بوربون رد

بوقلمون بوربن رد یک نژاد میراثی از بوقلمون اهلی است که در ایالات متحده پرورش یافته. این نام از کنتاکی بوربن و رنگ قرمز شاه‌بلوطی تیره پرهای بدن گرفته شده است. این نژاد از شناخته‌شده‌ترین بوقلمون‌های استانداردپرورش‌یافته است که در مزارع کوچک و خانه‌های خودکفا نگهداری می‌شود.

پرندگان بالغ درشت‌اندام هستند. نرها معمولاً به حدود ۱۰.۴ کیلوگرم و ماده‌ها به حدود ۶.۳ کیلوگرم می‌رسند. پرهای بدن به رنگ قرمز قهوه‌ای تیره است و پرهای پرواز و دم به رنگ سفید، تضادی چشمگیر هنگام باز کردن دم ایجاد می‌کنند. بوربن رد نرخ رشد کندتر و توانایی جفت‌گیری طبیعی نژادهای میراثی را حفظ کرده که آن را از گونه‌های تجاری سینه‌پهن متمایز می‌سازد.

خلق‌وخوی این بوقلمون آرام و خوش‌طبع است. پرندگان در جستجوی غذا فعال‌اند و بخش زیادی از روز را به شکار حشرات، دانه‌ها و سبزی‌ها می‌گذرانند. این ترکیب از رفتار قابل مدیریت و غریزه قوی چرا، دلیل اصلی انتخاب این نژاد برای پرورش در چراگاه و استفاده دومنظوره است.

مناسب برای چه کسانی است

بوربن رد برای پرورش‌دهندگانی مناسب است که فضای کافی برای چرای یک پرنده درشت دارند و خواهان بوقلمون میراثی هستند که بدون تلقیح مصنوعی تولیدمثل کند. برای تولید گوشت در مقیاس کوچک، نمایش، و حفاظت از گله مناسب است. برای حیاط‌های کوچک و محصور مناسب نیست، جایی که یک پرنده فعال و درشت فضای کافی برای رفتار طبیعی ندارد.

ریشه‌های بوربن رد به دام‌های پنسیلوانیا و کنتاکی در اواخر قرن نوزدهم برمی‌گردد. پرورش‌دهندگان بوقلمون‌های بافی، برنز و سفید استاندارد را با یکدیگر آمیختند و رنگ قرمز تیره بدن و پرهای سفید متضاد بال و دم را که نژاد امروزی نشان می‌دهد، انتخاب کردند.

این کار تا حد زیادی به جی.اف. باربی از کنتاکی بوربن نسبت داده می‌شود. نام‌های اولیه برای این نژاد در حال شکل‌گیری شامل «بوربن باترنات» و «کنتاکی رد» بود. این نام‌ها جا نیفتادند و در نهایت پرنده به عنوان بوربن رد بازاریابی شد که آن را به شهرستان خاستگاهش و رنگش پیوند می‌داد.

انجمن طیور آمریکا بوربن رد را در سال ۱۹۰۹ در استاندارد کمال خود پذیرفت. در نیمه اول قرن بیستم، این نژاد بوقلمون متداول بازار بود و برای اندازه، طعم و توانایی چرا و تولیدمثل مستقل ارزشمند بود.

از اواسط قرن بیستم، رشد بوقلمون‌های تجاری سینه‌پهن موجب افول نژادهای میراثی مانند بوربن رد شد. این نژاد از طریق مزارع کوچک، پرورش‌دهندگان نمایشی و برنامه‌های حفاظتی باقی ماند و همچنان یکی از پرنگهداری‌ترین بوقلمون‌های میراثی است.

ویژگی بارز بوربن رد رنگ آن است. پرهای بدن به رنگ قرمز شاه‌بلوطی تیره قهوه‌ای است. پرهای پرواز بال و پرهای اصلی دم سفید هستند، گاهی با خط قرمز ملایمی در نزدیکی نوک. این الگوی قرمز و سفید هنگامی که نر دم خود را باز می‌کند و بال‌ها را پایین می‌آورد، بیشترین نمود را دارد.

