Schotse hertenhond

De Schotse Deerhound behoort tot de grootste hondenrassen. Het is een windhond die in Schotland is ontwikkeld om edelherten over open heidevelden op te jagen en neer te halen. Reuen meten aan de schouder gewoonlijk 30 tot 32 inch en wegen 85 tot 110 pond, waarmee het ras stevig in de reuzencategorie valt. Ondanks dat formaat beweegt de Deerhound zich met de lichte, verende gang die kenmerkend is voor jagende windhonden.

De vacht is hard en ruw, meestal 3 tot 4 inch lang, in tinten grijs, gestroomd en fawn. De algehele indruk is die van een grotere, ruwharige Greyhound. Het karakter is zacht en waardig. Deerhounds zijn aanhankelijk naar hun eigen mensen, kalm en stil in huis en terughoudend in plaats van agressief tegenover vreemden.

Dit is een ras van twee snelheden. Als een volwassen Deerhound dagelijks een galop in een veilige ruimte krijgt, brengt hij het grootste deel van de dag rustend door en ligt hij tevreden bij zijn eigenaar. De sterke jachtdrift die hem tot een doeltreffende jager maakte, blijft aanwezig, dus kleine rennende dieren kunnen een achtervolging uitlokken.

Voor wie geschikt

De Deerhound past bij een eigenaar die dagelijks vrije loop of langelijn-beweging in een goed omheind terrein kan bieden, plus binnenruimte waar een grote hond zich kan uitstrekken. Binnenshuis is hij doorgaans stil en weinig veeleisend, maar hij heeft gezelschap nodig en gedijt slecht als hij lang alleen wordt gelaten. Huishoudens met heel kleine huisdieren moeten rekening houden met de jachtdrift van het ras.

Grote ruwharige jachtwindhonden bestaan al vele eeuwen op de Britse Eilanden. In de Schotse Hooglanden werden deze honden gespecialiseerd in de jacht op het edelhert, het grootste inheemse landzoogdier daar, over ruw en open terrein waar snelheid en uithoudingsvermogen belangrijker waren dan reukvermogen.

Het ras raakte nauw verbonden met het Hooglandse clansysteem en met de Schotse adel. Volgens de traditie was het bezit van Deerhounds voorbehouden aan personen van hoge rang, en de honden waren gewaardeerde geschenken onder de aristocratie. Deze band beperkte hun aantal en verbond het lot van het ras aan de families die ze hielden.

De teloorgang van het clansysteem na de 18e eeuw, samen met veranderingen in de jacht en het landgebruik, verminderde de populatie sterk. Aan het begin van de 19e eeuw stond het ras op het punt te verdwijnen. Een bewuste inspanning om het te herstellen wordt over het algemeen toegeschreven aan de broers Archibald en Duncan McNeill, die vanaf de jaren 1820 werkten aan het herstel van type en aantal.

Het ras werd in de latere 19e eeuw op officiële hondententoonstellingen vastgelegd, en rasstandaarden volgden naarmate kennelclubs zich organiseerden. De Schotse Deerhound is betrekkelijk zeldzaam gebleven, gehouden door liefhebbers die zowel zijn verleden als werkende jachtwindhond als zijn rustige aard als metgezel waarderen.

De Schotse Deerhound heeft de diepe borst, opgetrokken lendenen en gewelfde rug van een jachtwindhond, gedragen op een hoog, mager lichaam. De kop is lang met een taps toelopende snuit, en de kleine oren vouwen in rust tegen de nek en komen deels omhoog wanneer de hond alert is. Het geheel suggereert snelheid gecombineerd met de kracht die nodig is om een hert vast te houden.

Vacht en kleuren

De bovenvacht voelt stug aan en is weerbestendig, met een lichte baard en wenkbrauwen die het gezicht zijn kenmerkende uitstraling geven. Donker blauwgrijs geniet vaak de voorkeur, maar grijs, gestroomd, fawn en zandrood komen alle voor. Een klein beetje wit op de borst en tenen wordt door de meeste standaarden getolereerd, hoewel grote witte vlekken niet gewenst zijn. De vacht hoeft niet geknipt te worden en behoudt zijn ruwe textuur door regelmatig plukken met de hand.

