لینکلن

لینکلن نژادی بزرگ‌جثه و دومنظوره از گوسفندان پشم‌بلند است که خاستگاه آن شرق انگلستان می‌باشد. قوچ‌های بالغ این نژاد می‌توانند وزنی بیش از ۲۵۰ پوند داشته باشند و همین ویژگی، لینکلن را یکی از سنگین‌ترین نژادهای گوسفند جهان می‌سازد. ویژگی شاخص این نژاد پشم آن است: الیافی بلند و درخشان که به شکل حلقه‌ها یا دسته‌های مشخص آویزان می‌شود و بلندترین طول تار پشم را در میان تمام نژادهای گوسفندی دارد.

از این نژاد برای تولید پشم، گوشت و همچنین آمیزش با سایر نژادها بهره گرفته می‌شود. ریسندگان دستی و هنرمندان الیاف، پشم این گوسفند را به دلیل درخشندگی و طول آن ارزشمند می‌دانند، در حالی که اندام سنگین آن لاشه مناسبی نیز فراهم می‌کند. از لینکلن در بسیاری از کشورهای جهان برای افزایش اندازه بدن و وزن پشم در گله‌های دیگر نژادهای پشم‌بلند و آمیخته نیز استفاده شده است.

از نظر خلق و خو، لینکلن گوسفندی آرام و کم‌تحرک است. این گوسفندان کند حرکت می‌کنند، به‌راحتی مدیریت می‌شوند و در برابر حضور انسان مقاوم هستند؛ ویژگی‌هایی که آن را برای پرورش‌دهندگانی که به دنبال حیوانی آرام‌تر به‌جای حیوانی رمنده هستند مناسب می‌کند.

گوسفند لینکلن برای چه کسانی مناسب است

لینکلن گزینه مناسبی برای پرورش‌دهندگانی است که فضا و خوراک کافی برای نگهداری از یک گوسفند بزرگ را دارند و به دنبال پشمی سنگین و باارزش هستند. خلق آرام این نژاد آن را برای دامداران خرد و علاقه‌مندان به الیاف قابل مدیریت می‌کند، هرچند اندازه بدن و نیاز به مراقبت از پشم بلند باعث می‌شود برای کسانی که به دنبال گله‌ای کم‌نیاز و کم‌مراقبت هستند، انتخاب چندان مناسبی نباشد.

نام لینکلن برگرفته از ناحیه لینکن‌شر در شرق انگلستان است، جایی که گوسفندان پشم‌بلند از سده‌ها پیش در چراگاه‌های حاصلخیز دشت آن نگهداری می‌شدند. این گوسفندان اولیه پشم‌بلند، حیواناتی درشت و استخوان‌بندی سنگین بودند که هم برای پشم و هم برای گوشتشان اهمیت داشتند.

در دوران اصلاح کشاورزی سده هجدهم، پرورش‌دهندگان گوسفند سنتی لینکن‌شر را به حیوانی یکدست‌تر تبدیل کردند. آمیزش با گله لسستر اصلاح‌شده رابرت بیک‌ول به فشرده‌تر شدن ساختار بدن و بهبود کیفیت گوشت کمک کرد، بدون آنکه پشم بلند و سنگین این نژاد از دست برود.

تا سده نوزدهم، لینکلن به‌عنوان نژادی شناخته‌شده و رسمی تثبیت شد و به یکی از تأثیرگذارترین نژادهای پشم‌بلند تبدیل گردید. این نژاد به کشورهای بسیاری از جمله آرژانتین، استرالیا، نیوزیلند و ایالات متحده صادر شد و در آن کشورها برای افزایش اندازه بدن و وزن پشم گله‌های بومی و ایجاد نژادهای آمیخته جدید به کار رفت.

امروزه لینکلن همچنان نژادی نسبتاً کمیاب به شمار می‌آید و گروه‌های حفاظت از نژادهای دامی آن را در فهرست نژادهای نیازمند توجه قرار داده‌اند، با این حال تولیدکنندگان الیاف و پرورش‌دهندگان اصیل هنوز سنت پرورش این گوسفند پشم‌بلند را حفظ می‌کنند.

