هلند لوپ

هالند لوپ یکی از کوچک‌ترین نژادهای خرگوش گوش‌آویز است. بیشتر خرگوش‌های بالغ این نژاد بین ۲ تا ۴ پوند وزن دارند و گوش‌هایشان به‌جای ایستادن، از دو طرف سر آویزان می‌شود. این نژاد بدنی جمع‌وجور و عضلانی را با صورتی کوتاه و پهن و خلق‌وخویی آرام ترکیب می‌کند، ویژگی‌هایی که آن را به گزینه‌ای رایج برای خانواده‌ها و کسانی که تازه نگهداری خرگوش را شروع می‌کنند تبدیل کرده است.

این نژاد در هلند شکل گرفت و از آمیزش خرگوش‌های فرنچ لوپ با خرگوش‌های کوچک‌تر به دست آمد تا حیوانی گوش‌آویز اما با وزنی به‌مراتب کمتر پدید بیاید. امروز هالند لوپ یکی از پرطرفدارترین نژادهای خرگوش خانگی است و هم در خانه‌ها به‌عنوان حیوان همراه نگهداری می‌شود و هم در مسابقات نمایش خرگوش حضور دارد.

خلق‌وخوی هر خرگوش با دیگری فرق دارد، اما بیشتر هالند لوپ‌ها را دوستانه، ملایم و بازیگوش توصیف می‌کنند. اگر از سنین پایین با آن‌ها معاشرت شود، معمولاً در دست گرفته شدن را به‌خوبی تحمل می‌کنند و می‌توانند با کسی که از آن‌ها نگهداری می‌کند پیوندی قوی برقرار کنند.

مناسب چه کسانی است

هالند لوپ برای کسانی مناسب است که به دنبال خرگوشی کوچک و اجتماعی هستند و می‌توانند هر روز با او تعامل داشته باشند و زمانی بیرون از قفس در اختیارش بگذارند. اندازه کوچک این نژاد نگهداری‌اش را در خانه‌های کوچک‌تر هم ممکن می‌کند، هرچند باز هم به فضایی برای حرکت و رویکردی محتاطانه در نگه داشتن نیاز دارد. در خانواده‌هایی با کودکان خیلی کوچک، تماس آن‌ها با خرگوش باید زیر نظر بزرگ‌ترها باشد، چون خرگوشی با این وزن ممکن است در اثر برخورد ناشیانه یا افتادن آسیب ببیند.

هالند لوپ ریشه در هلند دارد، جایی که پرورش‌دهنده‌ای به نام آدریان دِ کاک تلاش کرد خرگوشی کوچک و گوش‌آویز پرورش دهد. هدف او رسیدن به حیوانی در اندازه یک همراه خانگی بود که گوش‌های آویزان مشخصه فرنچ لوپ بزرگ‌تر را داشته باشد، اما تنها چند پوند وزن داشته باشد.

دِ کاک فرنچ لوپ را با خرگوش نترلند دورف آمیزش داد و سپس نژادهای دیگری را هم وارد کار کرد تا اندازه کوچک و گوش‌های آویزان را همزمان در نسل‌های بعدی تثبیت کند. نسل‌های اولیه همیشه گوش‌های آویزان یکدست تولید نمی‌کردند و تثبیت این ویژگی در بدنی جمع‌وجور به آمیزش‌های مکرر نیاز داشت.

این نژاد در سال ۱۹۶۴ از سوی نهاد رسمی پرورش خرگوش هلند به رسمیت شناخته شد. از آنجا به کشورهای دیگر راه یافت و در دهه ۱۹۷۰ میلادی به ایالات متحده رسید.

انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش آمریکا (ARBA) هالند لوپ را در سال ۱۹۷۹ به رسمیت شناخت. از آن زمان تاکنون، این نژاد به یکی از محبوب‌ترین خرگوش‌های خانگی و نمایشی تبدیل شده و اندازه کوچک و خلق‌وخوی متعادلش دلیل اصلی این محبوبیت است.

بدن هالند لوپ کوتاه و متراکم است و از وزن سبکش سنگین‌تر به نظر می‌رسد. سر پهن است، صورت کوتاه و صاف دارد و گوش‌ها از دو طرف سر، نزدیک به گونه‌ها، آویزان می‌شوند. برجستگی غضروفی مشخصی در پایه گوش‌ها که گاهی «تاج» نامیده می‌شود به حفظ شکل آویزان گوش‌ها کمک می‌کند. پاها کوتاه و کلفت‌اند و شکل کلی بدن گرد و نزدیک به زمین است.

