Buckeye

De Buckeye is een tweedoelras uit de Verenigde Staten, gehouden voor zowel vlees als eieren. De naam verwijst naar de staat Ohio, de Buckeye State, waar het ras is ontstaan. Het verenkleed is diep mahoniebruin met een leiblauwe onderkleur, en de erwtenkam beschermt de kip tegen bevriezing bij strenge kou.

Buckeyes zijn middelgrote dieren met een gedrongen, gespierd lichaam. Hennen leggen bruine eieren en worden af en toe broeds. Het ras is een van de weinige Amerikaanse kippenrassen met een erwtenkam, een kenmerk dat het risico op bevroren kamranden in noordelijke winters verkleint.

Buckeyes foerageren actief en doen het goed met vrije uitloop, waar ze op insecten jagen en grote afstanden afleggen op zoek naar voedsel. Ze staan bekend om hun rustige, goedaardige karakter en gaan zowel in een ren als op vrije uitloop hun eigen gangetje, al hebben ze het liefst voldoende ruimte om te bewegen.

Voor wie geschikt

De Buckeye past bij houders in koude streken die op zoek zijn naar een sterk, zelfredzaam dier. De foerageerdrift maakt het ras geschikt voor vrije uitloop en weidesystemen, en het rustige karakter past bij gezinskoppels. Wie een tweedoelras met historische wortels zoekt dat zowel tafelvlees als een gestage aanvoer van bruine eieren levert, vindt in de Buckeye een praktisch ras.

De Buckeye werd eind negentiende en begin twintigste eeuw gefokt door Nettie Metcalf uit Warren, Ohio. Metcalf wilde een praktische boerderijkip die de strenge Ohiaanse winters kon doorstaan en toch vlees en eieren bleef leveren. Ze geldt als de enige vrouw die een erkend Amerikaans kippenras heeft ontwikkeld.

Metcalf kruiste Barred Plymouth Rocks, Buff Cochins en enkele zwartroodborstige vechtkippen om het ras op te bouwen. Ze streefde naar een sterke, productieve kip met een diepe rode kleur en een lichaamsbouw die geschikt was voor kou en actief foerageren.

Het ras werd in 1904 opgenomen in de Standard of Perfection van de American Poultry Association. Buckeyes werden tot ver in de twintigste eeuw op kleine boerderijen gewaardeerd om hun tweeledige nut en hun vermogen om een groot deel van hun eigen voer bij elkaar te scharrelen.

De aantallen daalden toen de commerciële pluimveehouderij halverwege de twintigste eeuw de overhand kreeg, waardoor de Buckeye zeldzaam werd. Liefhebbers van oorspronkelijke rassen en rasverenigingen hebben sindsdien geholpen de populatie weer op te bouwen, nadat het ras bijna verdween.

De Buckeye heeft een brede, diepe romp met een rechte rug en een volle borst, wat het vleesdoel van het ras weerspiegelt. Het verenkleed is gelijkmatig mahoniebruin over het hele lichaam, met een leiblauwe onderkleur en zwart in de staart en de onderste veren. De erwtenkam ligt laag op de kop, waardoor blootstelling aan vorst beperkt blijft.

Kop, kam, lellen en oorlellen zijn rood. De snavel is hoornkleurig tot geel, de ogen zijn kastanjebruin, en de poten en huid zijn geel. Het totaalbeeld is compact en gespierd, eerder dan hoog en hoekig.

Verenkleed en kleuren

De Buckeye kent één erkende kleurslag: een diep mahoniebruin. De tint is donkerder dan die van de Rhode Island Red, en de veren liggen strak en stevig tegen het lichaam in plaats van los. De leiblauwe onderkleur wordt zichtbaar wanneer de veren worden gespreid, en de staart heeft zwart met een groene glans. De gele poten en huid vormen een contrast met het rode verenkleed.

Buckeyes hebben een goedaardig, gelijkmatig karakter. Ze zijn nieuwsgierig en actief, en brengen een groot deel van de dag foeragerend door zodra ze de ruimte krijgen. Veel houders melden dat het ras volgzaam is bij mensen en hanteren goed verdraagt, wat het geschikt maakt voor gezinskoppels en houders met kinderen.

Tegenover andere kippen gedraagt de Buckeye zich over het algemeen vreedzaam, al kunnen hanen tijdens het broedseizoen assertiever worden. Het ras staat bekend als een gewillige jager van insecten en klein gedierte, muizen inbegrepen, een gedrag dat het onderscheidt van veel rustigere tweedoelrassen. Hennen worden af en toe broeds en zijn oplettende moeders. Buckeyes zijn niet bijzonder luidruchtig, maar wel alert en laten van zich horen bij onraad.

De Buckeye is een sterk ras dat weinig meer vraagt dan gewone pluimveezorg. De erwtenkam en de strakke bevedering maken het ras geschikt voor een koud, vochtig klimaat zoals in Nederland, en het doorstaat de winter beter dan veel andere rassen. Bij warm weer heeft de kip schaduw en voortdurend water nodig.

