وایت هلند

بوقلمون وایت هالند یک بوقلمون میراثی بزرگ است با پرهای کاملاً سفید و خلق‌وخوی آرام و سازگار. ریشه این نژاد به بوقلمون‌های سفیدپری که در هلند نگهداری می‌شدند بازمی‌گردد، و این نژاد یکی از پایه‌های اصلی بوقلمون سفید تجاری امروزی به شمار می‌رود. پرندگان در کنار نگهداران خود آرام و باثبات هستند و برای مزارع کوچک و برنامه‌های حفاظت از نژادهای میراثی گزینه‌ای مناسب محسوب می‌شوند.

این نژاد میراثی توانایی جفت‌گیری طبیعی دارد و برخلاف نژادهای تجاری سینه‌عریض، نیازی به تلقیح مصنوعی ندارد. خروس‌های بالغ درشت‌هیکل هستند، در حالی که ماده‌ها به‌طور محسوسی کوچک‌ترند. پرهای سفید لاشه‌ای تمیز بدون پرهای سیاه باقیمانده به جا می‌گذارند، که یکی از دلایل ارزش‌گذاری این نژاد برای مصرف گوشت بود.

تعداد این نژاد در طول قرن بیستم به‌شدت کاهش یافت، زیرا بوقلمون‌های سفید تجاری سینه‌عریض جای آن‌ها را در صنعت گرفتند. امروزه بوقلمون وایت هالند عمدتاً در دست پرورش‌دهندگان حفاظت‌گرا و مزارع کوچکی است که برای حفظ این خط ژنتیکی تلاش می‌کنند.

برای چه کسانی مناسب است

بوقلمون وایت هالند برای نگهدارانی مناسب است که بوقلمون میراثی آرامی می‌خواهند که به‌طور طبیعی تولیدمثل کند و لاشه‌ای تمیز بدهد. این نژاد برای کشاورزان خرده‌پا، پرورش‌دهندگان حفاظتی و نمایش‌دهندگانی که فضای کافی برای یک پرنده بزرگ دارند مناسب است. کسانی که به دنبال رشد سریع تجاری یا نگهداری در حیاط‌های بسیار کوچک هستند، بهتر است نژادهای دیگری را انتخاب کنند.

بوقلمون بومی آمریکای شمالی است و در قرن شانزدهم توسط بازرگانان اسپانیایی به اروپا برده شد. از آنجا این پرنده در سراسر قاره گسترش یافت و بوقلمون‌های سفیدپر در هلند انتخاب و نگهداری شدند که نام این نژاد از همین کشور برگرفته شده است.

بوقلمون‌های سفیدپر با مهاجران اروپایی دوباره به آمریکای شمالی بازگشتند. در طول زمان، پرورش‌دهندگان آن سوی اقیانوس این موجودیت سفیدپر را به پرنده‌ای که امروز به عنوان وایت هالند شناخته می‌شود تبدیل کردند و ارزش لاشه تمیز ناشی از پرهای سفید را ارج نهادند.

بوقلمون وایت هالند در سال 1874 به استاندارد کمال انجمن ماکیان آمریکا پذیرفته شد و در میان نخستین واریته‌های استانداردشده بوقلمون قرار گرفت. از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، این نژاد یکی از مهم‌ترین بوقلمون‌های بازار در ایالات متحده بود.

از اواسط قرن بیستم، بوقلمون سفید تجاری سینه‌عریض که تا حدودی از ذخیره ژنتیکی وایت هالند توسعه یافته بود، تولید در مقیاس بزرگ را در اختیار گرفت. نژاد اصلی وایت هالند تا حد نادر بودن کاهش یافت و امروزه عمدتاً از طریق پرورش‌دهندگان میراثی و تلاش‌های حفاظتی باقی مانده است.

بوقلمون وایت هالند یک بوقلمون سنگین و خوش‌اندام با پرهای سفید خالص از سر تا دم است. سر و گردن بدون پر به رنگ قرمز بوده و بسته به حال‌وهوای پرنده و فصل، می‌تواند به سمت آبی‌سفید تغییر کند. خروس‌ها ریش سیاهی روی سینه دارند که در مقابل پرهای سفید کاملاً مشخص است. این نژاد بدنی پهن و پر دارد اما در مقایسه با بوقلمون تجاری سینه‌عریض، چارچوب بدنی ایستاده‌تر و ورزشکارانه‌تری حفظ کرده است.