پوشش بدن و رنگ‌ها

پوشش بدن کوتاه و متراکم است و بافتی نرم و رول‌بک دارد، یعنی وقتی برخلاف جهت طبیعی‌اش نوازش شود، به‌آرامی به حالت اول برمی‌گردد. هالند لوپ‌ها در طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها و طرح‌ها دیده می‌شوند. از گروه‌های رایج می‌توان به رنگ‌های یکدست مانند مشکی، آبی، شکلاتی و تورتویز اشاره کرد، در کنار طرح‌های دورنگ که سفید را با رنگی دیگر ترکیب می‌کنند. رنگ چشم معمولاً همسو با رنگ پوشش بدن است؛ خرگوش‌های با پوشش تیره چشم‌های تیره‌تر دارند و نمونه‌های رقیق‌رنگ یا چشم‌یاقوتی چشم‌های روشن‌تر دارند.

بیشتر هالند لوپ‌ها آرام و اجتماعی‌اند. با معاشرت منظم و ملایم از سنین پایین، معمولاً به بلند شدن و در آغوش گرفته شدن عادت می‌کنند، هرچند مثل همه خرگوش‌ها ترجیح می‌دهند پاهایشان تکیه‌گاه داشته باشد. این نژاد کنجکاو و بازیگوش است و بسیاری از آن‌ها از اسباب‌بازی، تونل و زمان گشت‌وگذار بیرون از قفس لذت می‌برند.

در کنار اعضای خانواده، هالند لوپی که به‌خوبی با آن‌ها معاشرت کرده باشد می‌تواند مهربان باشد و اغلب به دنبال توجه می‌گردد. رفتار او با غریبه‌ها به شخصیت خودش و نحوه نزدیک شدن افراد بستگی دارد؛ حرکت ناگهانی یا صدای بلند می‌تواند هر خرگوشی را مضطرب کند. با حیوانات خانگی دیگر، هالند لوپ می‌تواند در کنار گربه یا سگی آرام زندگی کند، به شرط آنکه آشناسازی به‌آرامی و زیر نظر انجام شود، و ممکن است با خرگوشی دیگر پیوندی نزدیک برقرار کند اگر هر دو عقیم شده باشند. خلق‌وخو در دوران بلوغ جنسی می‌تواند تغییر کند، چون خرگوش‌های عقیم‌نشده ممکن است رفتار قلمروخواهانه از خود نشان دهند.

مراقبت از پوشش بدن

• هفته‌ای یک بار موهای اضافه را با شانه پاک کنید و در زمان ریزش فصلی این کار را بیشتر انجام دهید.
• گوش‌های آویزان را مرتب از نظر جرم، آلودگی یا بو بررسی کنید.
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته یک‌بار کوتاه کنید.
• خرگوش را هرگز در آب فرو نبرید و حمام ندهید؛ به‌جای آن قسمت‌های کثیف پوشش بدن را با پارچه مرطوب تمیز کنید، چون حمام کامل استرس‌زاست و می‌تواند باعث شوک شود.

تحرک و ورزش

• هر روز دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت زمان زیر نظر و بیرون از قفس در اختیار خرگوش بگذارید.
• فضایی ایمن‌سازی‌شده در اختیارش بگذارید که بتواند در آن بجهد، کش‌وقوس بدهد و بایستد.
• تونل، جعبه مقوایی و اسباب‌بازی‌های جویدنی اضافه کنید تا فعال بماند.
• سیم‌های برق را دور از دسترس نگه دارید یا بپوشانید و لبه دیوارها را محافظت کنید، چون خرگوش‌ها همه‌چیز را می‌جوند.

محیط نگهداری

هالند لوپ را در بیشتر آب‌وهواها در خانه نگه دارید. این نژاد سرما را بهتر از گرما تحمل می‌کند و بالای حدود ۸۵ درجه فارنهایت در خطر گرمازدگی است. قفس را دور از نور مستقیم آفتاب، کوران هوا و مکان‌های پرسروصدا قرار دهید و پناهگاهی برای عقب‌نشینی خرگوش فراهم کنید.

علوفه خشک علفی، مانند تیموتی یا علف باغی، باید بخش بزرگی از رژیم غذایی را تشکیل دهد و همیشه در دسترس خرگوش باشد. این علوفه به هضم غذا کمک می‌کند و از رشد بی‌وقفه دندان‌ها می‌کاهد. پلت باید به مقداری اندک و دقیق داده شود و سبزی‌های برگ‌دار تازه باید هر روز به رژیم اضافه شود. آب تازه هم باید همیشه در ظرف یا بطری در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را با احتیاط و به مقدار کم بدهید. کمی گیاه دارویی بی‌خطر یا برشی نازک از میوه برای پاداش تمرین کافی است. خرگوشی که رژیم متعادلی از علوفه خشک و سبزی دارد معمولاً به مکمل نیازی ندارد؛ پیش از افزودن هر مکملی با دامپزشک مشورت کنید. خرگوش‌های نوجوان را هنگام رشد به‌تدریج از یونجه به علوفه خشک علفی تغییر دهید تا از کلسیم اضافی و افزایش وزن جلوگیری شود.