سر و گردن بالایی بدون پر است و پوست آن بسته به حال و هوای پرنده بین قرمز، سفید و آبی تغییر می‌کند. نرها یک زائده گوشتی روی منقار، آویزه‌ای از پوست شل گردن و تودهٔ پرهای سیاه زبر روی سینه دارند. پاها در بزرگسالان به رنگ صورتی مایل به قرمز است.

پوشش پر و رنگ‌ها

عمق رنگ بین پرندگان متفاوت است. ماده‌ها اغلب کمی روشن‌تر از نرها به نظر می‌رسند و لبه پرها می‌تواند خط بافی رنگ‌پریده‌ای نشان دهد. تضاد میان بدن قرمز و بال و دم سفید همان ویژگی است که داوران در گونه‌های نمایشی به دنبال آن هستند. قرمز کم‌رنگ یا ناهمگون و سفید بیش از حد در بدن از معایب شناخته‌شده در استاندارد هستند.

بوربن رد به آرامش و خوش‌طبعی شهرت دارد. پرندگانی که از بدو تولد با انسان‌ها در تماس بوده‌اند اغلب اهلی و کنجکاو می‌شوند و نگهداری معمول برای بررسی‌های بهداشتی و نمایش را تحمل می‌کنند. ماده‌ها توجه خوبی دارند و مادران خوبی در روخوابیدن هستند.

این نژاد فعال است و وقتی فضا داده می‌شود، بخش زیادی از روز را در حرکت می‌گذراند. غریزه قوی چرا پرندگان را به دنبال حشرات و سبزی‌ها مشغول نگه می‌دارد، هزینه خوراک را کاهش می‌دهد و در کنترل آفات چراگاه کمک می‌کند. در کنار طیور دیگر، این نژاد معمولاً صلح‌آمیز است، هرچند بوقلمون‌های درشت و مرغ‌های کوچک به فضای کافی برای جلوگیری از ازدحام نیاز دارند.

پرندگان خوب اجتماعی‌شده با غریبه‌ها عموماً آرام هستند. نرها در فصل جفت‌گیری بهار ممکن است جری‌تر شوند، نمایش دهند و گاهی با انسان‌ها یا رقبا رویارویی کنند. این رفتار طبیعی است و معمولاً خارج از فصل جفت‌گیری فروکش می‌کند.

مراقبت روزانه از بوربن رد برای یک پرنده درشت ساده است. نیازهای اصلی عبارتند از: آب تمیز در تمام اوقات، جیره متعادل و محلی خشک و بدون وزش باد برای استراحت شبانه. به عنوان یک نژاد میراثی، پرنده تحرک خود را حفظ می‌کند و به طور طبیعی جفت‌گیری می‌کند، بنابراین نیاز به دخالت کمتری نسبت به گونه‌های تجاری دارد.

بهداشت

• در طول پوست‌اندازی سالانه پرها را بررسی کنید و بستر آلوده‌ای که می‌تواند ناحیه مخرج را کثیف کند بردارید.
• پا و انگشتان را برای بررسی بریدگی، تورم یا نشانه‌های اولیه کف‌پا چرک بررسی کنید.
• ناخن‌های بلند و نوک منقار را فقط در صورتی که در خوردن یا راه رفتن اختلال ایجاد می‌کنند کوتاه کنید.
• محل‌های حمام خاک در دسترس قرار دهید تا پرندگان بتوانند خودشان انگل‌های خارجی را کنترل کنند.

ورزش

• دسترسی روزانه به محوطه حصارکشی‌شده یا چراگاه برای چرا و حرکت فراهم کنید.
• فضایی برای باز کردن بال‌ها و نمایش بگذارید که نرهای درشت اغلب این کار را می‌کنند.
• در صورت امکان مناطق چرا را بچرخانید تا زمین تمیز بماند و چرا تازه باشد.

محیط

بوربن رد در هوای سرد مقاوم است اما در گرما به سایه و تهویه نیاز دارد. بست‌های مرتفع محکم فراهم کنید، چون پرندگان ترجیح می‌دهند شب‌ها از زمین بالاتر بنشینند. مسکن باید در برابر شکارچیانی مانند روباه، راکون و پرندگان شکاری که بوقلمون‌ها را در تمام سنین هدف قرار می‌دهند، ایمن باشد.