پوشش پر و رنگ

پرها کاملاً سفید و بدون راه‌راه یا نشانه‌های رنگی هستند. پر سفید مشخصه اصلی این نژاد است، زیرا پس از کشتار هیچ پر ریزه تیره‌ای در لاشه باقی نمی‌ماند. پوست و ساق‌پاها به رنگ صورتی‌سفید کمرنگ هستند. جوجه‌ها از همان ابتدا با پر سفید رشد می‌کنند و هرگونه پر رنگی طبق استاندارد نژاد عیب محسوب می‌شود.

بوقلمون وایت هالند به خلق‌وخوی آرام و متعادل شناخته می‌شود. پرندگان مطیع و خوش‌طبیعت هستند و دست‌دادن را بهتر از بسیاری از ماکیان پرنروتر تحمل می‌کنند. خروس‌ها در فصل تولیدمثل ممکن است قاطع‌تر شوند و در برابر انسان یا سایر نرها نمایش دهند، اما در روزهای عادی این نژاد آرام و سهل‌التعامل است.

این نژاد در کل با انسان‌ها دوستانه و کنجکاو است و پرندگانی که از کودکی با تماس منظم بزرگ شده‌اند اغلب به دنبال نگهداران خود در حیاط می‌روند. در برابر افراد غریبه هوشیار اما پرخاشگر نیستند. بوقلمون‌های وایت هالند معمولاً در گله با سایر ماکیان کنار می‌آیند، هرچند اندازه بزرگشان به این معناست که پرندگان کوچک‌تر به فضا و محل تغذیه مجزا نیاز دارند. این نژاد علف‌چری فعالی است و وقتی فضای کافی برای گشت و گذار داشته باشد پرانرژی و سرحال می‌ماند.

مراقبت روزانه محور اصلی آب تمیز، خوراک تازه و سرپناه امن و خشک است. بوقلمون وایت هالند به عنوان یک پرنده علف‌چر بزرگ، در صورت داشتن فضای کافی برای گشت و گذار در روز و جایگاه ضدشکارچی در شب بهترین وضعیت را دارد.

آراستگی

• هر هفته پاها و کف پا را از نظر بریدگی، تورم یا علائم بیماری بامبلفوت بررسی کنید
• طول ناخن‌ها و منقار را زیر نظر داشته باشید؛ علف‌چری در زمین ناهموار معمولاً آن‌ها را در وضعیت مناسب نگه می‌دارد
• یک منطقه خاک‌بازی خشک فراهم کنید تا به کنترل انگل‌های خارجی کمک کند
• پرهای اطراف مخرج را از نظر آلودگی یا کنه بررسی کنید

ورزش

• اجازه دهید پرندگان روزانه در فضای باز گردش کنند یا یک محل بزرگ برای علف‌چری و حرکت فراهم کنید
• نشیمنگاه‌های پایین و محکم تهیه کنید؛ پرندگان سنگین نباید از ارتفاع بالا نشیمن کنند تا از آسیب پا و مفصل جلوگیری شود
• فضا برای رفتارهای طبیعی مانند خاک‌کردن پا و خاک‌بازی فراهم کنید

محیط

پرندگان را در سرپناهی بدون کوران هوا اما با تهویه مناسب و بستر خشک نگهداری کنید. برای هر پرنده بالغ تقریباً 0.56 تا 0.93 متر مربع فضای داخلی، به علاوه محل گردش خارجی مناسب در نظر بگیرید. بستر را خشک نگه دارید تا از مشکلات تنفسی و پا جلوگیری شود و جایگاه را در برابر روباه، کفتار، سگ و پرندگان شکاری ایمن کنید.

