سیاه

بوقلمون سیاه یک نژاد میراثی از بوقلمون اهلی (Meleagris gallopavo) است. این بوقلمون به نام نورفولک بلک شناخته می‌شود، برگرفته از نام شهرستانی در انگلستان که این نژاد در آنجا شکل گرفت. پرندگان بالغ دارای پرهای انبوه و درخشان سیاه هستند که در نور مستقیم رنگ سبز یا برنزی به خود می‌گیرند. اندازه این بوقلمون‌ها بزرگ است: خروس‌ها معمولاً به ۱۰ تا ۱۳ کیلوگرم و مرغ‌ها به حدود ۶ تا ۸ کیلوگرم می‌رسند.

این نژاد از قدیمی‌ترین نژادهای استانداردشده بوقلمون در اروپاست. اصل و نسب آن به پرندگانی برمی‌گردد که در قرن شانزدهم میلادی از قاره آمریکا به اروپا آورده شدند و طی نسل‌های متوالی به صورت یک بوقلمون مزرعه‌ای و گوشتی سازگار درآمدند. این نژاد به خاطر گوشت دیررس با طعم سنتی و قوی ارزش دارد و برای بازارهای فصلی همچنان تقاضا دارد.

نگهدارندگان این نژاد آن را آرام و خوش‌خلق توصیف می‌کنند. این پرندگان به صورت فعال علف‌چری می‌کنند، با آب‌وهوای متغیر کنار می‌آیند و در گله‌های مختلط مزرعه به خوبی جای می‌گیرند. برای کسانی که دامداری کوچک دارند و به دنبال یک بوقلمون میراثی خودکفا هستند، گزینه مناسبی به شمار می‌آید.

برای چه کسانی مناسب است

بوقلمون سیاه برای دامداران کوچک، پرورش‌دهندگان نژادهای میراثی و کسانی مناسب است که می‌توانند فضای کافی برای علف‌چری و سرپناه امن شبانه فراهم کنند. برای هر کسی که می‌خواهد بوقلمون گوشتی با رشد کند یا در نگهداری یک نژاد قدیمی مشارکت داشته باشد، گزینه خوبی است. برای زمین‌های کوچک شهری چندان مناسب نیست، زیرا بوقلمون‌های بالغ سنگین هستند و به فضای کافی نیاز دارند.

بوقلمون اهلی در اوایل قرن شانزدهم میلادی توسط تاجران اسپانیایی به اروپا رسید. این پرندگان در ابتدا توسط مردمان مکزیک و آمریکای مرکزی نگهداری می‌شدند. دام‌های اسپانیایی در طی دهه‌های بعدی در سرتاسر اروپا پراکنده شدند و در چند منطقه پرندگانی با پرهای تیره گزینش شدند.

در انگلستان، این نژاد در شرق آنگلیا ریشه دواند. نورفولک و شهرستان‌های اطراف آن با بوقلمون‌های سیاه شناسایی شدند و نام نورفولک بلک متداول شد. برای قرن‌ها گله‌ها پیاده به بازارهای لندن برای تجارت زمستانی رانده می‌شدند، روشی که به پرندگان سختی‌کش و قادر به سفر و تغذیه از علفزار نیاز داشت.

بوقلمون سیاه توسط مستعمره‌نشینان اولیه به آمریکای شمالی برده شد و در توسعه نژادهای بعدی نقش داشت. این نژاد در استانداردهای رسمی طیور هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده ثبت شده و در میان نژادهای استاندارد بوقلمون قرار دارد.

در طول قرن بیستم، رشد بوقلمون‌های تجاری پرورشی باعث کاهش تعداد نژادهای میراثی از جمله بوقلمون سیاه شد. علاقه گروه‌های حفاظت از دام‌های بومی و دامداران کوچک این نژاد را در تولید نگه داشته است.

بوقلمون سیاه پرنده‌ای سنگین و خوش‌اندام است با بدنی پهن و سینه‌ای پر و گرد. ویژگی برجسته آن پرهای سیاه یکدست است که در شرایط مناسب رنگ فلزی سبز یا برنزی دارند و در نور مستقیم بیشتر دیده می‌شوند. پرندگان جوان ممکن است کمی لکه‌های قهوه‌ای یا برنزی داشته باشند که با بلوغ از بین می‌رود.

