خوکچه هندی

خوکچه هندی که به کاوی هم شناخته می‌شود، یک جونده اهلی است که از کوه‌های آند آمریکای جنوبی آمده. وزن بالغ‌ها معمولاً بین ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ گرم است و بدنی فشرده، پاهایی کوتاه دارند و دم قابل مشاهده‌ای ندارند. چون نه بالا می‌روند و نه می‌پرند، نگهداری از آن‌ها نسبت به بسیاری از حیوانات خانگی کوچک دیگر آسان‌تر است.

خوکچه‌های هندی حیواناتی گله‌ای هستند. اجداد وحشی آن‌ها در گروه‌ها زندگی می‌کردند و خوکچه‌های خانگی نیز وقتی با حداقل یک هم‌نوع نگهداری می‌شوند آرام‌تر و سالم‌ترند. این حیوانات از طریق طیف گسترده‌ای از صداها ارتباط برقرار می‌کنند؛ از جمله سوت بلندی که معمولاً هنگام غذادهی شنیده می‌شود. با مراقبت منظم و ملایم رام می‌شوند و کسانی را که از آن‌ها مراقبت می‌کنند می‌شناسند.

این حیوانات روزانه هستند، در فواصل کوتاه طی روز فعالند و در بین این فواصل استراحت می‌کنند. نگهداری از آن‌ها در حد متوسط است: یک قفس بزرگ، علف خشک به مقدار کافی، سبزیجات تازه روزانه و منبع ویتامین C که این گونه توانایی تولید آن را ندارد. با مراقبت مناسب، خوکچه هندی حدود ۵ تا ۷ سال زندگی می‌کند که از اکثر جوندگان خانگی دیگر بیشتر است.

برای چه کسانی مناسب است

خوکچه هندی برای خانه‌ای مناسب است که یک حیوان خانگی زمینی و تعاملی می‌خواهد بدون نیاز به ورزش روزانه مثل سگ. برای کودکانی که به اندازه کافی بزرگ شده‌اند تا با نظارت بزرگسالان با حیوان رفتار ملایمی داشته باشند مناسب است، همچنین برای بزرگسالانی که می‌توانند برای چند سال هر روز غذادهی و هفته‌ای یک‌بار تمیز کردن را انجام دهند. برای کسانی که حیوانی تنها می‌خواهند، گزینه مناسبی نیست؛ این گونه به هم‌نوع خود نیاز دارد.

نژادهای خوکچه هندی تقریباً کاملاً بر اساس پوشش مو تعریف می‌شوند: طول، بافت و جهت رشد مو. در باشگاه‌های اصلی کاوی حدود ۱۹ نژاد شناسایی شده است. شکل بدن، اندازه و خلق‌وخو در بین نژادها به طور کلی یکسان است، بنابراین تفاوت عملی اصلی این است که هر پوشش موی به چقدر مراقبت نیاز دارد.

نژادهای با پوشش کوتاه و صاف از همه آسان‌ترند. نژادهای خشن‌مو دارای موهایی هستند که به صورت گرداب رشد می‌کنند. نژادهای موبلند پوشش‌های بلند و جاری دارند که برای تمیز نگه داشتن نیاز به برس زدن و کوتاه کردن مکرر دارند.

دسته‌بندی نژادها

پرورش‌دهندگان و باشگاه‌های کاوی این نژادها را بر اساس پوشش مو در گروه‌های گسترده تقسیم می‌کنند: صاف‌مو (آمریکایی، خالص، هیمالایایی، دالماسی)، خشن‌مو یا گردابی (آبیسینیایی، تدی، رکس)، و موبلند (پرویایی، سیلکی، تکسل، کرونت، آلپاکا، مرینو). نسخه‌های ساتن دارای ساقه موهای بازتابنده هستند که درخشندگی بیشتری ایجاد می‌کنند. برای اولین خوکچه هندی، یک نژاد صاف‌مو کمترین مراقبت از پوشش مو را نیاز دارد.

خوکچه هندی از کاوی‌های وحشی کوه‌های آند در غرب آمریکای جنوبی، در منطقه‌ای که امروز پرو، بولیوی، اکوادور و کلمبیا است، نسب می‌برد. بومیان این منطقه بیش از ۳۰۰۰ سال پیش این حیوان را اهلی کردند، بسیار پیش از تماس با اروپاییان. گونه اهلی یعنی Cavia porcellus دیگر در طبیعت وجود ندارد.

