برنز

بوقلمون برنز یک بوقلمون اهلی بزرگ است که در ایالات متحده پرورش یافته. نام آن از درخشش فلزی مسی‌رنگی گرفته شده که در نور آفتاب روی پرهای تیره بدن نمایان می‌شود. در بیشتر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این نژاد بوقلمون استاندارد مزارع در سراسر آمریکای شمالی بود و به خاطر اندازه، توانایی چرا و مزاج پایدار ارزش داشت.

دو نوع کلی این نام را دارند. برنز استاندارد میراثی به طور طبیعی جفت‌گیری می‌کند و با سرعت کمتری به وزن بلوغ می‌رسد. برنز سینه‌پهن که بعدها برای بازار تجاری پرورش یافت، گوشت سینه بسیار بیشتری دارد اما معمولاً بدون کمک نمی‌تواند جفت‌گیری کند. نوع میراثی همان است که امروز در مزارع کوچک و گله‌های حفاظتی نگهداری می‌شود.

پرندگان بالغ سنگین و پهن‌پیکر هستند، با پاهای قوی و وضعیت ایستاده. در مرتع چرا می‌کنند، سرما را تحمل می‌کنند و معمولاً رفتاری آرام و خوش‌خو دارند که آن‌ها را در محیط حیاط خانگی یا مزرعه قابل مدیریت می‌کند.

مناسب برای چه کسانی است

بوقلمون برنز برای نگهدارندگانی مناسب است که فضای کافی برای یک پرنده بزرگ و فعال دارند و نژادی میراثی و مقاوم برای گوشت، تکثیر یا نمایشگاه می‌خواهند. این نژاد در محیط‌های باز بهتر عمل می‌کند و برای محوطه‌های کوچک و محصور مناسب نیست. مبتدیان می‌توانند نوع میراثی را با تأمین سرپناه مناسب و محافظت از شکارچیان مدیریت کنند.

بوقلمون برنز از ترکیب دو系统 پدید آمد. مستعمره‌نشینان اروپایی بوقلمون‌های اهلی را با خود آوردند که خود از پرندگانی گرفته شده بودند که قرن‌ها پیش از آمریکا به اروپا برده شده بودند. پس از ورود به آمریکای شمالی، این بوقلمون‌های اهلی با بوقلمون وحشی بومی آمیخته شدند. تأثیر وحشی به برنز اندازه، نیرومندی و پرهای مسی درخشان را داد که نام نژاد را برگزید.

در طول دهه‌های ۱۸۰۰ میلادی، بوقلمون برنز به بوقلمون اصلی بازار در سراسر ایالات متحده تبدیل شد. مقاومت در مرتع و پیکر بزرگ آن را برای مزارعی که پرنده برای سفره پرورش می‌دادند، انتخاب عملی می‌کرد.

در اوایل قرن بیستم، پرورش‌دهندگان نمونه‌های سنگین‌تر و سینه‌پهن‌تر را برای پاسخ به تقاضای تجاری انتخاب کردند. برنز سینه‌پهن حاصله گوشت سینه بیشتری تولید کرد اما توانایی جفت‌گیری طبیعی را از دست داد و نیاز به تلقیح مصنوعی پیدا کرد. تولید تجاری بعدها به سمت پرندگان سفیدپر رفت که پرهای ریز کمتری در لاشه پوست‌کنده باقی می‌گذاشتند.

با فاصله گرفتن گله‌های تجاری از آن، برنز استاندارد میراثی به شدت کاهش یافت و به یک نگرانی حفاظتی تبدیل شد. اکنون عمدتاً توسط مزارع کوچک، پرورش‌دهندگان میراثی و برنامه‌های حفاظتی که نوع جفت‌گیری طبیعی را زنده نگه می‌دارند، نگهداری می‌شود.

بوقلمون برنز یک پرنده سنگین و کشیده‌پیکر است با پشتی پهن و سینه‌ای پر. از فاصله پرهای آن تیره به نظر می‌رسند اما در نور مناسب درخشش فلزی برنزی، مسی و سبز نشان می‌دهند که بیشترین شدت آن روی پشت و سینه است. بال‌ها نوارهای سفید دارند و دم تیره است با یک نوار روشن‌تر در نزدیکی نوک.

سر و گردن بالایی پوست برهنه دارند که رنگشان با خلق و دمای هوا تغییر می‌کند و از قرمز، سفید تا آبی متغیر است. نرها یک زائده گوشتی روی منقار، یک چین پوستی زیر گلو و برجستگی‌های پوستی روی سر و گردن دارند. خروس‌ها همچنین یک ریش درشت از موهای بلند روی سینه دارند. پاها و انگشتان تیره هستند که در پرندگان جوان تقریباً سیاه است و با افزایش سن روشن‌تر می‌شود.