Verzorging van het verenkleed

• Controleer veren en huid tijdens het hanteren op mijten en luizen
• Zorg voor een droge stofbadplek zodat de kippen hun eigen verenkleed schoon kunnen houden
• Knip nagels of snavel alleen bij overmatige groei, wat zelden voorkomt bij dieren met uitloop
• Controleer de cloaca en de poten regelmatig op tekenen van parasieten

Beweging

• Geef dagelijks toegang tot uitloop of een ruime ren om te foerageren
• Reken waar mogelijk op minstens 0,7 tot 0,9 vierkante meter buitenren per dier
• Wissel de uitloop af zodat de begroeiing zich herstelt en parasieten minder kans krijgen
• Bied zitstokken en gevarieerd terrein voor natuurlijk beweeggedrag

Omgeving

Zorg voor een droog, tochtvrij hok met goede ventilatie boven kophoogte. Reken op ongeveer 0,37 vierkante meter hokoppervlak per dier en één legnest per drie tot vier hennen. Zitstokken horen los van de grond te staan. Het ras verdraagt kou goed, maar heeft toch beschutting nodig tegen wind, regen en de vochtige Nederlandse winter.

Geef Buckeyes een compleet pluimveevoer dat past bij hun levensfase. Kuikens hebben opfokkorrel nodig, opgroeiende dieren opfokvoer, en leggende hennen legvoer met extra calcium. Omdat Buckeyes actief foerageren, vullen dieren met uitloop hun rantsoen aan met insecten, zaden en groen, maar gebalanceerd voer blijft de basis. Zorg voor voortdurend schoon water en onoplosbaar grit voor dieren die hele granen of foerage eten.

Traktaties en aanvullingen

Geef traktaties met mate, zodat ze onder de ongeveer 10 procent van het rantsoen blijven. Groenvoer, gebroken maïs en meelwormen worden goed opgenomen. Bied fijngemalen oesterschelpen onbeperkt aan als calciumbron voor leggende hennen, en geef grit aan dieren die hele granen of foerage eten. Vermijd scharrelgraan als hoofdvoer, want dat is eiwitarm en kan het rantsoen uit balans brengen.

De Buckeye is een stevig ras zonder wijdverspreide genetische afwijkingen. De erwtenkam is bestand tegen vorst, en het actieve gedrag houdt de kip fit. Bij goede verzorging wordt een Buckeye meestal 6 tot 10 jaar oud. De meeste gezondheidsproblemen komen voort uit algemene pluimveeomstandigheden en niet uit het ras zelf, dus parasietenbeheersing en een schoon hok wegen zwaarder dan rasspecifieke behandeling.

Preventieve zorg

• Houd het hok droog, geventileerd en schoon om ziekte te beperken
• Controleer dieren regelmatig op parasieten en voetproblemen
• Bied een stofbadplek voor natuurlijke parasietenbestrijding
• Zet nieuwe dieren in quarantaine voordat ze bij het koppel komen
• Verstrek het hele jaar door gebalanceerd voer, grit en schoon water

Buckeyes passen zich aan verschillende soorten huisvesting aan, zolang die droog en veilig tegen roofdieren is. Ze doen het goed in zowel een afgesloten ren als vrije uitloop, maar het gaat ze het best af wanneer ze open terrein kunnen afzoeken. Door hun winterhardheid is bijverwarming zelden nodig, ook niet in een Nederlandse winter, al blijft beschutting tegen wind en vocht belangrijk. In een warm klimaat verschuift de prioriteit naar schaduw en ventilatie.

Checklist voor de inrichting

• Droog, tochtvrij hok met ventilatie boven de zitstokken
• Roofdierwerende wanden, vloer en ren, inclusief ingegraven of naar buiten gebogen gaas
• Zitstokken los van de grond
• Legnesten in een rustig, donkerder deel van het hok
• Schoon water en voerbakken beschut tegen regen
• Een beschaduwde stofbadplek in de ren

Buckeye-eieren broeden ongeveer 21 dagen, de standaardduur voor kippen. Uitkomst kan plaatsvinden onder een broedse hen of in een broedmachine. Buckeye-hennen worden gemakkelijk broeds en zijn doorgaans oplettende moeders, waardoor natuurlijk broeden vaak een optie is. Houd bij het broeden in een machine temperatuur en luchtvochtigheid constant en keer de eieren regelmatig tot de laatste dagen voor het uitkomen.

Stappen bij het broeden

1. Selecteer schone, goed gevormde eieren en bewaar ze met de punt naar beneden, maximaal 7 tot 10 dagen voor het inleggen
2. Laat de broedmachine opwarmen en controleer of temperatuur en luchtvochtigheid stabiel zijn voordat de eieren erin gaan
3. Leg de eieren in en begin met keren, waarbij je elke kant markeert om de beurten bij te houden
4. Schouw rond dag 7 tot 10 om de ontwikkeling te controleren en verwijder onbevruchte of niet-levensvatbare eieren
5. Stop met keren op dag 18 en verhoog de luchtvochtigheid voor de laatste dagen
6. Laat de kuikens volledig uitkomen en opdrogen in de broedmachine voordat je ze naar een warme kuikenbak verplaatst