Otterhound

De Otterhound is een grote lopende hond die zijn oorsprong vindt in Engeland. Het ras is ontwikkeld om otters op te sporen en te bejagen langs rivieren en beken. Daaruit komen de twee kenmerkende eigenschappen voort: een ruwe, waterafstotende dubbele vacht en grote poten met zwemvliezen die de hond tot een sterke zwemmer maken.

Volwassen honden zijn hoog op de benen en krachtig gebouwd. Reuen bereiken vaak een schofthoogte van rond de 27 inch en wegen 80 tot 115 pond. Het ras combineert uithoudingsvermogen, een diepe stem en een van de gevoeligste neuzen onder de lopende honden. Een Otterhound volgt een geurspoor even goed over water als over land.

Het karakter is vriendelijk en gemoedelijk. De Otterhound gaat sociaal om met mensen en andere honden, maar houdt de eigenzinnige inslag die lopende honden eigen is, waardoor hij niet altijd bij het eerste commando gehoorzaamt. Het is bovendien een van de zeldzamere hondenrassen ter wereld, met lage jaarlijkse registratieaantallen.

Voor wie geschikt

De Otterhound past bij een actief huishouden met ruimte en tijd voor dagelijkse beweging. Hij doet het goed bij eigenaren die graag wandelen of zwemmen en die overweg kunnen met een luidruchtige, eigenzinnige hond. De ruige vacht vraagt regelmatige verzorging en het diepe geblaf draagt ver, dus het ras past slecht in kleine appartementen of bij eigenaren die directe gehoorzaamheid zoeken.

De Otterhound ontstond in Engeland, waar meutes werden ingezet om otters te bejagen langs rivieren. Otters concurreerden met de mens om vis, en georganiseerde otterjacht met honden is in Engeland al vanaf ten minste de middeleeuwen gedocumenteerd. Verwijzingen naar otterjacht duiken op tijdens de regering van verschillende Engelse vorsten, en de sport bleef eeuwenlang in een of andere vorm bestaan.

De moderne Otterhound stamt vermoedelijk af van een mengeling van ruwharige lopende honden en andere werkhonden, die de dichte vacht, het grote lichaam en het krachtige geurvermogen bijdroegen dat geschikt is voor natte grond en koud water. De precieze kruisingen zijn niet met zekerheid vastgelegd, maar het ras werd duidelijk geselecteerd op zwemmen en op het werken in meutes gedurende lange dagen.

De otterjacht liep in de twintigste eeuw terug naarmate de otterpopulaties afnamen. Het Verenigd Koninkrijk verleende de otter eind jaren zeventig wettelijke bescherming, waarmee de otterjacht in Engeland en Wales werd beeindigd en het oorspronkelijke doel van het ras wegviel. Meutes werden opgeheven of kregen een andere bestemming, en de fokaantallen daalden sterk.

Vandaag wordt de Otterhound vooral als gezelschapshond gehouden en is hij erkend door de grote kennelclubs, waaronder de Raad van Beheer en de FCI. Het ras blijft zeer zeldzaam, met slechts een klein aantal pups dat jaarlijks wordt geregistreerd, en fokprogramma's voor behoud werken aan het in stand houden van de overgebleven lijnen.

De Otterhound is een grote, stevige hond met een lange, ruwe bovenvacht en een olieachtige, waterafstotende ondervacht. De kop is groot en vrij smal, met een lange snuit en laag aangezette oren die in plooien afhangen en met haar bedekt zijn. De ogen liggen diep, en de algehele uitdrukking is open en goedgehumeurd.

Het lichaam is iets langer dan het hoog is, met een diepe borst, een sterke rug en een staart die omhoog wordt gedragen wanneer de hond actief is. De poten zijn groot, breed en voorzien van zwemvliezen, een aanpassing voor het zwemmen.