De Schotse Deerhound staat bekend om een stil, waardig temperament. Thuis is hij kalm en weinig veeleisend, tevreden om een groot deel van de dag bij zijn familie te rusten. Het ras hecht zich sterk aan zijn mensen en is zacht en geduldig, wat hem een goede metgezel maakt voor huishoudens met oudere kinderen die weten hoe ze zich rond een zeer grote hond moeten gedragen.

Tegenover vreemden is de Deerhound doorgaans beleefd en terughoudend, eerder dan wantrouwig. Van aard is hij een slechte waakhond, want agressie tegen mensen hoort niet bij het karakter van het ras. Met andere honden is hij meestal sociaal, vooral met honden waarmee hij is opgegroeid.

Het enige constante aandachtspunt is de jachtdrift. Als jachtwindhond is de Deerhound geprogrammeerd om snel bewegende dieren te achtervolgen, en katten of kleine honden buiten kunnen een achtervolging uitlokken. Vroege socialisatie met huisdieren helpt, maar een goed omheind terrein en een lange lijn in open ruimten zijn verstandige voorzorgsmaatregelen. Deerhounds houden er niet van lang alleen gelaten te worden en kunnen ongelukkig worden zonder gezelschap.

Vachtverzorging

• Borstel de vacht een- of tweemaal per week om dood haar te verwijderen en klitten te voorkomen.
• Trim de dode vacht een paar keer per jaar met de hand om de ruwe textuur te behouden; vermijd knippen, wat de vacht zachter maakt.
• Controleer de baard en maak hem schoon na de maaltijd, omdat er voer en water in achterblijft.
• Knip de nagels om de paar weken en controleer op hetzelfde moment de oren en tanden.

Beweging

• Bied minstens eenmaal per dag de kans om op volle snelheid te rennen in een goed omheind terrein.
• Voeg een lange dagelijkse wandeling aan de lijn toe voor gestage beweging en mentale afwisseling.
• Gebruik een lange lijn in open, niet-omheinde ruimten vanwege de jachtdrift van het ras.
• Beperk harde, repetitieve beweging bij groeiende pups om de zich ontwikkelende gewrichten te beschermen.

Leefomgeving

De Deerhound past zich goed aan het huiselijke leven aan en is binnen doorgaans stil, maar hij heeft vloeroppervlak nodig om zich uit te strekken en een zacht bed om zijn grote lichaam te ondersteunen en drukplekken te voorkomen. Dankzij zijn vacht verdraagt hij kou redelijk goed, maar hij mag niet buiten leven, weg van zijn familie. Een huis met een grote, goed omheinde tuin is de ideale omgeving.

Een Schotse Deerhound doet het goed op een compleet, uitgebalanceerd dieet dat is afgestemd op grote en reuzenrassen. Omdat de hond van nature hoog en mager is, is het doel een fitte lichaamsconditie waarbij de laatste ribben gemakkelijk voelbaar zijn en van bovenaf een taille zichtbaar is. Overvoeren voegt gewicht toe dat het hart en de gewrichten van een reuzenhond belast. Pups groeien over een lange periode, vaak tot ruim na een jaar, en hebben baat bij een groeivoer voor grote rassen dat een gestage in plaats van snelle ontwikkeling ondersteunt.

Snacks en supplementen

Houd snacks op niet meer dan ongeveer 10 procent van de dagelijkse calorieen en verreken ze in het totale rantsoen. Vers water moet altijd beschikbaar zijn, vooral na beweging. De meeste Deerhounds op een compleet commercieel dieet hebben geen supplementen nodig; elk gewrichts- of ander supplement moet met een dierenarts worden besproken, vooral bij groeiende pups, waar te veel supplementen schade kan aanrichten.

De Schotse Deerhound is voor een reuzenras over het algemeen gezond, maar zijn formaat brengt een kortere gemiddelde levensduur van ongeveer 8 tot 11 jaar met zich mee en een reeks gezondheidsproblemen die vaak voorkomen bij grote honden met een diepe borst. Verantwoorde fokkers screenen fokdieren op hart- en botaandoeningen, en eigenaren kunnen veel doen door middel van voeding, verstandige beweging en tijdige veterinaire aandacht.