پوشش و رنگ‌ها

ویژگی بارز این نژاد درخشش آن است. هر پر بدن تیره است با یک نوار برنزی یا مسی روشن که نور را می‌گیرد و ظاهر فلزی متغیری به کل پرنده می‌دهد. پرهای پرواز بال به رنگ سیاه و سفید نوارنوار هستند و پرهای دم به یک نوار کم‌رنگ ختم می‌شوند. نژادهای میراثی و سینه‌پهن این رنگ‌آمیزی را دارند و عمدتاً در عرض بدن و وزن، نه در الگوی پر، تفاوت دارند.

بوقلمون برنز مزاجی پایدار و خوش‌خو دارد. پرندگان کنجکاو هستند و نگهداران را در محوطه دنبال می‌کنند و بسیاری از آن‌ها دستکاری را بدون دردسر زیادی تحمل می‌کنند. هوشیار هستند و در برابر عقاب، سگ یا غریبه‌ها هشدار می‌دهند که آن‌ها را اعضای مراقب گله مختلط می‌کند.

ماده‌ها معمولاً آرام هستند و اغلب روی تخم می‌نشینند، محکم روی آشیانه می‌مانند و جوجه‌های بوقلمون را خوب بزرگ می‌کنند. خروس‌ها در بهار مداوم رفتار نمایشی دارند، دم را باز می‌کنند و راه می‌روند، و یک خروس بالغ در فصل جفت‌گیری می‌تواند نسبت به افراد و سایر نرها سرسخت یا سرزمینی شود. دستکاری آرام در دوران جوانی این رفتار را کنترل می‌کند.

این نژاد با مرغ، اردک و سایر بوقلمون‌ها به شرط فضای کافی به اندازه معقولی کنار می‌آید، هرچند خروس‌های بزرگ باید در کنار پرندگان کوچک‌تر تحت نظر باشند. بوقلمون‌های برنز چراکنندگان فعالی هستند و ترجیح می‌دهند در حرکت باشند و به دنبال حشرات، دانه‌ها و سبزی‌ها بگردند.

آراستگی

• پاها و پنجه‌ها را به طور منظم برای کنه پا، بریدگی یا زخم کف پا بررسی کنید
• پرها و پوست را برای شپش و کنه بررسی کنید، به خصوص اطراف مخرج
• مناطق خاک‌بازی را در دسترس نگه دارید تا پرندگان بتوانند به طور طبیعی خود را پاکیزه نگه دارند
• ناخن‌ها یا منقار پرپشت را فقط اگر با خوردن یا راه رفتن تداخل داشتند کوتاه کنید
• پوست برهنه سر را بعد از درگیری‌ها برای خراشیدگی یا تورم بررسی کنید

تمرین و فعالیت

• دسترسی روزانه به مرتع یا محوطه بزرگ برای چرا فراهم کنید
• فضای کافی برای راه رفتن، ایستادن مغرورانه و باز کردن دم، به خصوص برای خروس‌های نمایشی، فراهم کنید
• مناطق چرا را به چرخش درآورید تا زمین خاکی و گل‌آلود نشود
• از محبوس کردن طولانی پرهیز کنید چون به کسالت، نوک‌زنی و مشکلات وزنی منجر می‌شود

محیط

بوقلمون‌های برنز در برابر سرما مقاوم هستند و یخبندان را تحمل می‌کنند، اما به سرپناه خشک و بدون کوران و محافظت از باد و باران نیاز دارند. نشیمنگاه‌های محکم و پایین برای پرندگان سنگین فراهم کنید تا بتوانند به راحتی بالا بروند. در هوای گرم، سایه و آب تازه مداوم فراهم کنید چون پرندگان بزرگ به سرعت گرما می‌زنند. سرپناه را در برابر روباه، سگ‌ها و پرندگان شکاری محکم کنید زیرا بوقلمون‌ها در شب آسیب‌پذیر هستند.

بوقلمون‌ها به پروتئین بیشتری از مرغ نیاز دارند، به خصوص در دوران رشد. جوجه‌های بوقلمون با خوراک آغازین بوقلمون یا پرندگان شکاری با حدود ۲۸ درصد پروتئین برای چند هفته اول بهترین عملکرد را دارند و با بلوغ به خوراک رشد و سپس خوراک نگهداری یا تولیدمثل کاهش می‌یابند. چرای علوفه از حشرات، دانه‌ها و سبزی‌ها مکمل جیره است اما نباید جایگزین آن برای پرندگان در حال رشد یا تولیدمثل شود.

سنگریزه نامحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند خوراک را آسیاب کنند، و آب تازه به صورت آزاد در تمام اوقات ارائه دهید. ماده‌های تولیدمثلی در طول فصل تخم‌گذاری از خوراک تولیدمثلی با کلسیم اضافه بهره‌مند می‌شوند.

