بوقلمون

بوقلمون پرنده‌ای بزرگ از راسته گالینه‌ها و خانواده فاسیانیده است که از بوقلمون وحشی بومی آمریکای شمالی اهلی شده است. بوقلمون‌های اهلی در مزارع و حیاط‌ها برای گوشت، تخم و در مواردی به عنوان حیوان خانگی یا برای نمایش نگهداری می‌شوند. این پرندگان زمین‌زی هستند، روز را به دنبال غذا می‌گردند، خاک‌حمام می‌گیرند و شب‌ها روی تیرک یا شاخه‌ها می‌خوابند.

اندازه بوقلمون‌های بالغ بسته به نژاد بسیار متفاوت است. ماده‌های اصیل اغلب حدود ۳.۵ تا ۶.۵ کیلوگرم و نرها (خروس‌ها) حدود ۷ تا ۱۰.۵ کیلوگرم وزن دارند، در حالی که نژادهای تجاری پرسینه بسیار سنگین‌تر می‌شوند. بوقلمون‌ها هوشیار و کنجکاو هستند و تمایل دارند به دنبال افراد یا سایر اعضای گله بروند. آن‌ها از طریق طیف گسترده‌ای از صداها ارتباط برقرار می‌کنند؛ آشناترین آن‌ها صدای قارقار نرهای بالغ است.

بوقلمون‌ها به فضای بیرونی برای چرا، محافظت در برابر شکارچیان و سرپناهی در برابر آب‌وهوای شدید نیاز دارند. آن‌ها حیواناتی گله‌ای هستند و در تنهایی وضع خوبی ندارند. با فضای کافی، غذای متعادل و آب تمیز، نگهداری از آن‌ها نسبتاً ساده است، هرچند برخی نژادهای گوشتی پرسرعت عمر کوتاه‌تر و نیازهای مدیریتی خاصی دارند.

برای چه کسانی مناسب است

بوقلمون برای خانوارها یا مزارع کوچکی مناسب است که حیاط یا چراگاه دارند، سرپناه امن شبانه فراهم می‌کنند و وقت مراقبت روزانه دارند. این پرنده برای نگهدارندگانی که طیوری بزرگ‌تر از مرغ می‌خواهند و می‌توانند همنشینی درون گله را تأمین کنند مناسب است. برای کسانی با زمین شهری کوچک، افرادی که دنبال حیوان خانگی درونی هستند، یا نگهدارندگانی که نمی‌توانند از پرندگان در برابر شکارچیان محافظت کنند مناسب نیست.

واریته‌های بوقلمون به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند. نژادهای اصیل به صورت طبیعی جفت‌گیری می‌کنند، کندتر رشد می‌کنند و می‌توانند سال‌ها زندگی کنند؛ در حالی که نژادهای گوشتی تجاری برای رشد سریع و سینه بزرگ پرورش یافته‌اند. در میان واریته‌های استاندارد شناخته‌شده حدود ۱۰ نوع متمایز وجود دارد که بر اساس رنگ و الگوی پر، وزن بالغ و کاربرد از هم جدا می‌شوند.

واریته‌های رنگی شامل رنگ‌های یکدست مانند سیاه و هلند سفید، انواع دارای الگو مانند ناراگانست و پالم رویال، و برنز فلزی می‌شوند. اندازه نیز از واریته‌های کوچک با لاشه فشرده تا پرندگان تجاری بسیار بزرگ پرسینه متفاوت است.

چگونگی دسته‌بندی واریته‌ها

واریته‌ها معمولاً بر اساس رنگ پر و کاربرد دسته‌بندی می‌شوند. نژادهای اصیل به صورت طبیعی تولیدمثل می‌کنند و طول عمر بیشتری دارند، در حالی که نژادهای پرسینه عمدتاً برای تولید سریع گوشت مدیریت می‌شوند و اغلب به تلقیح مصنوعی وابسته هستند. واریته‌های کوچک‌تر مانند پالم رویال و بلتسویل اسمال وایت برای فضاهای محدود یا نمایش انتخاب می‌شوند.

بوقلمون اهلی از بوقلمون وحشی نشأت می‌گیرد که بومی آمریکای شمالی و بخش‌هایی از مکزیک است. مردم بومی مزوآمریکا حداقل دو هزار سال پیش بوقلمون را اهلی کردند و آن را برای گوشت، تخم و پر پرورش می‌دادند. اهلی‌سازی جداگانه‌ای نیز در میان مردمان جنوب‌غرب کنونی ایالات متحده صورت گرفت که در آن بوقلمون‌ها برای پر و مراسم آیینی نگهداری می‌شدند.