Preventieve zorg

• Houd basisvaccinaties en parasietenbestrijding up-to-date.
• Behoud een slanke lichaamsconditie om hart en gewrichten te ontzien.
• Voer afgemeten maaltijden en beperk activiteit rond het eten om het risico op maagtorsie te verlagen.
• Plan regelmatige veterinaire controles, waaronder hartscreening zoals geadviseerd.
• Let op nieuwe kreupelheid of zwelling en laat die snel onderzoeken.

De Schotse Deerhound is intelligent maar heeft de onafhankelijke inslag die veel windhonden gemeen hebben. Hij werd gefokt om op afstand te werken en tijdens een achtervolging zijn eigen beslissingen te nemen, dus hij mist de leergierige drang om te behagen van sommige werkrassen. Training werkt het best wanneer die kort, kalm en consistent is. Harde correcties beschadigen de gevoelige aard van het ras en vertragen de voortgang eerder dan dat ze die versnellen. Terugroepen is de moeilijkste vaardigheid om te verankeren, want een Deerhound die achter bewegende prooi aan zit, kan commando's volledig negeren; daarom blijven een veilige omheining en een lange lijn gedurende het hele leven van de hond belangrijk.

Basis

1. Begin vroeg met socialisatie en stel de pup bloot aan mensen, plaatsen, geluiden en andere dieren.
2. Leer een betrouwbare reactie op de naam en een zit met kleine voerbeloningen.
3. Bouw het lopen aan losse lijn op voordat de pup zijn volle formaat en kracht bereikt.
4. Oefen terugroepen eerst in een omheind terrein en beloon rijkelijk elke keer dat de hond terugkomt.
5. Introduceer rustige settle- en bench-routines zodat de hond binnen stil kan rusten.

Fokken met Schotse Deerhounds is een verantwoordelijkheid die het best aan ervaren fokkers wordt overgelaten die screenen op de hart- en botaandoeningen die bij het ras voorkomen. Honden moeten lichamelijk en geestelijk volwassen zijn voordat er wordt gefokt, wat voor een reuzenras betekent dat men wacht tot na de eerste een of twee loopsheden. Op gezondheid geteste ouders, zorgvuldige matching en de bereidheid om puppykopers hun leven lang te ondersteunen zijn de kenmerken van verantwoord fokken.

De teef is ongeveer 63 dagen drachtig, zo'n negen weken. Nesten zijn vaak middelgroot tot groot. Vanwege het formaat van de moeder vereist het werpen ruimte, toezicht en een dierenarts op afroep, aangezien reuzenrassen tijdens de bevalling in complicaties kunnen belanden. Pups groeien langzaam en bereiken hun volledige volwassen formaat en substantie pas ruim na een jaar, dus voeding en beweging moeten worden beheerd om de zich ontwikkelende botten en gewrichten te beschermen. Vroege socialisatie in het huis van de fokker legt de basis voor het kalme volwassen temperament waar het ras om bekendstaat.

Zo registreert u een Schotse hertenhond in Nederland

Voor honden geldt in Nederland al een wettelijke identificatie- en registratieplicht; dat regelt de fokker of dierenarts. Wat de I&R-database niet doet, is uw actuele nummer wereldwijd vindbaar houden. Daarvoor is het gratis profiel van United Pet Club: foto, gegevens en uw contactgegevens, opvraagbaar uit elke kliniek, voor een Schotse hertenhond zijn leven lang. De registratie regelt u eenmalig.

De dierenarts plaatst de chip, maar het registreren doet niemand voor u, en een niet-geregistreerde chip wijst naar niemand. Registreer de microchip gratis in het levenslange plan: elk merk dat een Nederlandse dierenarts plaatst telt mee, wijzigingen na een verhuizing kosten niets en het dossier blijft dag en nacht doorzoekbaar. Maak uw gratis account aan en rond beide stappen vanavond af.