Duitse herdershond

De Duitse herdershond is een groot herders- en werkras dat eind jaren 1890 in Duitsland is ontwikkeld. Het is een van de meest gehouden hondenrassen ter wereld en een van de meest voorkomende honden bij politie en leger.

Het ras is gebouwd op uithoudingsvermogen en werk, niet op snelheid. Het heeft een diepe borst, een aflopende of rechte rug afhankelijk van de bloedlijn, en een zelfverzekerde, evenwichtige gang. De standaardkleur is zwart met bruin, al komen er ook diverse andere kleuren voor.

Duitse herdershonden worden gewaardeerd om hun leerbaarheid en de sterke band met hun geleider. Ze hebben dagelijkse lichaamsbeweging en geestelijke arbeid nodig en gedijen slecht wanneer ze lange tijd alleen worden gelaten zonder bezigheid.

Voor wie het ras geschikt is

De Duitse herdershond past bij baasjes die dagelijks beweging, training en gezelschap kunnen bieden. Hij past in actieve huishoudens, bij geleiders van werkhonden en bij mensen die een waakzame metgezel zoeken. Hij is minder geschikt voor baasjes die het grootste deel van de dag weg zijn, die een onderhoudsarme vacht willen of die zich niet kunnen binden aan consequente training en socialisatie.

Voor de standaardisatie liepen de herdershonden in Duitsland per streek sterk uiteen. In de jaren 1890 nam een groep fokkers zich voor deze honden te verenigen in een enkel ras, geselecteerd op werkvermogen in plaats van uiterlijk.

De centrale figuur was Max von Stephanitz, een voormalig cavalerieofficier. In 1899 kocht hij een hond genaamd Hektor Linksrhein, hernoemde hem tot Horand von Grafrath en schreef hem in als de eerste Duitse herdershond. In hetzelfde jaar richtte hij de Verein für Deutsche Schäferhunde (SV) op, de rasvereniging die de standaard in Duitsland nog altijd beheert.

Von Stephanitz stuurde het ras richting politie- en legerwerk toen het traditionele hoeden afnam. Rond het begin van de 20e eeuw werden Duitse herdershonden ingezet door de Duitse politie, en tijdens de Eerste Wereldoorlog dienden ze als koeriers-, bewakings- en reddingshonden.

Soldaten die uit beide wereldoorlogen terugkeerden, brachten het ras naar Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, waar het brede populariteit kreeg. Hollywoodhonden als Rin Tin Tin verhoogden de bekendheid nog verder. In de loop van de 20e eeuw splitste de fokkerij zich in aparte lijnen, waaronder werklijnen gefokt op drift en showlijnen gefokt op exterieur, een tweedeling die vandaag nog bestaat.

De Duitse herdershond heeft een lichaam dat langer is dan hoog, een diepe borst en een wigvormige kop met staande, puntige oren. De staart is borstelig en hangt in rust in een lichte kromming. De beweging is soepel en ver reikend, een eigenschap geselecteerd voor onvermoeibaar hoeden en patrouilleren. Reuen zijn merkbaar groter en zwaarder dan teven.

Vacht en kleuren

De standaardvacht is middellang met een dikke ondervacht die twee keer per jaar zwaar verhaart. Zwart met bruin is de meest voorkomende kleur, vaak met een zwart zadel over de rug. Wolfsgrauwe honden dragen geband haar dat een grijzige indruk geeft. Effen zwarte en tweekleurige honden komen eveneens voor. De langharige variant heeft een vollere vacht met bevedering aan poten en staart en wordt in sommige rasstandaarden geaccepteerd, maar in andere bestraft.

De Duitse herdershond is zelfverzekerd, oplettend en sterk gehecht aan zijn gezin. Het is een van de best trainbare rassen en leert commando's snel, wat mede verklaart waarom hij in zoveel werkrollen wordt ingezet.

Tegenover gezinsleden, ook kinderen, is het ras aanhankelijk en beschermend. Meestal waakt hij over het huishouden en blaft hij om te waarschuwen. Tegenover vreemden is hij eerder gereserveerd dan hartelijk, en vroege socialisatie is nodig om overmatig bewaken of nervositeit te voorkomen.

Met andere huisdieren kan een Duitse herdershond goed samenleven als hij ermee opgroeit of geleidelijk kennismaakt. Zijn herdersachtergrond kan tot uiting komen in het najagen of happen naar bewegende dieren of rennende kinderen, iets wat met training te sturen valt. Zonder beweging, gezelschap of een taak ontwikkelt het ras vaak problemen met blaffen, kauwen of angst.

Vachtverzorging

• Borstel twee tot drie keer per week, en dagelijks tijdens de twee jaarlijkse zware verharingen
• Was alleen bij vuil, ongeveer eens per paar maanden, om de vachtolie niet uit te spoelen
• Knip de nagels elke drie tot vier weken
• Controleer en reinig de staande oren regelmatig
• Poets de tanden meerdere keren per week

Beweging

• Bied dagelijks minstens een tot twee uur activiteit
• Combineer wandelen of rennen met training, apporteren of geurspellen
• Zorg voor geestelijke arbeid zoals gehoorzaamheidsoefeningen of voerpuzzels
• Geschikt voor hondensport waaronder behendigheid, speuren en pakwerk

Leefomgeving

De Duitse herdershond gedijt het best in een huis met een omheinde tuin en actieve baasjes. Hij kan zich aanpassen aan kleinere ruimtes mits hij voldoende dagelijkse beweging krijgt, maar hij is niet geschikt om lange tijd alleen te blijven. Dankzij zijn dubbele vacht verdraagt hij kou goed en heeft hij bij warm weer schaduw en water nodig.