خوراک‌های اضافی و مکمل‌ها

سبزیجات، برگ‌های باغ، کرم آرد و دانه‌های شکسته در مقدار متعادل مفید هستند اما باید سهم کمی از جیره داشته باشند تا پروتئین را رقیق نکنند. هر بار که پرندگان چیزی غیر از خوراک کامل می‌خورند سنگریزه فراهم کنید و صدف خردشده را جداگانه برای ماده‌های تخم‌گذاری که به کلسیم اضافه نیاز دارند ارائه دهید.

بوقلمون برنز میراثی یک پرنده قوی و طولانی‌عمر است با طول عمر معمول ۵ تا ۱۰ سال وقتی برای تولیدمثل یا به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود، نه برای ذبح. بیشتر مشکلات سلامتی از انگلیان، زمین مرطوب یا کثیف، و بیماری‌های عفونی سرچشمه می‌گیرند نه از ضعف ارثی. نژادهای سینه‌پهن به خاطر ساختار سنگین‌تر فشار بیشتری روی مفاصل و پاها دارند.

مراقبت خوب از پرورش از بیشتر مشکلات پیشگیری می‌کند: سرپناه خشک، آب تمیز، چرخش مرتع و جداسازی از مرغ‌ها در جایی که بیماری سر سیاه خطر است.

مراقبت پیشگیرانه

• چرخش مرتع داشته باشید و از نگهداری بوقلمون روی زمین آلوده به مرغ پرهیز کنید
• سرپناه خشک و تهویه‌دار بدون کوران فراهم کنید
• یک برنامه کنترل انگل و کرم‌زدایی منظم داشته باشید
• خوراک و آب را تمیز و دور از زمین نگه دارید
• پرندگان جدید یا بیمار را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید

بوقلمون‌های برنز با سرپناه امن شبانه همراه با محوطه چرای سخاوتمندانه روزانه بهترین وضعیت را دارند. پرندگان میراثی بالغ سنگین هستند و فاصله‌های کوتاهی پرواز می‌کنند، بنابراین حصارکشی بیشتر باید شکارچیان زمینی را دفع کند تا پرندگان را محصور کند، هرچند بوقلمون‌های جوان می‌توانند پرواز کنند و ممکن است به حصارهای بلندتر یا محوطه‌های سرپوشیده نیاز داشته باشند.

سرپناه باید خشک، با تهویه خوب بدون کوران، و مجهز به نشیمنگاه‌های محکم و پایینی باشد که وزن پرندگان بزرگ را تحمل کنند. بستر عمیق و خشک در هوای سرد کمک می‌کند. در محوطه چرا سایه، جاهای خاک‌بازی و پناه از باد و باران فراهم کنید.

فهرست آماده‌سازی

• مرغدانی یا سالن خشک و تهویه‌دار با نشیمنگاه‌های محکم و پایین
• حصارکشی در برابر شکارچی و یک در محکم شبانه
• محوطه چرای سایه‌دار با چمن، حشرات و جاهای خاک‌بازی
• آبخوری و دانخوری تمیز دور از زمین
• جعبه‌های تخم‌گذاری یا گوشه‌های آرام برای ماده‌های مشغول تخم‌نشینی

تخم‌های بوقلمون برنز حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا جوجه بزنند، چند روز بیشتر از تخم مرغ. ماده‌های میراثی اغلب روی تخم می‌نشینند و مادران طبیعی توانمندی هستند که محکم روی آشیانه می‌مانند و جوجه‌های بوقلمون را خوب پرورش می‌دهند. برای تعداد بیشتر، یا برای در امان نگه داشتن ماده، تخم‌ها را می‌توان در انکوباتور با دمای پایدار، رطوبت و چرخش قرار داد.

تخم‌ها را روزانه جمع‌آوری کنید، آن‌ها را با سر تیز رو به پایین در دمای اتاق خنک نگه دارید و برای بهترین نتیجه جوجه‌کشی ظرف حدود یک هفته در انکوباتور بگذارید. تخم‌ها را در اواسط دوره انکوباسیون برای شمع‌سنجی بررسی کنید تا هر تخم خالی یا متوقف‌شده را بردارید.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های تمیز و خوش‌شکل انتخاب کنید و آن‌ها را در جای خنک با سر تیز رو به پایین نگه دارید ۲. تخم‌ها را بگذارید و انکوباتور را با دمای حدود ۳۷.۵ درجه سانتیگراد با رطوبت پایدار اجرا کنید ۳. تخم‌ها را چند بار در روز برای ۲۵ روز اول بچرخانید ۴. حدود روز ۱۰ تا ۱۴ شمع‌سنجی کنید و تخم‌های بدون رشد را بردارید ۵. چرخش را متوقف کنید و رطوبت را برای ۳ روز آخر (قفل‌شدن) بالا ببرید ۶. اجازه دهید جوجه‌ها کاملاً بیرون بیایند و خشک شوند قبل از انتقال به بروودر گرم