در فرهنگ‌های آندی خوکچه هندی عمدتاً به عنوان حیوان غذایی پرورش می‌یافت و در طب سنتی و مراسم دینی هم جایگاهی داشت. در خانه‌ها و پیرامون آن‌ها نگهداری می‌شد و از ضایعات آشپزی و مواد گیاهی تغذیه می‌کرد. انتخاب‌های چند صدساله حیواناتی بزرگ‌تر و با رنگ‌های متنوع‌تر از اجداد وحشی‌شان پدید آورد.

پس از تماس با اسپانیایی‌ها در قرن شانزدهم، بازرگانان خوکچه‌های هندی را از اقیانوس اطلس به اروپا بردند. در آنجا به عنوان موجوداتی غریب و نادر با آن‌ها رفتار شد و خانواده‌های ثروتمند، از جمله به روایتی خاندان‌های سلطنتی اروپا، آن‌ها را نگه می‌داشتند. از این زمان بود که این حیوان از نقش دام به نقش همدم امروزی گذر کرد.

از قرن نوزدهم به بعد، خوکچه‌های هندی به عنوان حیوان خانگی گسترش یافتند و برای تحقیقات علمی هم پرورش پیدا کردند؛ همین امر منشأ اصطلاح «خوکچه هندی» برای آزمایش است. باشگاه‌های کاوی بعدها نژادهای مبتنی بر پوشش مو را استاندارد کردند. نام رایج این حیوان خود محل بحث است: این جانور نه خوک است و نه از گینه آمده.

خوکچه هندی بدنی گرد و فشرده دارد با پاهای کوتاه و بدون دم خارجی. سر نسبت به بدن بزرگ است، با گوش‌های کوچک و گرد و چشم‌های برجسته که در طرفین سر قرار دارند و دید گسترده‌ای ایجاد می‌کنند. پاهای جلویی چهار انگشت و پاهای عقبی سه انگشت دارند. مانند تمام جوندگان، خوکچه‌های هندی دندان‌های ثنایایی دارند که دائماً رشد می‌کنند.

پوشش مو جایی است که این گونه بیشترین تنوع را دارد. مو از کوتاه و صاف تا کوتاه و سرپا، تا آنقدر بلند که روی زمین کشیده شود، متفاوت است. رنگ‌ها شامل سفید، کرم، خرمایی، قهوه‌ای، مشکی و ترکیب‌هایی از این رنگ‌ها در الگوهای یکدست، نقطه‌دار، لکه‌دار و چندرنگ است.

تفاوت ظاهری در بین نژادها

اندازه و شکل بدن در بین نژادها مشابه است؛ تفاوت‌های ظاهری از پوشش مو ناشی می‌شوند. نژادهای صاف‌مو مثل آمریکایی ظاهری مرتب دارند، در حالی که تدی پوشش متراکم و مخملی ایستاده دارد و رکس احساسی سیمی‌مانند ایجاد می‌کند. نژادهای گردابی مانند آبیسینیایی موهایی دارند که در گردابه‌های مشخص رشد می‌کنند. نژادهای موبلند مانند پرویایی، سیلکی و تکسل پوشش‌های بلند یا فر دارند که شکل کلی حیوان را به طور قابل توجهی تغییر می‌دهند، هرچند بدن زیرین یکسان است.

خوکچه‌های هندی شکار هستند و بسیاری از رفتارهایشان این واقعیت را بازتاب می‌دهد. به راحتی می‌ترسند، در مواجهه با خطر منجمد می‌شوند یا می‌پراکنند، و با داشتن پناهگاه احساس امنیت بیشتری می‌کنند. در یک گروه یک سلسله مراتب اجتماعی سست برقرار می‌کنند که معمولاً بدون درگیری جدی است، اگرچه نرها ممکن است رقابت کنند و به فضای کافی برای حل اختلاف نیاز داشته باشند.

این گونه به طرز قابل توجهی پرصدا است. یک سوت بلند و تکراری که اغلب «ویک» نامیده می‌شود، نشانه هیجان یا انتظار غذا است. خرخر آهسته می‌تواند نشانه رضایت باشد یا در لحن دیگر، ناراحتی. به هم ساییدن دندان‌ها یک هشدار است. جهش ناگهانی به بالا که «پاپ‌کورنینگ» نام دارد، نشانه یک خوکچه شاد و پرانرژی است و بیشتر در حیوانات جوان دیده می‌شود.