با مراقبت خوب، هالند لوپ معمولاً ۷ تا ۱۲ سال عمر می‌کند. صورت کوتاه و گوش‌های آویزان این نژاد چند خطر سلامتی خاص به همراه دارد. چون دندان‌ها پیوسته رشد می‌کنند، رژیمی کم‌علوفه می‌تواند به رشد بیش‌ازحد دندان و بیماری دردناک دندان بینجامد. گوش‌های آویزان جریان هوا در مجرای گوش را کم می‌کنند و همین احتمال جمع شدن جرم و عفونت را بالا می‌برد.

مراقبت پیشگیرانه

• علوفه خشک علفی نامحدود بدهید تا از دندان‌ها و گوارش حمایت شود.
• معاینه‌های دوره‌ای دامپزشکی را با دامپزشکی که با خرگوش آشناست برنامه‌ریزی کنید.
• عقیم‌سازی را در نظر بگیرید، چون می‌تواند برخی سرطان‌های تولیدمثلی و رفتار قلمروخواهانه را کاهش دهد.
• قفس را تمیز و خشک نگه دارید تا خطر عفونت کم شود.
• مصرف روزانه غذا و مدفوع را زیر نظر بگیرید، چون نشانه‌های هشدار اولیه‌اند.

هالند لوپ را در خانه، داخل جایگاه یا قفسی بزرگ نگه دارید که فضای کافی برای چند جهش و ایستادن کامل داشته باشد. کف سخت از پاهای خرگوش محافظت می‌کند، چون کف سیمی می‌تواند باعث زخم کف پا شود. کف را با بستری نرم و جاذب بپوشانید و ظرف خاک، پناهگاه، علوفه، آب و اسباب‌بازی در اختیارش بگذارید. قفس فقط پایه است؛ خرگوش هر روز به زمانی در فضایی بزرگ‌تر و امن هم نیاز دارد.

فهرست وسایل موردنیاز

• قفس یا جایگاه با کف سخت
• ظرف خاک با بستر کاغذی
• قفسه علوفه یا ذخیره فراوان علوفه
• ظرف یا بطری آب
• پناهگاه سرپوشیده برای عقب‌نشینی
• اسباب‌بازی‌های جویدنی و تونل
• فضای ایمن‌سازی‌شده برای تحرک در نزدیکی

هالند لوپ‌ها معمولاً حدود ۶ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، هرچند پرورش‌دهندگان مسئول اغلب صبر می‌کنند تا ماده به رشد کامل برسد و بعد آن را برای جفت‌گیری آماده کنند. جفت‌گیری کوتاه است و تخمک‌گذاری در ماده با خود جفت‌گیری تحریک می‌شود، نه با چرخه‌ای منظم. دوران بارداری حدود ۲۸ تا ۳۲ روز طول می‌کشد.

تعداد بچه‌ها در هر زایمان کم است، معمولاً ۲ تا ۵ بچه‌خرگوش. بچه‌خرگوش‌ها بدون پشم و با چشمانی بسته به دنیا می‌آیند و کاملاً به لانه و شیر مادر وابسته‌اند. مادر معمولاً روزی یک یا دو بار به آن‌ها شیر می‌دهد، بنابراین اگر بچه‌ها بیشتر وقت را بدون سروکله زدن مادر روی هم جمع باشند طبیعی است و به معنای بی‌توجهی نیست. چشم‌ها حدود روز دهم باز می‌شود و بچه‌خرگوش‌ها ظرف چند هفته شروع به نوک زدن به غذای جامد می‌کنند.

ازشیرگیری معمولاً حدود ۶ تا ۸ هفتگی اتفاق می‌افتد. به دلیل بدن جمع‌وجور و سر بزرگ این نژاد، تولیدمثل می‌تواند خطراتی به همراه داشته باشد و برخی از خط‌های ژنتیکی ترکیب ژن «پینات» را تولید می‌کنند که زنده نمی‌ماند. تولیدمثل باید با احتیاط و ترجیحاً با راهنمایی پرورش‌دهندگان باتجربه یا دامپزشک انجام شود.