بدن لینکلن پهن و مستطیل‌شکل است و روی پاهایی کوتاه و محکم قرار دارد. سر این گوسفند درشت است با پوزه‌ای پهن، و هم قوچ‌ها و هم میش‌ها معمولاً بدون شاخ (کچل) هستند. دسته‌ای مشخص از پشم روی پیشانی حیوان آویزان می‌شود. تصویر کلی این نژاد، حیوانی سنگین و کوتاه‌قامت است که برای حمل پشمی حجیم ساخته شده است.

پوشش و رنگ

پشم، ویژگی شاخص این نژاد است. الیاف پشم به‌صورت دسته‌های بلند و موجدار با درخشندگی بالا رشد می‌کند و می‌تواند وزن سالانه‌ای در حدود ۱۲ تا ۲۰ پوند تولید کند. رنگ استاندارد سفید است، اما گوسفندان لینکلن رنگی، از خاکستری نقره‌ای تا نزدیک به مشکی، برای ریسندگان دستی که به دنبال الیاف با رنگدانه طبیعی هستند پرورش داده می‌شوند. صورت و پاهای این گوسفند معمولاً از پشم خالی است و پشم سنگین بیشتر روی تنه حیوان متمرکز است.

لینکلن به خلق و خویی یکنواخت و خوش‌رفتار شناخته می‌شود. این گوسفندان کند و بی‌شتاب حرکت می‌کنند و به‌سرعت با حضور انسان خو می‌گیرند؛ همین ویژگی، کارهای روزمره مانند نگهداری، پشم‌چینی و معاینه سلامت را ساده می‌سازد. این نژاد بر خلاف برخی نژادهای کوهستانی، رمنده یا مستعد وحشت‌زدگی نیست.

در داخل گله، لینکلن‌ها اجتماعی هستند و آرام در کنار هم می‌چرند. در برابر نگهدارندگان، مدارا می‌کنند و با خوراک به‌راحتی هدایت می‌شوند. نسبت به سگ و سایر دام‌ها معمولاً آرام رفتار می‌کنند، هرچند مانند همه گوسفندان، برای احساس امنیت به گله وابسته‌اند و بهتر است به‌صورت گروهی و نه به‌تنهایی نگهداری شوند. قوچ‌ها درشت‌اندام هستند و در فصل جفت‌گیری باید با احتیاط معمول با آنها رفتار کرد، اما این نژاد در مجموع یکی از قابل‌مدیریت‌ترین گوسفندان بزرگ‌جثه به شمار می‌رود.

مراقبت از پشم

• دست‌کم سالی یک بار پشم‌چینی کنید؛ برخی پرورش‌دهندگان برای مدیریت بهتر تار بلند پشم، دو بار در سال این کار را انجام می‌دهند.
• پشم را به‌طور منظم از نظر گره‌خوردگی، بقایای گیاهی و رطوبت بررسی کنید، به‌ویژه در ناحیه پشت و عقب بدن.
• در صورت فروش پشم به ریسندگان دستی، آن را با دقت پاک‌سازی و نگهداری کنید، زیرا پشم مهم‌ترین منبع ارزش این نژاد است.
• سم‌ها را به‌طور منظم کوتاه کنید تا از رشد بیش‌ازحد و مشکلات پا جلوگیری شود.

فعالیت و تحرک

• چراگاه کافی در اختیار گوسفند قرار دهید؛ لینکلن‌ها سنگین‌اند و برای حرکت و تغذیه به فضای کافی نیاز دارند.
• برای حفظ کیفیت علوفه و کاهش بار انگلی، چراگاه را به‌صورت چرخشی مدیریت کنید.
• به‌جای نگهداری در فضای بسته، دسترسی روزانه به زمین باز را فراهم کنید.

