registreert u een Welshe springerspaniël in Nederland

Uw Welshe springerspaniël kan vandaag nog een gratis profiel krijgen in het register van United Pet Club, met of zonder chip. Het profiel koppelt uw telefoonnummer en adres aan de hond, en juist die koppeling maakt van een scan bij het asiel een telefoontje naar huis. Uw hond registreren duurt een paar minuten en blijft zijn hele leven gratis.

De dierenarts plaatst de chip, maar het registreren doet niemand voor u, en een niet-geregistreerde chip wijst naar niemand. Registreer de microchip gratis in het levenslange plan: elk merk dat een Nederlandse dierenarts plaatst telt mee, wijzigingen na een verhuizing kosten niets en het dossier blijft dag en nacht doorzoekbaar. Maak uw gratis account aan en rond beide stappen vanavond af.