تریانتا

تریانتا نژادی کوچک از خرگوش است که خاستگاه آن هلند است. بزرگسالان معمولاً بین ۲ تا ۲.۷ کیلوگرم (حدود ۴.۵ تا ۶ پوند) وزن دارند و این نژاد را در بخش پایینی محدوده متوسط قرار می‌دهد. برجسته‌ترین ویژگی، پوشش آن است: تک‌رنگی یکدست از سرخ عمیق و درخشان که از موی سطحی تا نزدیک پوست کشیده می‌شود. هیچ نژاد دیگری از خرگوش این سایه دقیق را به‌عنوان ویژگی شاخص خود ندارد و همین رنگ دلیل پرورش تریانتا بوده است.

فراتر از ظاهر، این نژاد به سبب خوی خود ارزشمند است. تریانتاها عموماً دوستانه، مهربان و خوش‌خو هستند و بیشترشان پس از انس گرفتن با انسان، دست‌کاری را خوب تحمل می‌کنند. سرشت آرام و رام آن، این نژاد را برای خانوارهایی که حیوانی می‌خواهند که بتوانند بغل کنند، آرایش دهند و در خانه نگه دارند، انتخابی عملی می‌سازد.

تریانتا در مقایسه با نژادهای پرشمار مانند خرگوش کوتوله هلندی یا لوپ هلندی همچنان کمیاب است. شمار آن در میانه قرن بیستم به‌شدت افت کرد و جمعیت با بازسازی دقیق بهبود یافت. امروزه این نژاد را دوستداران سرگرمی، نمایش‌دهندگان و صاحبان حیوان خانگی که رنگی چشمگیر در اندازه‌ای قابل مدیریت می‌خواهند نگه می‌دارند.

تریانتا مناسب چه کسانی است

این نژاد برای صاحبانی مناسب است که خرگوشی آرام و قابل دست‌کاری می‌خواهند که به قدر کافی کوچک برای نگهداری داخل خانه بماند. پوشش کوتاه آن به آرایش اندکی نیاز دارد که به نگهدارندگان تازه‌کار کمک می‌کند. تریانتا هم به‌عنوان خرگوش خانگی تنها و هم به‌عنوان بخشی از یک جفت پیوندخورده خوب زندگی می‌کند و خوی متعادل آن برای خانواده‌هایی با کودکان بزرگ‌تر که می‌توانند خرگوش را به ملایمت دست‌کاری کنند مناسب است. کسانی که نژادی بسیار رایج با دسترسی آسان می‌خواهند شاید به صبر نیاز داشته باشند، زیرا نمونه‌ها در برخی مناطق محدود است.

تریانتا در طول دهه ۱۹۳۰ در هلند پرورش یافت. هدف اعلام‌شده، خرگوشی با پوشش یکدست و سرخ درخشان بود، رنگی که در آن زمان به‌عنوان استاندارد نژادی وجود نداشت. این نژاد نام خود را از استان درنته هلند می‌گیرد، جایی که کار پرورش اولیه در آن انجام شد.

برنامه پرورش چند نژاد موجود را آمیخت تا رنگ سرخ و نوع بدن دلخواه را تثبیت کند. نژادهایی که در کار پایه گزارش شده‌اند شامل سیاه‌وبور، هاوانا و خال‌دار انگلیسی و دیگران است. هدف، کشیدن رنگدانه سرخ خرگوش‌های الگوی بور بر سراسر بدن بود، نه محدود کردن آن به نشانه‌ها.

این نژاد پیش از جنگ جهانی دوم در هلند به رسمیت شناخته شد، اما جنگ جمعیت خرگوش را در سراسر اروپا ویران کرد و شمار تریانتا تا مرز انقراض فرو افتاد. پس از جنگ، پرورش‌دهندگان در هلند و آلمان برای بازسازی نژاد کوشیدند و خط‌های آلمانی نقش بزرگی در بازگرداندن شمار و یکنواختی داشتند.

تریانتا بعدها فراتر از اروپای قاره‌ای گسترش یافت. به بریتانیا و سپس آمریکای شمالی رسید، جایی که در اوایل دهه ۲۰۰۰ نزد سازمان‌های ملی خرگوش به رسمیت شناخته شد. این نژاد در بسیاری از کشورها هنوز کمیاب شمرده می‌شود و پرورش‌دهندگان فعال برای حفظ تنوع ژنتیکی در جمعیتی کوچک می‌کوشند.

تریانتا بدنی فشرده و گرد با قابی پهن و عمیق برای اندازه‌اش دارد. شانه‌ها، میان‌تنه و کفل وزن را به‌طور یکنواخت حمل می‌کنند و بی‌آنکه قوسی تند داشته باشند، طرح بیرونی نرمی می‌سازند. سر نسبتاً پهن است، گوش‌ها ایستاده و با طول متوسط، و پاها کوتاه و راست هستند. برداشت کلی، خرگوش کوچکی ستبر و خوش‌عضله است.

