Hereford

De Hereford is een vleesveeras dat oorspronkelijk uit Herefordshire komt, een graafschap in het westen van Engeland. Het is een van de meest verspreide vleesrassen ter wereld en is te herkennen aan het dieprode lichaam met een wit gezicht, waarbij het wit ook doorloopt over de onderbuik, de onderbenen en de staartkwast.

Herefords zetten gras en ruwvoer efficiënt om in vlees. Ze komen goed uit de voeten in uiteenlopende klimaten, van koude hoogvlaktes tot droge, hete rangeland, en blijven vaak productief op weides waar veeleisender rassen het lastiger hebben. Volwassen koeien wegen doorgaans tussen 540 en 730 kg, en stieren gaan vaak over de 800 kg.

Het ras staat bekend om zijn kalme, hanteerbare karakter. Rustige omgang en een goede vruchtbaarheid maken de Hereford een veelgekozen ras voor commerciële veestapels en kruisingsprogramma's, waarbij het witte gezicht betrouwbaar wordt doorgegeven aan de nakomelingen.

Voor wie geschikt is

De Hereford past bij veehouders en hobbyboeren die op zoek zijn naar vleesvee dat weinig verzorging vraagt en het goed doet op gras. Door het rustige karakter is het ras ook voor minder ervaren houders goed te hanteren, en de taaiheid maakt het geschikt voor bedrijven met marginale of wisselende omstandigheden waar veel bijvoeren niet praktisch is.

De naam Hereford verwijst naar Herefordshire, een graafschap in het westen van Engeland, dichtbij de grens met Wales. Het ras werd in de achttiende eeuw ontwikkeld door boeren in de streek die vee wilden dat efficiënt vlees produceerde op lokaal gras en ruwvoer.

Benjamin Tomkins wordt vaak genoemd als grondlegger van het ras; hij begon zijn selectiewerk halverwege de achttiende eeuw met een klein aantal stamdieren. Fokkers legden de nadruk op formaat, groei op de weide en een herkenbaar, consistent uiterlijk.

In de jaren 1840 werd in Engeland het Hereford Herd Book opgericht, waarmee de afstamming van het ras officieel werd vastgelegd. In de negentiende eeuw groeide de Hereford uit tot een van de belangrijkste vleesrassen van Groot-Brittannië.

Export zorgde voor een wereldwijde verspreiding. Al in het begin van de negentiende eeuw bereikten Herefords Noord-Amerika, en later vestigde het ras zich ook in Australië, Zuid-Amerika en zuidelijk Afrika, waar het goed paste bij de grootschalige, op begrazing gerichte vleesveehouderij.

De Hereford heeft een brede, diepe, gespierde romp op korte, stevige poten. Het meest kenmerkende kenmerk is het witte gezicht, dat samen voorkomt met wit op de nek, de keelwam, de onderbuik, de onderbenen en de staartkwast. De vachtkleur loopt uiteen van lichtrood tot dieprood.

Het ras komt zowel gehoornd als hoornloos (polled) voor. De hoornloze variant is ontwikkeld om onthoornen overbodig te maken en komt tegenwoordig in veel veestapels voor.

Vacht en kleur

De intensiteit van het rood verschilt per dier en per veestapel, maar gaat altijd samen met de witte aftekeningen die het ras kenmerken. Pigment rond de ogen is gewild in zonnige streken, omdat het de kans op oogproblemen door blootstelling aan zon op onbepigmenteerde huid verkleint.

De Hereford staat bekend om zijn rustige, goedaardige karakter. Het ras behoort tot de meest hanteerbare vleesrassen, en dieren lopen en laden doorgaans zonder veel stress wanneer ze consequent worden behandeld.

Koeien zijn oplettende moeders en beschermen hun kalf, dus houders doen er goed aan koe en kalf de eerste dagen na de geboorte de ruimte te geven. Tussen ander rundvee mengen Herefords goed, ook in gemengde kuddes en kruisingsgroepen. Hun stabiele karakter verkleint het risico op letsel bij dier en houder tijdens routinewerk zoals wegen, vaccineren en verplaatsen tussen percelen.