کاوشگران اسپانیایی در اوایل قرن شانزدهم میلادی با بوقلمون‌های اهلی در مکزیک آشنا شدند و پرندگانی را به اروپا بردند. از اسپانیا، بوقلمون در طول همان قرن به سرعت در سراسر اروپا پخش شد و به عنوان طیور پرورش یافت. در قرن‌های بعد چندین واریته رنگی اروپایی توسعه یافت.

مهاجران اروپایی بعدها بوقلمون‌های اهلی را از اقیانوس اطلس به آمریکای شمالی بازگرداندند و این موجودیت‌ها با پرندگان محلی آمیخته شدند. در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، اصلاح‌نژادکنندگان واریته‌های اصیل استانداردشده‌ای را که امروزه شناخته می‌شوند تثبیت کردند؛ از جمله برنز، بوربون رد، ناراگانست و اسلیت.

در قرن بیستم، پرورش تجاری به سمت پرندگانی با سینه بزرگ و رشد سریع تغییر کرد و نژادهایی مانند برد برستد وایت پدید آمدند. این نژادها اکنون بر تولید تجاری گوشت غالب هستند، در حالی که نژادهای اصیل توسط نگهدارندگان کوچک‌تر و برنامه‌های حفاظتی حفظ می‌شوند.

بوقلمون‌ها بدنی سنگین، پاهایی قوی و دمی پهن بادبزنی‌شکل دارند. سر و قسمت بالایی گردن تقریباً بی‌پر هستند و زوائد گوشتی مشخصی دارند: زائده‌ای که روی منقار آویزان است (snood)، ریشی در زیر گلو (wattle) و برجستگی‌های گوشتی روی گردن (caruncles). پوست سر بسته به حالت هیجانی پرنده می‌تواند به رنگ قرمز، سفید یا آبی درآید.

نرها به طور قابل توجهی بزرگ‌تر از ماده‌ها هستند و برجستگی‌های گوشتی بارزتر، زائده بینی بلندتر و ریش موهای خشن روی سینه دارند. رنگ پر در نژادها از برنز فلزی تا سیاه یا سفید یکدست تا الگوهای راه‌راه خاکستری متفاوت است.

تفاوت ظاهر بین نژادها

تفاوت اصلی بین واریته‌ها در رنگ و الگوی پر و اندازه بالغ است. پرندگان برنز درخشش مسی دارند، اسلیت خاکستری خاکستری است و پالم رویال سفید با لبه سیاه است. پرندگان تجاری برد برستد وایت بسیار سنگین‌تر و پهن‌سینه‌تر از انواع اصیل مانند میجت وایت یا بلتسویل اسمال وایت هستند.

بوقلمون‌ها در گله زندگی می‌کنند و سلسله مراتب اجتماعی مشخصی دارند. روزها روی زمین به دنبال دانه، سبزی و حشره می‌گردند، خاک‌حمام می‌گیرند تا پرهایشان تمیز بماند و شب‌ها برای امنیت روی تیرک‌ها یا جاهای مرتفع می‌خوابند. نسبت به حرکت از بالا هوشیارند و در برابر عقاب و سایر تهدیدها صدای خطر می‌دهند.

نرها با باز کردن دم، پف کردن پرهای بدن و کشیدن بال‌ها روی زمین جلوه‌گری می‌کنند و معمولاً این کار را با قارقار همراه می‌سازند. ماده‌ها با صداهای ملایم‌تری با گله و جوجه‌ها ارتباط برقرار می‌کنند. بوقلمون‌ها افراد آشنا را می‌شناسند و می‌توانند دوستانه و کنجکاو شوند، گاهی نگهداری‌کننده را دنبال می‌کنند. در فصل تولیدمثل، نرها می‌توانند نسبت به یکدیگر و گاهی نسبت به انسان‌ها جسور شوند.