خوکچه‌های هندی در فواصل کوتاه طی روز فعالند و به جای یک خواب طولانی، بین فعالیت‌ها استراحت می‌کنند. موجوداتی با روتین هستند و زمان‌بندی غذادهی را یاد می‌گیرند. با مراقبت ملایم و منظم اعتماد پیدا می‌کنند و وقتی نگهدارشان نزدیک می‌شود به جلوی قفس می‌آیند.

مراقبت روزانه

• علف خشک گرامینه به مقدار نامحدود فراهم کنید که باید بخش اصلی رژیم غذایی را تشکیل دهد
• هر روز سبزیجات تازه شامل منبع ویتامین C بدهید
• آب را دوباره پر کنید و مطمئن شوید بطری یا کاسه کار می‌کند
• بستر کثیف و فضولات را از محل‌های اصلی زندگی پاک کنید
• زمانی کنار قفس بگذرانید و با حیوان ملایم باشید

محیط

• قفس را در داخل خانه یا در مکانی سرپوشیده و بدون جریان هوا نگه دارید
• دمای معتدل و ثابت را حفظ کنید و از آفتاب مستقیم و رطوبت بپرهیزید
• فضای زیاد برای حرکت روی کف و حداقل یک پناهگاه برای هر خوکچه بدهید
• هر هفته بستر را کاملاً عوض کنید و قفس را تمیز کنید
• خوکچه‌های هندی را در جفت یا گروه نگه دارید، نه تنها

آرایش و مراقبت

خوکچه‌های کوتاه‌مو فقط گاهی به برس زدن نیاز دارند. نژادهای موبلند چند بار در هفته به برس زدن و کوتاه کردن نیاز دارند تا موهایشان تمیز و بدون گره بماند. ناخن‌ها را مرتباً بررسی کنید و وقتی بلند شدند بزنید. برای بلند کردن حیوان یک دست زیر سینه و دست دیگر زیر باسن بگذارید و آن را نزدیک و محکم نگه دارید تا احساس امنیت کند.

خوکچه‌های هندی گیاه‌خوارانی هستند که به رژیم غذایی پرفیبر و کم‌شکر نیاز دارند. علف خشک گرامینه مثل علف تیموتی باید همیشه در دسترس باشد. جویدن مداوم علف دستگاه گوارش را فعال نگه می‌دارد و دندان‌های همیشه‌رشدکننده را می‌فرساید. علف خشک باید بخش عمده آنچه خوکچه هندی هر روز می‌خورد را تشکیل دهد.

در کنار علف خشک، یک سهم روزانه از سبزیجات تازه ویتامین‌ها و تنوع را تأمین می‌کند. غلات ساده مخصوص خوکچه هندی را می‌توان در مقدار کمی اندازه‌گیری‌شده داد. از آنجا که این گونه توانایی تولید ویتامین C ندارد، رژیم غذایی باید آن را از طریق غذاهای غنی از این ویتامین یا مکملی که دامپزشک توصیه می‌کند تأمین کند.

تنقلات باید کم و گاهگاهی باشند، ترجیحاً یک تکه از سبزیجات مجاز یا کمی میوه به جای اسنک‌های شیرین تجاری. ویتامین C بهتر است از طریق غذای تازه تأمین شود و از مکمل فقط در صورت توصیه دامپزشک استفاده شود؛ ویتامین C اضافه‌شده به آب سریعاً تجزیه می‌شود و قابل اطمینان نیست. آب تمیز و تازه همیشه از طریق بطری یا یک کاسه سنگین فراهم باشد و عرضه آن هر روز بررسی شود.

یک خوکچه هندی با مراقبت خوب معمولاً ۵ تا ۷ سال و گاهی تا حدود ۸ سال زندگی می‌کند. این گونه بیماری را به خوبی پنهان می‌کند، بنابراین کاهش وزن، کم‌اشتهایی یا تغییر در فضولات می‌تواند اولین نشانه یک مشکل باشد. وزن‌کشی منظم به کشف مشکل در اوایل کمک می‌کند. بسیاری از مشکلات بهداشتی خوکچه هندی به رژیم غذایی، فرسایش دندان یا شرایط مسکن برمی‌گردد نه به عفونت.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود و یک منبع روزانه ویتامین C بدهید
• خوکچه را به طور منظم وزن کنید تا تغییرات زودهنگام را بیابید
• قفس را تمیز، خشک و بدون جریان هوا نگه دارید
• هر خوکچه جدید را قبل از معرفی قرنطینه و بررسی کنید
• پیش از اینکه به دامپزشک نیاز پیدا کنید، یک متخصص با تجربه در حیوانات کوچک یا اگزوتیک پیدا کنید