بوقلمون‌ها نسبت به مرغ به پروتئین غذایی بیشتری نیاز دارند، به ویژه در دوران رشد. در ابتدا از آغازین مخصوص بوقلمون یا پرندگان شکاری استفاده کنید، سپس با بالغ شدن پرندگان پروتئین را کاهش دهید. شن معدنی آزاد فراهم کنید تا پرندگان بتوانند خوراک و علف چریده شده را هضم کنند و همیشه آب تمیز در دسترس باشد. چرا در مرتع علف‌های سبز و حشرات مفیدی فراهم می‌کند اما نباید جای جیره متعادل را بگیرد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را در حدود 10 درصد جیره نگه دارید. اضافه‌های مناسب شامل سبزیجات برگ‌دار، کرم آرد و مقادیر کم میوه و سبزیجات است. صدف خرد شده را به صورت جداگانه برای مرغ‌های تخمگذار فراهم کنید تا کیفیت پوسته تخم مرغ تامین شود و وقتی پرندگان چیزی جز خوراک کامل می‌خورند، شن معدنی نامحلول ارائه دهید.

بوقلمون وایت هالند یک نژاد میراثی مقاوم است و با مدیریت صحیح معمولاً 5 تا 10 سال زندگی می‌کند. اکثر مشکلات سلامتی ریشه در انگل، شرایط مرطوب یا استرس دارند، نه ضعف ذاتی نژاد. مانند تمام بوقلمون‌ها، بیماری سرسیاه جدی‌ترین نگرانی است و نحوه جایگاه‌دهی و چرای پرندگان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• بوقلمون‌ها را روی زمین تمیز و زه‌کشی‌شده نگه دارید و مناطق چرا را به صورت چرخشی استفاده کنید
• از چراندن بوقلمون روی همان خاکی که مرغ‌ها روی آن هستند پرهیز کنید تا خطر سرسیاه کاهش یابد
• برنامه کرم‌زدایی متناسب با منطقه و گله خود را حفظ کنید
• بستر خشک و تهویه مناسب برای کاهش بیماری تنفسی فراهم کنید
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید

بوقلمون وایت هالند به سرپناه وسیع و خشک همراه با فضای خارجی امن نیاز دارد. چون بزرگ هستند و دوست دارند علف بچرند، در محبس تنگ به خوبی رشد نمی‌کنند. جایگاه در شب و هوای بد از آن‌ها محافظت می‌کند، در حالی که محوطه‌ای حصارکشی‌شده یا مرتع در روز فضای حرکت می‌دهد. تهویه خوب بدون کوران مستقیم برای کاهش مشکلات تنفسی کلیدی است.

فهرست راه‌اندازی

• سرپناه بدون کوران با دریچه‌های تهویه نزدیک سقف
• نشیمنگاه‌های پایین متناسب با پرندگان سنگین
• بستر عمیق تمیز و خشک روی زمین
• آب و خوراک همیشه در دسترس
• سایه و بادشکن در محوطه
• قفل‌های محکم و حصار زیرزمینی یا فلپ در برابر حیواناتی که می‌کنند

تخم‌های بوقلمون در حدود 28 روز انکوباسیون دارند، چند روز بیشتر از تخم مرغ. مرغ‌های وایت هالند می‌توانند کرچ شوند و خودشان جوجه دربیاورند، اما بسیاری از نگهداران برای کنترل بهتر دما و رطوبت از دستگاه جوجه‌کشی استفاده می‌کنند. تخم‌های تمیز را جمع‌آوری کنید، به ته رو به پایین در دمای خنک اتاق نگه دارید و نه بیش از یک هفته قبل از گذاشتن در دستگاه ذخیره کنید، و قبل از قرار دادن در دستگاه بگذارید به دمای محیط برسند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های تمیز و بارور را در دمای 37.5 درجه سانتیگراد و رطوبت هدف قرار دهید
2. تخم‌ها را تا روز 25 چند بار در روز بچرخانید
3. در حدود روزهای 10 و 24 تخم‌ها را شمع‌زنی کنید و تخم‌های بی‌جنین یا غیر در حال توسعه را خارج کنید
4. چرخش را در روز 25 متوقف کنید و رطوبت را برای قفل بالا ببرید
5. هنگامی که جوجه‌ها مشغول شکستن پوسته هستند دستگاه را بسته نگه دارید
6. جوجه‌های خشک و پف‌کرده را به جایگاه جوجه در دمای حدود 35 تا 37 درجه سانتیگراد منتقل کنید