مراقبت روزانه

• آب تمیز و تازه را همیشه در ظرف‌هایی فراهم کنید که پرندگان نتوانند به آسانی آلوده‌شان کنند
• خوراک طیور متعادل مناسب سن به علاوه دسترسی به چراگاه ارائه دهید
• هر صبح و شب پرندگان را از نظر آسیب، بیماری یا نشانه‌های حضور شکارچیان بررسی کنید
• پرندگان را در محوطه امنی بیرون بگذارید و هنگام غروب درها را ببندید
• بستر کثیف و مدفوع را به طور منظم تمیز کنید

محیط

• مرغدانی یا اصطبل امن در برابر شکارچیان با تیرک‌های محکم بالای سطح زمین
• سرپناه خشک، بدون وزش مستقیم باد با تهویه مناسب
• محوطه مسیج‌شده یا چراگاه برای چریدن در روز
• سایه و آب در هوای گرم؛ کف خشک در هوای بارانی
• تیرک‌هایی به اندازه کافی محکم که وزن بوقلمون‌های بزرگ بالغ را تحمل کنند

آراستن و کنترل

بوقلمون‌ها از طریق پیش‌پیشی و خاک‌حمام خود را تمیز می‌کنند، بنابراین به دسترسی به ناحیه خشک برای خاک‌حمام نیاز دارند نه شستشوی منظم. پرندگان را آرام بگیرید و بدن و بال‌ها را حمایت کنید؛ از بلند کردن فقط از پا یا بال خودداری کنید. چنگال‌های بیش از حد بلند شده را فقط در صورت نیاز کوتاه کنید و پاها را از نظر زخم ناشی از کف ناهموار یا مرطوب بررسی کنید.

بوقلمون‌ها دانه، بذر، سبزی و حشره می‌خورند و در اکثر مزارع پایه رژیم غذایی خوراک طیور فرموله‌شده‌ای است که تعادل مناسب پروتئین، انرژی، ویتامین و مواد معدنی را تأمین می‌کند. جوجه‌های جوان به استارتر با پروتئین بالا نیاز دارند و با بلوغ، سطح پروتئین به تدریج کاهش می‌یابد. پرندگانی که به چراگاه دسترسی دارند رژیم غذایی خود را با چریدن غنی می‌کنند که تنوع و پروتئین طبیعی از حشرات اضافه می‌کند.

آب تمیز باید همیشه در دسترس باشد، زیرا بوقلمون‌ها به خصوص در هوای گرم مکرراً آب می‌نوشند. ریگ کمک می‌کند پرندگان غذا را در سنگدان خود بسایند وقتی دانه کامل یا علوفه می‌خورند.

خوراک‌هایی مانند سبزی‌های برگدار، ذرت شکسته و کرم آرد را می‌توان به مقدار کم داد، اما نباید جایگزین خوراک متعادل شوند. وقتی پرندگان دانه کامل یا علوفه می‌خورند ریگ نامحلول فراهم کنید و برای ماده‌های تخم‌گذار منبع کلسیم ارائه دهید. آب باید روزانه عوض شود و از مدفوع و مواد زائد عاری باشد.

با نگهداری مناسب، بوقلمون‌های اصیل معمولاً حدود ۵ تا ۱۰ سال زندگی می‌کنند. نژادهای گوشتی تجاری پررشد مانند برد برستد وایت عمر مفید بسیار کوتاه‌تری دارند، اغلب کمتر از ۱ تا ۲ سال، چون رشد سریع به پا و قلب آن‌ها فشار می‌آورد. بیشتر مشکلات بهداشتی در بوقلمون‌ها به انگل، بیماری عفونی یا شرایط نامناسب نگهداری مربوط می‌شوند.

سرپناه تمیز و خشک، تهویه خوب و کنترل انگل از بسیاری از مشکلات پیشگیری می‌کند. بوقلمون‌ها به ویژه در برابر بیماری سربیاه (هیستومونیازیس) حساس هستند و به همین دلیل نگهدارندگان درباره نگهداری آن‌ها با مرغ‌هایی که می‌توانند ناقل عامل بیماری باشند احتیاط می‌کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• سرپناه را تمیز، خشک و با تهویه مناسب نگه دارید
• ناحیه خاک‌حمام فراهم کنید تا از انگل‌های خارجی جلوگیری شود
• پرندگان جدید را قبل از افزودن به گله قرنطینه کنید
• چراگاه را مدیریت کنید و زمین را بچرخانید تا تجمع انگل کاهش یابد
• در نگهداری بوقلمون با مرغ احتیاط کنید

بوقلمون‌ها در ترکیبی از سرپناه امن شبانه و یک فضای بیرونی مسیج‌شده برای چریدن در روز نگهداری می‌شوند. سرپناه پرندگان را از شکارچیان و آب‌وهوا محافظت می‌کند و تیرک‌هایی بالای سطح زمین فراهم می‌کند. چون بوقلمون‌ها بزرگ و فعال هستند، نسبت به مرغ به فضای بیشتری به ازای هر پرنده نیاز دارند، هم در داخل و هم در محوطه.