Vacht en kleuren

De vacht is het meest herkenbare kenmerk van het ras. Hij is hard en ruig, doorgaans 2 tot 6 inch lang over het lichaam, met zachter haar op de kop en de onderbenen. De ondervacht is licht olieachtig, wat water afstoot en de hond warm helpt houden tijdens het zwemmen. Een breed scala aan kleuren is toegestaan. Grizzle- en tarwepatronen komen vaak voor, naast zwart met bruin, blauw met creme, en diverse combinaties van leverkleur met bruin. De vacht vraagt regelmatige verzorging om klitten te voorkomen, vooral rond de oren en poten.

De Otterhound is een evenwichtige, aanhankelijke hond die doorgaans van gezelschap houdt. Hij is vriendelijk tegen vreemden en toont zelden agressie, wat hem een slechte waakhond maakt maar een aangename huisgenoot. Gefokt om in meutes te werken, gaat hij meestal goed om met andere honden.

Met kinderen is het ras doorgaans geduldig en verdraagzaam, al betekenen zijn omvang en uitbundigheid dat spel met kleine kinderen onder toezicht moet gebeuren. Rond katten en kleine huisdieren is voorzichtigheid geboden, omdat de sterke jacht- en geurdrang tot achtervolgen kan leiden.

Eigenzinnigheid is een bepalende eigenschap. De Otterhound denkt zelf na en kan commando's negeren zodra hij een interessante geur oppikt. Hij is ook opvallend luidruchtig, met een diep, ver dragend geblaf dat hij vrijelijk gebruikt. Eigenaren mogen een hond verwachten die sociaal en meewerkend is, maar niet van nature gehoorzaam.

De Otterhound is een veeleisend ras, zowel in vachtverzorging als in beweging. Hij past het best bij eigenaren die tijd buiten kunnen besteden en die zich willen inzetten voor regelmatige verzorgingsbeurten.

Vachtverzorging

• Borstel de ruige vacht een tot twee keer per week om klitten te voorkomen en vuil te verwijderen
• Besteed extra aandacht aan de langharige oren, baard en poten, die vuil en vocht vasthouden
• Controleer en reinig de geplooide oren regelmatig om het risico op infectie te beperken
• Baad de hond af en toe; vermijd te vaak wassen, want dat spoelt de beschermende olien uit de ondervacht
• Knip de nagels wanneer nodig en inspecteer de zwemvliespoten na werk buiten

Beweging

• Zorg voor minstens 60 tot 90 minuten activiteit per dag
• Bied zwemmen aan waar mogelijk, wat past bij de bouw en instincten van het ras
• Gebruik lange wandelingen en geurspellen om de sterke neus te bevredigen
• Houd de hond aan de lijn of in een omheind gebied, want een geurspoor kan het terugkomen overrulen

Leefomgeving

De Otterhound doet het het best in een huis met een veilig omheinde tuin in plaats van een appartement. De omheining moet hoog en stevig zijn, want het ras is groot, energiek en behendig in het water. Het diepe, frequente geblaf kan dichtbij wonende buren storen, dus landelijke of half-landelijke omgevingen passen beter dan dichte bebouwing.

Als grote, actieve lopende hond heeft de Otterhound een compleet en uitgebalanceerd dieet nodig dat is samengesteld voor grote honden. Voer een afgemeten hoeveelheid verdeeld over twee maaltijden per dag in plaats van vrij te voeren, wat helpt het gewicht te beheersen en een stabiele energie ondersteunt. Pas de porties aan op de leeftijd, het activiteitsniveau en de lichaamsconditie van de individuele hond, en houd altijd vers water beschikbaar.

Snacks en supplementen

Houd snacks op ongeveer 10 procent van de dagelijkse calorieen om overgewicht tegen te gaan, wat de gewrichten van grote honden belast. Als ras met een diepe borst kan de Otterhound risico lopen op een maagtorsie, dus vermijd zware inspanning vlak voor en na de maaltijden. Bespreek eventuele gewrichts- of omega-3-supplementen met een dierenarts voordat je ze toevoegt.