پوشش و رنگ

رنگ ویژگی شاخص این نژاد است. پوشش آرمانی، سرخی روشن و درخشان است که بر سراسر بدن، شامل سر، گوش‌ها، پاها و بالای دم کشیده می‌شود. سرخی باید به جای نشستن تنها بر نوک موها، عمیق در خز فرو رود. رنگ زیرین به سوی پوست، سرخ یا نارنجی روشن‌تری است و سفیدی بیش از حد، دوده یا سایه دودی، عیب شمرده می‌شود. شکم معمولاً سایه‌ای روشن‌تر از پشت دارد. خود پوشش کوتاه و پرپشت با بافتی نرم است و هنگام نوازش خلاف جهت، به جای خود بازمی‌گردد. چون خز کوتاه است، به میزان اندکی می‌ریزد و در مقایسه با نژادهای پرموتر نگهداری کمی می‌طلبد.

تریانتا به داشتن خویی متعادل و خوش‌طینت شهره است. بیشتر افراد آن پس از اجتماعی شدن آرام و بردبار در برابر دست‌کاری هستند، و همین بخشی از دلیل نگهداری این نژاد به‌عنوان همدم است نه تنها برای نمایش. با تماس ملایم و منظم، تریانتا اغلب روی دامان می‌نشیند و نوازش را می‌پذیرد.

با اعضای خانواده این نژاد معمولاً مهربان و پایدار است. کنار غریبه‌ها بیشتر تریانتاها در آغاز محتاطند اما وقتی به آرامی و آهسته به آنها نزدیک شوند، به سرعت آرام می‌گیرند. مانند همه خرگوش‌ها، آنها حیوان طعمه‌اند، پس حرکت ناگهانی یا صدای بلند می‌تواند آنها را بترساند و ترجیح می‌دهند به جای آنکه از بالا گرفته شوند، در سطح زمین به آنها نزدیک شوند.

با خرگوش‌های دیگر این نژاد می‌تواند به‌ویژه به‌صورت جفت عقیم‌شده خوب پیوند بخورد، هرچند معرفی باید تدریجی و زیر نظر باشد. خرگوش‌ها و حیوانات خانگی شکارگر مانند سگ و گربه باید تنها زیر مراقبت دقیق فضای مشترک داشته باشند. کودکان می‌توانند با تریانتا خوب کنار بیایند هرگاه به آنها آموخته شود که بنشینند و بگذارند خرگوش نزدشان بیاید نه آنکه تعقیبش کنند یا بلندش کنند.

مراقبت روزانه از تریانتا ساده است زیرا پوشش کوتاه و پرپشت است. کارهای اصلی، آرایش منظم، زمان ورزش روزانه و بررسی روتین ناخن، دندان و عقب بدن است. محفظه پاکیزه و آب و علف تازه پایه سلامت خوب است.

آرایش

• هفته‌ای یک بار با برس نرم برس بزنید تا موی جدا شده برداشته شود؛ در فصل تعویض مو به چند بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته بررسی کنید و در صورت بلند شدن کوتاه کنید.
• دندان‌ها را برای رشد بیش از حد بازرسی کنید، چون دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند و برای سایش به علف نیاز دارد.
• ناحیه زیر دم را به‌طور منظم برای آلودگی که در هوای گرم می‌تواند مگس را جذب کند بررسی کنید.
• خرگوش را حمام نکنید؛ در صورت نیاز با پارچه‌ای نمناک موضعی تمیز کنید، زیرا غوطه‌ور کردن کامل خرگوش را دچار تنش می‌کند و می‌تواند بیماری بیاورد.

ورزش

• روزانه چند ساعت زمان بیرون محفظه در فضایی امن و خرگوش‌امن فراهم کنید.
• تونل، جعبه مقوایی و اشیای جویدنی برای فعال و سرگرم نگه داشتن خرگوش عرضه کنید.
• زمان آزاد گشتن را زیر نظر بگیرید و سیم‌های برق و گیاهان سمی را بپوشانید یا مسدود کنید.

محیط

تریانتا را داخل خانه یا در فضایی سرپناه‌دار و مقاوم در برابر شکارچی نگه دارید. خرگوش‌ها با گرما بد کنار می‌آیند و دمای بالای حدود ۲۸ سلسیوس (۸۲ فارنهایت) می‌تواند خطرناک باشد. محل زندگی را خشک، خوب‌تهویه و دور از آفتاب مستقیم و کوران نگه دارید. پناهگاهی فراهم کنید که خرگوش بتواند در آن پناه بگیرد و احساس امنیت کند.

