فلوریدا وایت

سفید فلوریدا خرگوش خانگی کوچکی با پوشش سفید خالص و چشمان صورتی یا قرمز است. خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۴ تا ۶ پوند وزن دارند که این نژاد را در انتهای پایین گستره متوسط قرار می‌دهد. بدن کوتاه، گرد و خوش‌عضله است و به خرگوش نمای جمع‌وجوری می‌دهد که در سال‌های نخست، جایگاهی به‌عنوان جانور آزمایشگاهی و نژاد گوشتی برایش کسب کرد.

این نژاد آرام و متعادل است. سفیدهای فلوریدا به‌خوبی دست‌آموز می‌شوند و به‌ندرت رفتار عصبی و رمنده‌ای را که در برخی خرگوش‌های کوچک‌تر دیده می‌شود از خود نشان می‌دهند. این سرشت پایدار، در کنار جثه اندک، نژاد را نزد خانواده‌ها، برنامه‌های دام‌پروری جوانان و کسانی که خرگوش خانگی قابل‌مدیریت می‌خواهند، محبوب کرده است.

از آنجا که پوشش یک رنگ توپر است، آراستن ساده است، و قاب کوچک به این معناست که خرگوش به فضا و خوراک کمتری از یک نژاد بزرگ نیاز دارد. سفید فلوریدا می‌تواند در داخل یا در لانه سرپوشیده بیرونی زندگی کند، به شرط آنکه جا برای دراز کشیدن و حرکت داشته باشد.

مناسب چه کسانی است

سفید فلوریدا برای صاحبانی مناسب است که خرگوشی آرام و کم‌دردسر می‌خواهند که به محفظه بزرگ نیاز ندارد. سرشت ملایم آن، آن را انتخابی معقول برای خانواده‌هایی با کودکان بزرگ‌تر می‌سازد که می‌توانند حیوان خانگی را آرام نگه دارند. کسانی که به نمایش خرگوش علاقه‌مندند نیز این نژاد را نگه می‌دارند، زیرا پوشش سفید یکنواخت و ساختار گرد آن در برابر استانداردی روشن داوری می‌شود. مانند هر خرگوش، به توجه روزانه، خوراک پایدار و فضایی برای ورزش نیاز دارد.

سفید فلوریدا نژادی آمریکایی است که در دهه ۱۹۶۰ توسط اوروویل میلیکن پرورش یافت. هدف، خرگوش سفید کوچک و کارآمدی بود که نسبت خوبی از گوشت به استخوان تولید کند و در محیط‌های آزمایشگاهی، جایی که جانوری کاملاً سفید با اندازه یکنواخت سودمند بود، خوب کار کند.

میلیکن این نژاد را با آمیختن خرگوش‌های موجود ساخت و نسل داچ، لهستانی و نیوزیلند سفید معمولاً میان جانوران بنیادین ذکر می‌شوند. گزینش برای جثه کوچک، پوشش یک‌دست سفید و لاشه گرد در طول چند نسل، جانوری یکنواخت پدید آورد که نژاد را خالص منتقل می‌کرد.

انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش آمریکا سفید فلوریدا را در سال ۱۹۶۷ به رسمیت شناخت. این شناسایی به نژاد استانداردی مکتوب و جایگاهی در نمایش‌های سازمان‌یافته داد که کمک کرد آن را از جانوری کاری به سوی خرگوش همدم و نمایشی شناخته‌شده حرکت دهد.

از آن پس سفید فلوریدا نژادی نسبتاً کوچک اما پایدار باقی ماند. امروزه کمتر برای گوشت یا پژوهش و بیشتر به‌عنوان حیوان خانگی آرام و خرگوش نمایشی رقابتی ارزشمند شمرده می‌شود، جایی که جثه و پوشش سفید تمیز آن را همچنان مرتبط نگه می‌دارد.

سفید فلوریدا بدنی کوچک و جمع‌وجور با پشت کوتاه و کفل‌های پر و گرد دارد. ساختار برای اندازه‌اش متوازن و گوشتی است، بازمانده‌ای از خاستگاه آن به‌عنوان نژاد گوشتی و آزمایشگاهی. سر کوتاه است و گوش‌ها راست نگه داشته می‌شوند، متناسب با بدن نه بلند. برداشت کلی، خرگوشی مرتب و توپر بدون ویژگی‌های اغراق‌شده است.