De Otterhound is een over het algemeen robuust werkras met een gebruikelijke levensverwachting van 10 tot 13 jaar. Omdat de populatie klein is, screenen verantwoordelijke fokkers zorgvuldig om erfelijke problemen te beperken. Als grote hond met een diepe borst draagt hij de grootte-gerelateerde risico's die grote rassen eigen zijn, en aspirant-eigenaren zouden fokkers om de screeningsresultaten van de ouders moeten vragen.

Preventieve zorg

• Houd kernvaccinaties en parasietpreventie actueel
• Handhaaf een gezond gewicht om de heupen en ellebogen te ontzien
• Voer afgemeten maaltijden en laat de hond na het eten rusten om het risico op maagtorsie te verlagen
• Reinig en droog de oren regelmatig, vooral na het zwemmen
• Vraag de fokker naar de DNA-test voor de erfelijke bloedingsstoornis
• Plan jaarlijkse controles bij de dierenarts, met een hogere frequentie op oudere leeftijd

De Otterhound is slim maar koppig, een combinatie die training trager maakt dan bij rassen die graag willen behagen. Hij werd gefokt om op afstand te werken en zelf beslissingen te nemen, dus hij weegt af of een commando de moeite waard is om op te volgen. Korte, gevarieerde en motiverende sessies werken beter dan lange, eentonige oefeningen. Een betrouwbaar terugkomen is moeilijk te garanderen zodra de hond zich op een geur fixeert, dus veilige ruimtes en een lange lijn zijn belangrijk tijdens de training.

Basis

1. Begin vroeg met socialisatie en stel de pup bloot aan mensen, honden en wisselende omgevingen
2. Leer de hond zijn naam en een beloningsmarkering aan, zodat hij leert dat meewerken loont
3. Bouw een sterk terugkomen op aan een lange lijn in prikkelarme omgevingen voordat je verder gaat
4. Oefen vroeg het lopen aan een losse lijn, want een volwassen Otterhound is groot en krachtig
5. Voeg geur- en zoekspellen toe om de natuurlijke drang van het ras in beloond werk te kanaliseren

De fokkerij van de Otterhound wordt nauwgezet beheerd omdat het aantal dieren kritiek laag is. Met slechts een kleine wereldwijde populatie en een beperkte genenpool stemmen fokkers dekkingen op elkaar af om genetische diversiteit te behouden en te voorkomen dat erfelijke aandoeningen zich concentreren. Teven bereiken de lichamelijke volwassenheid rond de 18 tot 24 maanden, en verantwoordelijke fokkers wachten tot dan voordat een eerste nest komt.

De dracht duurt ongeveer 63 dagen, gebruikelijk voor honden. Nesten zijn matig tot groot voor het ras, en de pups rijpen langzaam, zowel lichamelijk als geestelijk, en zijn vaak pas op twee tot drie jaar volgroeid. Het grootbrengen van de jongen omvat vroege socialisatie, zorgvuldige voeding voor een gestage groei van een groot ras, en screening van fokdieren op de status van heupen en ellebogen en op de erfelijke bloedingsstoornis. Wie een pup zoekt, moet rekening houden met wachtlijsten en zou alleen moeten werken met fokkers die hun honden op gezondheid testen.

Zo registreert u een Otterhound in Nederland

Vul de naam van uw Otterhound in, de geboortedatum en een scherpe foto, zet uw telefoonnummer erbij en sla op. Dat is alles, en het kost nooit iets. De hondenregistratie werkt met of zonder chip, dus wachten op de dierenarts hoeft niet.

De 15 cijfers onder de vacht van uw Otterhound zeggen niets zolang geen register ze aan uw nummer koppelt. United Pet Club legt die koppeling gratis en voorgoed: alle chipmerken, kosteloze wijzigingen en een dossier dat overal antwoordt, ook buiten Nederland. Eerst de chip, dan het account, klaar.