Geef een compleet en uitgebalanceerd voer dat past bij de levensfase en het activiteitsniveau van de hond. Als groot, actief ras doet de Duitse herdershond het goed op voeding met kwaliteitseiwit van dierlijke oorsprong en een matig vetgehalte. Puppy's horen een puppyvoer voor grote rassen te krijgen, dat calcium en groeisnelheid reguleert om de ontwikkelende gewrichten te sparen. Verdeel de dagelijkse portie over twee maaltijden in plaats van een, aangezien honden met een diepe borst gevoelig zijn voor maagdraaiing (gastrische dilatatie-volvulus), en vermijd zware inspanning vlak na het eten. Houd altijd vers water beschikbaar en let op het gewicht, want overgewicht belast de heupen en ellebogen.

Snacks en supplementen

Houd snacks op ongeveer 10 procent van de dagelijkse calorieën en reken ze mee in het totaal. Veel baasjes gebruiken een deel van de brokken als trainingsbeloning. Gewrichtssupplementen zoals glucosamine en omega 3-vetzuren worden soms gebruikt voor een ras dat vatbaar is voor heup- en elleboogproblemen, maar introduceer elk supplement pas na overleg met een dierenarts.

De Duitse herdershond is over het algemeen robuust, maar draagt een bekende reeks erfelijke en rasgebonden aandoeningen, waarvan enkele samenhangen met zijn grootte en bouw. De gebruikelijke levensduur is 9 tot 13 jaar. Kopen bij fokkers die hun fokdieren screenen op heup- en elleboogscores en genetische ziekte verlaagt het risico op de ernstigste problemen.

Preventieve zorg

• Houd vaccinaties en parasietenbestrijding actueel
• Plan jaarlijkse controles bij de dierenarts, vaker voor senioren
• Houd een slank lichaamsgewicht aan om de gewrichten te sparen
• Voer twee maaltijden per dag en vermijd zware inspanning vlak na het eten om het risico op maagdraaiing te verlagen
• Kies fokkers die uitslagen van heup-, elleboog- en genetische screening overleggen

De Duitse herdershond behoort tot de best trainbare hondenrassen. Hij leert snel, onthoudt commando's goed en wil met zijn geleider werken, en daarom wordt hij ingezet in politie-, leger- en assistentierollen. Diezelfde drift betekent dat een ongetrainde of onderprikkelde hond zijn eigen uitlaatkleppen zoekt, vaak ongewenste. Begin met training en socialisatie in de puppytijd, houd de sessies kort en consequent, en geef de hond zijn hele leven regelmatig geestelijke arbeid.

Basis

1. Socialiseer de puppy vroeg met veel mensen, honden, plekken en geluiden in de eerste maanden
2. Leer naamherkenning en een betrouwbaar terugkomen aan voor al het andere
3. Bouw de kerncommando's op: zit, af, blijf, hier en netjes aan de riem lopen
4. Gebruik korte dagelijkse sessies van ongeveer 5 tot 15 minuten en eindig met een succes
5. Voeg gestructureerde uitlaatkleppen toe zoals gehoorzaamheidscursussen, speuren of behendigheid als de hond ouder wordt
6. Blijf consequent bij iedereen in het huishouden zodat de regels niet veranderen

Teven van de Duitse herdershond krijgen hun eerste loopsheid doorgaans tussen 6 en 12 maanden, maar verantwoorde fokkers wachten tot rond twee jaar, wanneer de uitslagen van heup-, elleboog- en genetische tests beschikbaar zijn en de hond volgroeid is. De dekking wordt afgestemd op het vruchtbare venster van de teef tijdens de loopsheid. De dracht duurt ongeveer 63 dagen. Nesten tellen meestal 6 tot 8 pups, al kunnen ze kleiner of groter zijn.

Pasgeboren pups zijn blind en doof en volledig afhankelijk van de moeder in de eerste weken. De ogen openen rond twee weken en het spenen begint rond drie tot vier weken. De periode van ongeveer 3 tot 14 weken is het belangrijkste socialisatievenster, en pups gaan doorgaans op 8 weken of later naar hun nieuwe huis. Goede fokkers hanteren het nest en stellen het in deze tijd bloot aan alledaagse beelden en geluiden.

Zo registreert u een Duitse herdershond in Nederland

Uw Duitse herdershond kan vandaag nog een gratis profiel krijgen in het register van United Pet Club, met of zonder chip. Het profiel koppelt uw telefoonnummer en adres aan de hond, en juist die koppeling maakt van een scan bij het asiel een telefoontje naar huis. Uw hond registreren duurt een paar minuten en blijft zijn hele leven gratis.

De dierenarts plaatst de chip, maar het registreren doet niemand voor u, en een niet-geregistreerde chip wijst naar niemand. Registreer de microchip gratis in het levenslange plan: elk merk dat een Nederlandse dierenarts plaatst telt mee, wijzigingen na een verhuizing kosten niets en het dossier blijft dag en nacht doorzoekbaar. Maak uw gratis account aan en rond beide stappen vanavond af.