پوست سر و گردن بدون پر ممکن است بسته به خلق‌وخو و فصل بین قرمز، صورتی و سفید مایل به آبی تغییر رنگ دهد. خروس‌ها کارانکل‌های معمول بوقلمون، زائده‌ای بالای منقار و ریش‌ریشه‌هایی از موهای زبر سیاه روی سینه دارند.

پر و رنگ‌بندی

پرنده ایده‌آل دارای پرهای سیاه براق یکنواخت است بدون هیچ راه‌راه سفید یا برنزی در پر بالغ. ساق پا و پنجه‌ها تیره‌رنگ هستند، ویژگی‌ای که بوقلمون سیاه را از نژادهای برنزی و سفید متمایز می‌کند. مرغ‌ها کوچک‌تر و ساده‌تر از خروس‌ها هستند اما رنگ پر سیاه و پای تیره مشترک دارند.

بوقلمون سیاه به داشتن خلق‌وخوی یکنواخت و ثابت شهرت دارد. پرندگان در کنار نگهدارندگان آشنا آرام هستند و در گله مختلط خوش‌خلق می‌مانند، که کار تغذیه و بازرسی روتین را آسان می‌کند. آنها علف‌چران فعالی هستند و وقتی فضا داشته باشند بیشتر روز را در حرکت می‌گذرانند.

این نژاد هوشیار است و به تغییرات محیطی به سرعت واکنش نشان می‌دهد. بوقلمون‌ها اغلب با دیدن غریبه‌ها، سگ‌ها یا پرندگان بالای سرشان صدا می‌کنند و سر بالا می‌آورند، پس در یک حیاط می‌توانند نقش یک سیستم هشدار اولیه پر سروصدا را بازی کنند. با کسانی که می‌شناسند، آن احتیاط از بین می‌رود و پرندگان رام و کنجکاو می‌شوند.

خروس‌ها در فصل تولیدمثل ممکن است سرزمینی شوند و در برابر یکدیگر و نگهدارندگان رفتار نمایشی داشته باشند. مرغ‌ها معمولاً ساکت‌تر هستند. با سایر پرندگان، بوقلمون سیاه عموماً آرام است، اما نباید پرندگان بزرگ بالغ را با پرندگان بسیار کوچک‌تر در فضای تنگ نگه داشت.

آراستن و نظافت

بوقلمون‌ها پرهای خود را خودشان مرتب می‌کنند و معمولاً نیازی به کوتاه کردن یا هرس ندارند. مراقبت بیشتر روی تمیزی محیط تمرکز دارد.

• محلی خشک برای حمام خاک فراهم کنید که در کنترل انگل‌های خارجی کمک می‌کند
• پاها و ساق‌ها را به طور منظم برای کنه‌های پوست پا و آسیب‌های جزئی بررسی کنید
• بستر را خشک نگه دارید تا از آسیب پر و مشکلات پا جلوگیری شود
• زنگوله‌های سر و زائده بالای منقار را پس از دعواها برای زخم بررسی کنید

ورزش و فعالیت

• هر روز دسترسی به فضای خارجی امن یا چراگاه برای علف‌چری فراهم کنید
• نشیمنگاه‌های پهن و پایین که برای پرندگان سنگین مناسب باشند تهیه کنید
• در صورت امکان چرخش چراگاه را برای تمیز نگه داشتن زمین و کاهش بار انگل انجام دهید
• فضای کافی فراهم کنید تا خروس‌ها بتوانند بدون ازدحام در گله نمایش دهند

محیط زندگی

بوقلمون سیاه نژادی سخت‌کوش است که با آب‌وهوای خنک و مرطوب کنار می‌آید، اما همچنان به یک مرغداری خشک و بدون کوران در شب و محافظت از شکارچیان نیاز دارد. فضای کافی برای هر پرنده در داخل سرپناه با تهویه مناسب در بالای ارتفاع سر فراهم کنید. در هوای گرم، سایه و آب تمیز اهمیت دارند زیرا پرندگان سیاه سنگین می‌توانند در گرما دچار مشکل شوند.