خوکچه‌های هندی نه بالا می‌روند و نه می‌پرند، بنابراین به فضای کف نیاز دارند نه ارتفاع. یک قفس بزرگ تک‌طبقه با کف محکم بسیار بهتر از یک قفس بلند با رامپ است. کف سیمی یا توری می‌تواند به پاهایشان آسیب برساند و باید از آن اجتناب شود. هر خوکچه به فضای حرکت و پناهگاهی برای عقب‌نشینی نیاز دارد. چون این گونه در گروه زندگی می‌کند، یک قفس برای دو یا بیشتر باید برای همه آن‌ها مناسب باشد.

قفس را دور از آفتاب مستقیم، جریان هوا و رطوبت نگه دارید. خوکچه‌های هندی شرایط خنک را بهتر از گرما تحمل می‌کنند و در دمای بالا آسیب می‌بینند.

چک‌لیست راه‌اندازی

• یک قفس بزرگ با کف تخت و محکم
• بستر نرم و جاذب
• حداقل یک پناهگاه برای هر خوکچه
• یک جایگاه علف یا عرضه مداوم علف
• بطری آب یا کاسه سنگین و ظرف غذا
• یک منطقه امن و سرپوشیده برای وقت آزاد روی زمین تحت نظارت

خوکچه‌های هندی در سن کمی به بلوغ جنسی می‌رسند؛ ماده‌ها اغلب از حدود ۴ تا ۶ هفتگی و نرها کمی دیرتر. به همین دلیل اگر جنس‌های مخالف با هم نگهداری شوند، به راحتی توله‌های ناخواسته پدید می‌آیند. دوره بارداری برای چنین حیوان کوچکی طولانی است، حدود ۵۹ تا ۷۲ روز. کوتوله‌ها کوچک هستند، معمولاً ۱ تا ۴ نوزاد که به آن‌ها «پاپ» می‌گویند.

برخلاف بسیاری از جوندگان، نوزادان خوکچه هندی پیش‌رس هستند: با موهای کامل، چشمان باز و دندان به دنیا می‌آیند و می‌توانند راه بروند و از همان روزهای اول غذای جامد را گاز بزنند، هرچند هنوز شیر می‌خورند. تولیدمثل ماده‌ها خطر واقعی دارد. اگر ماده برای اولین بار پس از حدود ۶ تا ۸ ماهگی باردار شود، ممکن است استخوان‌های لگنی برای زایمان به درستی باز نشوند که می‌تواند خطرناک باشد. به همین دلیل تولیدمثل مسئولانه به کسانی با دانش تخصصی در این گونه سپرده می‌شود و اکثر صاحبان حیوانات جفت‌هایی از یک جنس نگه می‌دارند یا حیوانات را عقیم می‌کنند تا از توله‌های تصادفی جلوگیری شود.

آیا خوکچه هندی برای شما مناسب است؟

خوکچه هندی یک تعهد چند ساله است، معمولاً ۵ تا ۷ سال. هر روز به غذادهی، بررسی آب و سبزیجات تازه نیاز دارد و هفته‌ای یکبار باید قفس تمیز شود. چون این گونه اجتماعی است، باید حداقل دو تا نگه دارید که یعنی فضای بیشتر، غذای بیشتر و قفس بزرگ‌تر. به فضای کف قابل توجهی و یک محیط داخلی ثابت نیاز دارند. بزرگ‌ترین هزینه‌های مداوم علف، بستر، غذای تازه و مراقبت دامپزشکی است که در صورت بیماری می‌تواند افزایش یابد. آرام هستند و برای خانواده‌هایی با کودکان تحت نظارت بزرگسال مناسبند، اما موجوداتی زنده‌اند که هر روز توجه نیاز دارند.

از کجا تهیه کنید

خوکچه‌های هندی از پرورش‌دهندگان مسئول، مراکز نجات و خانه‌یابی و همچنین فروشگاه‌های حیوانات خانگی در دسترس هستند. مراکز نجات و پناهگاه‌ها اغلب خوکچه‌هایی دارند که نیاز به خانه دارند، گاهی در جفت‌های از پیش آشتی‌داده‌شده که نیاز به آشناسازی را از بین می‌برد. از هر کجا تهیه کردید، به دنبال چشم‌های روشن، پوشش تمیز، تنفس منظم و رفتار هوشیار باشید و جنس را تأیید کنید تا با یک توله ناخواسته مواجه نشوید.