Verzorging van de vacht

• Routineverzorging is minimaal; de korte vacht wisselt vanzelf mee met de seizoenen
• Controleer en bekap de klauwen waar nodig om kreupelheid te voorkomen
• Inspecteer huid en ogen regelmatig, vooral in zonnige streken
• Bestrijd uitwendige parasieten zoals vliegen, luizen en teken

Beweging

• Bied voldoende weidegang voor dagelijks grazen en bewegen
• Wissel percelen af om de graskwaliteit op peil te houden en parasietopbouw te beperken
• Zorg voor genoeg ruimte zodat de kudde kan grazen en rusten zonder verdringing

Omgeving

Herefords verdragen zowel kou als hitte goed, maar hebben toch beschutting nodig tegen extreem weer, wind en felle zon. Bied schaduw in warme streken en windschermen of stalling bij strenge kou. Constante toegang tot schoon water is essentieel, en de wateropname loopt bij warm weer sterk op.

De Hereford is een op ruwvoer gericht dier dat het goed doet op goede weide. De kern van het rantsoen bestaat uit gras en ander ruwvoer, aangevuld met hooi of kuilvoer wanneer beweiden niet mogelijk is. Het ras staat erom bekend conditie te behouden op ruwvoer van lagere kwaliteit dan veel andere vleesrassen nodig hebben.

Mineralensupplementen vullen aan wat de weide mist, met name zout, calcium, fosfor en spoorelementen. Pas de voeding aan op het productiestadium, met hogere behoeften tijdens de late dracht, de lactatie en de afmestperiode.

Bijvoeding en supplementen

Bied vrij toegankelijke mineralen- en zoutblokken aan die passen bij de plaatselijke bodemgesteldheid. Voer elke voederwijziging geleidelijk in over meerdere dagen om de pens gezond te houden, en zorg dat er altijd water beschikbaar is naast droog voer.

Herefords zijn over het algemeen robuust en passen zich goed aan uiteenlopende klimaten aan. Bij goede verzorging kan het vee 15 tot 20 jaar oud worden, al worden commerciële dieren meestal op een korter productieschema gehouden. De meeste gezondheidszorg bestaat uit preventie, goede voeding en parasietenbestrijding.

Het onbepigmenteerde gezicht en de huid rond de ogen kunnen in zonnige omgevingen het risico op bepaalde oog- en huidaandoeningen verhogen.

Preventieve zorg

• Houd een vaccinatieprogramma aan dat past bij de lokale ziekterisico's
• Volg een vast schema voor parasietenbestrijding
• Controleer en bekap de klauwen om kreupelheid te voorkomen
• Zorg het hele jaar door voor uitgebalanceerde mineralen en schoon water
• Houd de lichaamsconditie gedurende de productiecyclus in de gaten

Hereford-vaarzen zijn doorgaans rond 12 tot 15 maanden dekrijp, met een eerste afkalving rond twee jaar bij goede verzorging. De dracht duurt ongeveer 285 dagen, ruim negen maanden, en koeien krijgen vrijwel altijd één kalf.

Het ras staat bekend om gemakkelijke geboortes, vruchtbaarheid en voldoende melkgift om een gezond kalf groot te brengen. Koeien zijn oplettende moeders, en kalveren worden meestal na zes tot acht maanden gespeend. Het witte gezicht wordt sterk doorgegeven aan kruisingsnakomelingen, wat een van de redenen is waarom de Hereford veel wordt ingezet als moeder- en eindkruisingsras.

Stieren worden zowel voor natuurlijke dekking als voor sperma voor kunstmatige inseminatie gebruikt. Gezonde klauwen, vruchtbaarheid en karakter zijn belangrijke selectiekenmerken bij fokdieren.