بوقلمون‌ها در مقایسه با مرغ‌ها به پروتئین بیشتری نیاز دارند، به‌خصوص در دوران رشد. جیره غذایی مخصوص بوقلمون را در مرحله آغازین، سپس رشد و بعد نگهداری یا مولدی بر اساس سن پرندگان تهیه کنید. علف‌چری در چراگاه سبزیجات و حشرات مفیدی فراهم می‌کند اما باید مکمل جیره غذایی متعادل باشد نه جایگزین آن. سنگ‌ریزه نامحلول برای آسیاب کردن غذای پرندگانی که علف می‌چرند فراهم کنید و آب تازه همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

مقادیر کمی سبزی‌های برگ‌دار، سبزیجات و کرم آرد به عنوان تنقلات مفید هستند و رفتار علف‌چری طبیعی را تقویت می‌کنند. تنقلات را زیر حدود ده درصد جیره نگه دارید تا جیره متعادل رقیق نشود. یک ظرف جداگانه از سنگ‌ریزه محلول یا پوسته صدف به مرغ‌های تخم‌گذار برای حفظ کیفیت پوسته تخم کمک می‌کند.

بوقلمون سیاه به عنوان یک نژاد میراثی که برای زندگی مزرعه‌ای انتخاب شده، قوی و عموماً برای یک بوقلمون دیرپاست. طول عمر معمول آن وقتی برای اصلاح نژاد نگهداری شود، نه برای کشتار، ۵ تا ۱۰ سال است. مدیریت خوب، زمین تمیز و مسکن ضدشکارچی بیشترین تاثیر را بر سلامت دارند. پرندگان سنگین در صورت نگهداری روی سطوح مرطوب یا سخت ممکن است دچار مشکلات پا و ساق شوند، پس زمین خشک و مدیریت‌شده اهمیت دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• بوقلمون‌ها و مرغ‌ها را روی زمین جداگانه نگه دارید تا از بیماری سیاه جلوگیری شود
• بستر خشک و تهویه مناسب در مرغداری حفظ کنید
• با مشورت دامپزشک یک برنامه کنترل انگل داشته باشید
• آب تمیز و خوراک بدون کپک و به‌درستی نگهداری‌شده فراهم کنید
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید

بوقلمون سیاه پرنده‌ای است که در فضای باز بهتر است و با یک مرغداری ثابت و امن برای شب و هوای بد، همراه با یک محوطه بزرگ حصارکشی‌شده یا چراگاه برای روز، بهترین شرایط را دارد. مرغداری پرندگان را از شکارچیان و باد و باران محافظت می‌کند، در حالی که فضای خارجی جایی که بوقلمون‌های بزرگ بالغ برای علف‌چری و نمایش نیاز دارند را فراهم می‌کند. چون این نژاد سخت‌کوش است، اولویت خشکی و امنیت است نه گرمای اضافی.

چک‌لیست آماده‌سازی

• مرغداری خشک و بدون کوران با بستر عمیق و تمیز
• نشیمنگاه‌های پهن و پایین که پرنده سنگین را تحمل کند
• دیوارها، سقف و قفل‌های درب ضدشکارچی
• سایه و آب تمیز دائمی در محوطه
• محل حمام خاک در گوشه‌ای خشک
• در صورت امکان محوطه جداگانه از گله مرغ‌ها

تخم‌های بوقلمون سیاه حدود ۲۸ روز دوره انکوباسیون دارند که از تخم مرغ طولانی‌تر است. می‌توان آنها را زیر یک مرغ بوقلمون جوجه‌کش گذاشت که بسیاری از نگهدارندگان نژادهای میراثی این روش را ترجیح می‌دهند، یا در انکوباتور با جریان هوای اجباری. تخم‌های تمیز را جمع‌آوری کنید، آنها را با نوک پایین در دمای اتاق خنک برای حداکثر حدود یک هفته قبل از قرار دادن نگه دارید و قبل از شروع انکوباسیون به دمای اتاق برسانید. دمای ثابت و رطوبت مناسب کلید جوجه‌کشی موفق هستند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های تمیز و خوش‌فرم را انتخاب کنید و تا حدود یک هفته با نوک پایین در جای خنک نگهداری کنید
2. تخم‌ها را در انکوباتور تنظیم‌شده روی ۳۷.۵ درجه سانتی‌گراد بگذارید
3. رطوبت را نزدیک ۵۵ درصد نگه دارید و چند بار در روز تخم‌ها را بچرخانید
4. حدود روز ۷ تا ۱۰ کاندلینگ انجام دهید تا تخم‌های واضح یا غیررویش‌یافته را جدا کنید
5. حدود روز ۲۵ چرخش را متوقف کرده و رطوبت را برای قفل‌بندی افزایش دهید
6. جوجه‌های بیرون‌آمده را تا خشک شدن در انکوباتور نگه دارید، سپس به برودر گرم منتقل کنید