محیط نگهداری

لینکلن با مزارع کم‌ارتفاع دارای علوفه خوب و زمین نسبتاً خشک سازگاری خوبی دارد. پشم متراکم این نژاد در هوای سرد و مرطوب محافظت ایجاد می‌کند، اما رطوبت را نیز در خود نگه می‌دارد؛ از این رو زمین تمیز و زهکشی‌شده همراه با پناهگاه خشک به پیشگیری از مشکلات پوستی و پا کمک می‌کند. حصارکشی باید به‌قدری مطمئن باشد که بتواند حیوانی بزرگ و قدرتمند را در محدوده نگه دارد.

لینکلن به‌عنوان نژادی بزرگ و چراخوار، بیشتر تغذیه خود را از علوفه تأمین می‌کند. چراگاه خوب در فصل رشد و یونجه باکیفیت در زمستان، پایه اصلی جیره غذایی این گوسفند را تشکیل می‌دهد. از آنجا که این حیوانات درشت‌اندام هستند و پشمی سنگین تولید می‌کنند، برای حفظ وضعیت بدنی مناسب، بدون افزایش چاقی، به انرژی و پروتئین کافی نیاز دارند. خوراک متراکم بهتر است تنها در دوره‌های نیاز بیشتر استفاده شود، نه به‌صورت روزمره.

تنقلات و مکمل‌ها

همواره مکمل معدنی ویژه گوسفند و آب تمیز در دسترس گوسفند قرار دهید. در مناطقی که خاک از نظر عناصر کمیاب فقیر است، ممکن است به سلنیوم و سایر عناصر کمیاب نیاز باشد. هر نوع غله یا چراگاه تازه و پرآب را به‌تدریج وارد جیره کنید تا از ناراحتی گوارشی و نفخ جلوگیری شود.

لینکلن گوسفندی قوی‌بنیه و طول‌عمر است که به‌طور معمول ۱۰ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند. نگرانی‌های اصلی سلامت این نژاد بیشتر به پشم سنگین و اندام درشت آن مربوط می‌شود تا ضعف ارثی. پشم‌چینی منظم، کنترل انگل و مراقبت از سم، اغلب گوسفندان لینکلن را در وضعیت سلامت خوبی نگه می‌دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• هر سال پشم‌چینی کنید و پشم را پاک‌سازی کنید تا تمیز بماند.
• سم‌ها را به‌طور منظم کوتاه کنید و از نظر نشانه‌های اولیه فوت‌رات بررسی نمایید.
• بر اساس آزمایش مدفوع، برنامه کرم‌زدایی و چرخش چرا را حفظ کنید.
• طبق توصیه دامپزشک محلی، واکسیناسیون علیه بیماری‌های کلستریدیایی را انجام دهید.
• مکمل‌های معدنی مناسب تأمین کنید و از مصرف بیش‌ازحد مس پرهیز کنید.

لینکلن‌ها معمولاً در سن ۷ تا ۱۲ ماهگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند، هرچند میش‌ها اغلب برای اولین بار در حدود ۱۸ ماهگی جفت‌گیری می‌کنند تا اندام درشت بدن فرصت رشد کامل داشته باشد. جفت‌گیری فصلی است و معمولاً در پاییز انجام می‌شود تا بره‌ها در بهار به دنیا بیایند. دوره آبستنی حدود ۱۴۵ تا ۱۵۰ روز طول می‌کشد.

تعداد معمول بره در هر زایمان یک یا دو رأس است؛ دوقلوزایی در میش‌های با وضعیت بدنی خوب رایج است، در حالی که سه‌قلوزایی کمتر دیده می‌شود. بره‌های لینکلن هنگام تولد درشت هستند، به همین دلیل باید میش‌ها در وضعیت بدنی مناسب باشند و در زمان زایمان به‌دقت زیر نظر گرفته شوند. میش‌ها معمولاً مادرانی توجه‌گر با شیر کافی هستند و بره‌ها با تغذیه از شیر مادر و چرای خوب به‌سرعت رشد می‌کنند. به دلیل اندازه بزرگ این نژاد، انتخاب دقیق و مدیریت وضعیت بدنی به حفظ ثبات نرخ زایمان و رشد کمک می‌کند.