تهویه مناسب برای خشک نگه داشتن هوا و کاهش مشکلات تنفسی اهمیت دارد؛ کف و بستر باید خشک بماند. بوقلمون‌ها سرما را نسبتاً خوب تحمل می‌کنند به شرطی که از وزش مستقیم باد و رطوبت دور نگه داشته شوند، اما در هوای گرم به سایه و آب نیاز دارند.

فهرست راه‌اندازی

• مرغدانی یا اصطبل امن در برابر شکارچیان با درها و مسیج‌بندی محکم
• تیرک‌های محکم مناسب وزن بوقلمون‌های بالغ
• بستر تمیز و خشک
• آخور و آبخوری بالاتر از سطح زمین و تمیز
• محوطه یا چراگاه مسیج‌شده با سایه
• ناحیه خاک‌حمام

بوقلمون‌ها معمولاً در سال اول به بلوغ جنسی می‌رسند و ماده‌ها اغلب در حدود ۷ ماهگی در اولین بهار شروع به تخم‌گذاری می‌کنند. در نژادهای اصیل، نرها و ماده‌ها به صورت طبیعی جفت‌گیری می‌کنند. بسیاری از نژادهای تجاری سنگین مانند برد برستد وایت به دلیل اندازه‌شان نمی‌توانند به طور موثر جفت‌گیری کنند، بنابراین برای تولید تخم‌های بارور از تلقیح مصنوعی استفاده می‌شود.

ماده‌ها دسته‌هایی از تخم می‌گذارند و می‌توانند کرچ شوند و روی تخم‌ها بنشینند. دوره جوجه‌کشی حدود ۲۸ روز است، چه زیر ماده کرچ و چه در دستگاه جوجه‌کشی. جوجه‌های تازه متولد شده پوشیده از کرک هستند و به محیطی گرم و خشک با خوراک استارتر و آب تمیز نیاز دارند. آن‌ها تا چند هفته اول، تا زمانی که پر کافی داشته باشند و بتوانند دمای بدنشان را تنظیم کنند، با گرمای مکمل نگهداری می‌شوند.

آیا بوقلمون برای شما مناسب است؟

بوقلمون‌ها به مراقبت روزانه، سرپناه امن در برابر شکارچیان و فضای بیرونی کافی برای چریدن نیاز دارند. آن‌ها حیواناتی گله‌ای هستند، پس برنامه‌ریزی برای نگهداری بیش از یک پرنده ضروری است. تعهد زمانی شامل تغذیه، آبرسانی، تمیز کردن و بستن پرندگان هر شب است. نیاز به فضا بیشتر از مرغ است. هزینه‌ها شامل سرپناه، مسیج‌بندی، خوراک و مراقبت دامپزشکی در صورت نیاز می‌شود. طول عمر یک ملاحظه واقعی است: پرندگان اصیل می‌توانند حدود ۵ تا ۱۰ سال زندگی کنند، در حالی که نژادهای گوشتی پررشد عمر بسیار کوتاه‌تری دارند. نوعی را انتخاب کنید که با اهداف شما مطابقت داشته باشد، چه نگهداری یک گله دیررس و چه پرورش برای گوشت.

کجا می‌توان تهیه کرد

بوقلمون‌ها از کارخانه‌های جوجه‌کشی معتبر، پرورش‌دهندگان متخصص در نژادهای اصیل و گاهی از طریق پناهگاه‌های طیور یا مزارعی که پرندگان را واگذار می‌کنند در دسترس هستند. برای نژادهای اصیل، به دنبال پرورش‌دهندگانی باشید که در حفاظت از واریته‌های استاندارد فعال هستند. پرندگان را از نظر وضعیت جسمی خوب، چشم‌ها و سوراخ‌های بینی صاف بررسی کنید و قبل از خرید درباره سن و سابقه پرنده بپرسید.