بوقلمون‌ها به پروتئین بیشتری نسبت به مرغ نیاز دارند، به خصوص در دوران رشد. به جای خوراک استاندارد تخمگذار، جیره مخصوص بوقلمون یا پرندگان شکاری بدهید. جوجه‌های بوقلمون با استارتر پروتئین بالا شروع می‌کنند، سپس به گرور می‌روند و در بلوغ به جیره نگهداری یا مولد می‌رسند. چرا حشرات و سبزی‌های اضافی تامین می‌کند اما نباید جایگزین جیره متعادل شود.

تنقلات و مکمل‌ها

ماسه هضم نامحلول بدهید تا پرندگان بتوانند غذا را در سنگدان آسیاب کنند، و برای ماده‌های تخمگذار منبع کلسیم مانند پوسته صدف فراهم کنید. سبزی‌ها، کرم آردی و دانه‌های خرد شده در حد اعتدال خوراکی‌های مفید هستند. کل تنقلات را در سهم کمی از رژیم غذایی نگه دارید تا پرندگان همچنان جیره متعادل خود را بخورند. آب تازه باید در تمام اوقات در دسترس باشد.

به عنوان یک نژاد میراثی که برای مقاومت انتخاب شده، بوربن رد به طور کلی قوی است و با مراقبت خوب ۵ تا ۱۰ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات بهداشتی ناشی از شرایط کثیف یا مرطوب، انگل‌ها یا تماس با پرندگان آلوده است. نگه داشتن مسکن خشک و با تهویه مناسب، بسیاری از مشکلات را پیش از وقوع پیشگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• مسکن را تمیز، خشک و با تهویه نگه دارید.
• از چرای بوقلمون‌ها در زمینی که اخیراً مرغ استفاده کرده برای محدود کردن سر سیاه اجتناب کنید.
• برای کنترل شپش و کنه محل‌های حمام خاک فراهم کنید.
• برای تقویت ایمنی آب تمیز و خوراک متعادل بدهید.
• پرندگان جدید یا بازگشتی را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.

بوربن رد به ترکیبی از مسکن امن شبانه و چراگاه باز در روز نیاز دارد. سرپناه در برابر شکارچیان و آب‌وهوا محافظت می‌کند، در حالی که چراگاه به چراگرهای فعال فضای تغذیه و حرکت می‌دهد. بوقلمون‌ها ترجیح می‌دهند بالا بنشینند، پس مسکن باید بست‌های مرتفع محکم داشته باشد نه صرفاً فضای کف.

چک‌لیست راه‌اندازی

• مرغداری یا انبار ضدشکارچی با قفل‌های محکم.
• بست‌های پهن و مرتفع برای وزن بزرگسالان.
• بستر خشک که تمیز نگه داشته شده و به طور منظم عوض شود.
• چراگاه حصارکشی‌شده با سایه و بادشکن.
• چند آبخور و آبدهی برای کاهش ازدحام.
• محل حمام خاک در داخل چراگاه.

ماده‌های بوربن رد روخواب مطمئنی هستند و اغلب تخم‌های خود را خودشان هچ می‌کنند. تخم‌ها را می‌توان در صورت نیاز به کنترل بیشتر به صورت مصنوعی انکوبه کرد. تخم‌های بوقلمون حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا هچ شوند، چند روز بیشتر از تخم‌های مرغ. دمای ثابت، رطوبت و چرخش کلید هچ خوب هستند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های تمیز جمع‌آوری کنید و آن‌ها را با سر نوک‌تیز رو به پایین نگه دارید؛ قبل از گذاشتن در انکوباتور بیش از ۷ تا ۱۰ روز نگه ندارید.
2. تخم‌ها را به دمای اتاق برسانید، سپس در انکوباتور پیش‌گرم‌شده قرار دهید.
3. دما را روی ۳۷.۵ درجه سلسیوس نگه دارید و تخم‌ها را تعداد فردی از دفعات در روز بچرخانید.
4. حدود روز ۱۰ و دوباره در روز ۲۱ شمع بزنید تا تخم‌های واضح یا بدون رشد را بردارید.
5. چرخش را در روز ۲۵ (قفل‌گذاری) متوقف کنید و برای هچ رطوبت را بالا ببرید.
6. جوجه‌ها را در انکوباتور بگذارید تا خشک و پر شوند، سپس به بروداری گرم منتقل کنید.