علف خشک مانند تیموتی یا علف چمنزار باید بخش عمده رژیم تریانتا را تشکیل دهد و همیشه در دسترس باشد. علف خشک فیبری را فراهم می‌کند که روده را در حرکت نگه می‌دارد و دندان‌های همیشه در حال رشد را می‌ساید. در کنار علف، مقدار سنجیده‌ای پلت ساده و یک وعده روزانه سبزیجات برگی شسته بدهید. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات باید کوچک و گاه‌به‌گاه باشند. چند تکه سبزی مانند جعفری، گشنیز یا ریحان، یا برش نازکی از هویج یا سیب، پاداش‌های مناسبی هستند. خرگوش سالمی که رژیم بر پایه علف دارد به‌ندرت به مکمل نیاز دارد؛ پیش از افزودن هر چیزی از دامپزشک آشنا با خرگوش بپرسید. از تنقلات تجاری پرشکر، پردانه یا لبنی که بخشی از رژیم طبیعی خرگوش نیستند بپرهیزید.

تریانتا نژادی عموماً سالم بدون نقص‌های گسترده وابسته به رنگ است و خرگوشی که خوب نگهداری شود تقریباً ۵ تا ۸ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی همان‌هایی است که خرگوش‌ها را به‌طور گروهی درگیر می‌کند، و رژیم بر پایه علف، محل نگهداری پاکیزه و دست‌کاری منظم به تشخیص زودهنگام مشکلات کمک می‌کند. رابطه با دامپزشکی که خرگوش را درمان می‌کند ارزشمند است، زیرا خرگوش‌ها نشانه بیماری را پنهان می‌کنند و می‌توانند به سرعت افت کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• برای پشتیبانی از حرکت روده و سایش دندان، علف خشک نامحدود بدهید.
• دندان‌ها، ناخن‌ها، وزن و عقب بدن را طبق برنامه‌ای منظم بررسی کنید.
• محل نگهداری را برای کاهش خطر حمله مگس و عفونت پاکیزه و خشک نگه دارید.
• در جایی که بیماری‌های ویروسی خرگوش وجود دارد، درباره واکسیناسیون از دامپزشک بپرسید.
• درباره عقیم‌سازی که برخی سرطان‌ها را کاهش می‌دهد و می‌تواند رفتار را بهبود بخشد گفتگو کنید.

بزرگ‌ترین فضای محفظه‌ای را که می‌توانید فراهم کنید. خرگوش کوچکی مانند تریانتا هنوز به جایی برای کشیدن کامل بدن، ایستادن روی پاهای عقب و چند جهش پیاپی نیاز دارد. یک پن یا محفظه بزرگ داخلی بهتر از لانه کوچک سنتی کار می‌کند. کف باید به جای توری جامد باشد که از پاها محافظت می‌کند، و این ناحیه باید به فضای ورزش امنی وصل شود که خرگوش هر روز از آن استفاده کند. خرگوش را داخل خانه یا در مکانی کاملاً سرپناه‌دار و مقاوم در برابر شکارچی، دور از گرما، رطوبت و کوران نگه دارید.

فهرست چیدمان

• جالانه یا توده علف که همیشه پر نگه داشته شود
• کاسه یا بطری آب سنگین که واژگون نشود
• سینی خاک با بستر کاغذی یا کاهی
• پناهگاه بسته برای امنیت و استراحت
• اشیای جویدنی و ناحیه‌ای برای کندن یا جستجوی غذا
• بستر نرم و جاذب که پاکیزه و خشک نگه داشته شود

تریانتاها در حدود ۵ تا ۸ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند و ماده‌ها اغلب اندکی زودتر از نرها آماده‌اند. پرورش‌دهندگان مسئول حیوانات را بر پایه سلامت، خوی و کیفیت رنگ جفت می‌کنند و برای حفظ تنوع در جمعیتی کوچک سابقه نگه می‌دارند. چون این نژاد کمیاب است، پرورش معمولاً به دست کسانی انجام می‌شود که به حفظ آن متعهدند نه تولید شمار زیادی حیوان خانگی.

خرگوش‌ها تخمک‌گذار القایی هستند، پس ماده برای جفت‌گیری به محفظه نر برده می‌شود نه برعکس. آبستنی حدود ۳۱ روز طول می‌کشد. چند روز پیش از موعد، ماده باید جعبه لانه‌ای با بستر پاکیزه داشته باشد و لانه را با مویی که از بدن خود می‌کند آستر می‌کند.

اندازه زایمان برای نژاد کوچکی مانند تریانتا معمولاً متوسط است. ماده بچه‌ها را شیر می‌دهد، اغلب تنها یک یا دو بار در روز، که رفتار طبیعی خرگوش است و نشانه بی‌توجهی نیست. بچه‌ها نابینا و بی‌مو زاده می‌شوند، چشمانشان حدود ۱۰ روزگی باز می‌شود و در حدود ۳ هفتگی شروع به چشیدن غذای جامد می‌کنند. از شیر گرفتن در حدود ۶ تا ۸ هفتگی رخ می‌دهد که پس از آن جوان‌ها می‌توانند هنگامی که کاملاً خودشان می‌خورند به خانه‌های تازه بروند.