پوشش و رنگ

پوشش کوتاه و پرپشت با بافتی صاف است که صاف روی بدن می‌خوابد. تنها رنگ پذیرفته‌شده سفید خالص است، بدون نشانه، سایه یا موهای رنگی پراکنده. این نتیجه ترکیب ژنتیکی زالی است که رنگ چشم صورتی یا قرمز را نیز توضیح می‌دهد، زیرا چشم‌ها فاقد رنگدانه‌اند و رنگ از رگ‌های خونی پشت آن‌ها می‌آید. پوشش سفید به‌راحتی کثیفی و لکه را نشان می‌دهد، پس محفظه تمیز خرگوش را در بهترین حالت نگه می‌دارد.

سفید فلوریدا به خوی متعادل و رام شناخته می‌شود. هنگام برداشتن و دست‌ورزی معمولاً آرام می‌ماند که آن را از برخی نژادهای کوچک‌تر که به‌راحتی می‌رمند متمایز می‌کند. با تماس ملایم و منظم، جانوران با صاحبانشان راحت می‌شوند و دست‌ورزی روزمره را بدون دردسر چندانی می‌پذیرند.

با اعضای خانواده این نژاد مهربان و آرام است و اغلب پس از آنکه به مردم پیرامونش اعتماد کند از نشستن و نوازش‌شدن راضی است. با غریبه‌ها، سفید فلوریدا معمولاً در آغاز محتاط است، مانند بیشتر خرگوش‌ها، و با عادت‌کردن به فرد تازه گرم می‌شود. این نژاد پرخاشگر نیست، هرچند هر خرگوش ممکن است اگر بترسد یا نادرست نگه داشته شود، بکوبد، چنگ بزند یا گاز بگیرد.

با دیگر خرگوش‌ها، سفید فلوریدا می‌تواند در کنار همدمی سازگار زندگی کند، وقتی جفت به‌آرامی معرفی شود و دست‌کم یکی عقیم شده باشد. در کنار گربه و سگ، نظارت مهم است، زیرا خرگوش کوچک است و از روی غریزه جانوری شکار است. خانوارهای آرام و ساکت بیش از خانه‌های پرسروصدا و پررفت‌وآمد به این نژاد می‌سازند.

پوشش کوتاه نیازهای آراستن را پایین نگه می‌دارد، اما خرگوش همچنان به مراقبت روزانه، فضایی برای حرکت و محل زندگی تمیز نیاز دارد تا سالم بماند. پوشش سفید هر کثیفی یا لکه را آشکار می‌کند، پس تمیز نگه‌داشتن محفظه هم برای بهداشت و هم برای ظاهر سودمند است.

آراستن

• هفته‌ای یک بار با برسی نرم برس بزنید تا موهای شل جدا شود
• در دوره تولک، هر چند روز یک بار بیشتر برس بزنید تا ریزش مو و گلوله‌های مو کاهش یابد
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته وارسی و کوتاه کنید
• گوش‌ها و دندان‌ها را مرتب وارسی کنید؛ دندان خرگوش پیوسته رشد می‌کند
• از حمام کامل که خرگوش را تحت فشار می‌گذارد بپرهیزید؛ به‌جای آن خز آلوده را موضعی پاک کنید

ورزش

• روزانه دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت زمان زیر نظر بیرون از محفظه فراهم کنید
• فضایی امن و مقاوم‌شده برای جست‌وخیز و کش‌آمدن تدارک ببینید
• تونل، جعبه و اسباب‌بازی جویدنی برای فعالیت و تحریک ذهنی ارائه دهید
• محل‌های ورزش را از سیم‌های برق و گیاهان آپارتمانی سمی پاک نگه دارید

محیط

سفید فلوریدا در داخل یا در لانه سرپوشیده بیرونی خوب زندگی می‌کند. فضایی بدون جریان هوای مزاحم و دور از نور مستقیم آفتاب فراهم کنید، زیرا خرگوش‌ها به گرما حساس‌اند. دمای داخلی بین حدود ۶۰ تا ۷۰ درجه فارنهایت به این نژاد می‌سازد. جایگاه بیرونی باید در برابر شکارچیان، باران و سرما یا گرمای شدید محافظت کند.

بخش عمده خوراک سفید فلوریدا باید علوفه علفی مانند تیموتی یا علف باغی باشد که همیشه در دسترس است. علوفه فیبری فراهم می‌کند که دستگاه گوارش را در حرکت نگه می‌دارد و دندان‌های پیوسته درحال‌رشد را می‌ساید. مقدار سنجیده‌ای پلت و یک وعده روزانه سبزی برگ‌دار تازه خوراک را کامل می‌کند. آب تازه و پاکیزه باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات باید تنها بخش کوچکی از خوراک را تشکیل دهند. تکه‌های کوچک سیب (بدون دانه)، موز یا برشی هویج به‌عنوان پاداش گاه‌به‌گاه کاربرد دارند. خرگوش سالمی که علوفه خوب و سبزی‌های گوناگون می‌خورد معمولاً به مکمل نیاز ندارد. به خرگوش‌های جوان و درحال‌رشد می‌توان یونجه و پلت برای پروتئین و کلسیم افزوده داد، سپس در بزرگسالی به علوفه علفی منتقل کرد.

سفید فلوریدا نژادی عموماً سالم و مقاوم با طول عمر معمول ۵ تا ۸ سال است و برخی افراد با مراقبت خوب بیشتر عمر می‌کنند. به بسیاری از نقص‌های نژادی گره نخورده است، اما در معرض مشکلات سلامت رایج همه خرگوش‌های خانگی است. توجه زودهنگام به خوردن، مدفوع و رفتار بهترین راه یافتن مشکلات پیش از جدی‌شدن است.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینه سالانه با دامپزشک آشنا به خرگوش (اگزوتیک) برنامه‌ریزی کنید
• برای پیشگیری از سرطان‌های تولیدمثلی و کاهش رفتار هورمونی، عقیم‌سازی کنید
• برای پشتیبانی از سلامت دندان و گوارش علوفه نامحدود بدهید
• محفظه را تمیز و خشک نگه دارید تا از عفونت و زخم پاشنه جلوگیری شود
• خوردن و مدفوع روزانه را به‌عنوان نشانه هشدار زودهنگام پایش کنید

سفید فلوریدا به محفظه‌ای به‌اندازه کافی بزرگ نیاز دارد تا کاملاً بایستد، کش بیاید و چند جست پیاپی بزند. چون این نژاد کوچک است، یک خرگوش تنها را می‌توان در فضایی متوسط‌تر از نژاد بزرگ نگه داشت، اما بزرگ‌تر همیشه بهتر است. محفظه یک پایگاه است، نه تنها فضایی که خرگوش استفاده می‌کند؛ ورزش روزانه بیرون از آن ضروری است. جایگاه می‌تواند در داخل یا در لانه بیرونی مقاوم به شکارچی باشد، دور از جریان هوای مزاحم، رطوبت و نور مستقیم آفتاب.

فهرست آماده‌سازی

• محفظه با کف سفت و بستر نرم و جاذب
• سینی دستشویی پر از بستر کاغذی و پوشیده با علوفه
• کاسه یا آبخوری سنگین آب و جالانه علوفه
• پناهگاه‌هایی مانند جعبه یا تونل برای امنیت
• اسباب‌بازی جویدنی امن برای سایش دندان و جلوگیری از کسالت
• مانع امن و مقاوم به شکارچی در صورت نگهداری بیرونی

سفیدهای فلوریدا در حدود ۵ تا ۶ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، هرچند بسیاری از پرورش‌دهندگان تا آنکه ماده کاملاً رشد کند پیش از نخستین بچه‌آوری صبر می‌کنند. جفت‌گیری با گذاشتن ماده در محفظه نر انجام می‌شود، نه برعکس، زیرا ماده‌ها از قلمرو خود دفاع می‌کنند. آبستنی حدود ۳۱ روز طول می‌کشد.

ماده معمولاً در روزهای پیش از زایمان از علوفه و مو آشیانه‌ای می‌سازد. بچه‌ها معمولاً ۴ تا ۶‌تا هستند که بی‌مو و با چشمان بسته به دنیا می‌آیند. مادر یک یا دو بار در روز شیر می‌دهد، پس جعبه آشیانه آرام و کمترین مزاحمت به رشد خوب بچه‌ها کمک می‌کند.

بچه‌ها در حدود ۱۰روزگی چشم باز می‌کنند و ظرف چند هفته شروع به جویدن خوراک جامد می‌کنند. از شیرگیری معمولاً در حدود ۶ تا ۸‌هفتگی رخ می‌دهد. پرورش مسئولانه یعنی غربال‌گری خوی و سلامت، نگه‌داشتن سوابق دقیق و آماده‌داشتن خانه‌ها پیش از پرورش یک بچه، زیرا خرگوش‌ها به‌سرعت زادوولد می‌کنند.