غول شطرنجی

غول شطرنجی یکی از بزرگترین نژادهای خرگوش خانگی است. خرگوش‌های بالغ معمولاً بیش از ۵ کیلوگرم (حدود ۱۱ پوند) وزن دارند، بدون حد بالایی در اکثر استانداردهای نمایشگاهی. بدن بلند است و پشت یک قوس مشخص تشکیل می‌دهد که بخشی از سیلوئت مشخصه نژاد است. رنگ پوشش سفید با نشانه‌های کاملاً تعریف‌شده به رنگ سیاه یا آبی است.

نشانه‌ها از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند: یک نشانه پروانه‌ای روی بینی، گوش‌های رنگی، دایره‌های اطراف چشم‌ها، لکه‌های گونه، یک نوار پیوسته در امتداد ستون فقرات از گوش تا دم، و یک ردیف از لکه‌های پهلو در هر طرف. این الگو دلیل اصلی است که نژاد به عنوان یک خرگوش نشاندار یا تزئینی، نه یک غول گوشتی، ارزیابی می‌شود.

این نژاد فعال و کنجکاو است. بسیار حرکت می‌کند و وقتی فضا داشته باشد از آن استفاده می‌کند، بنابراین تمایل دارد برای صاحبانی که می‌توانند یک محوطه بزرگ و زمان روزانه خارج از قفس فراهم کنند مناسب‌تر باشد. این یک حیوان خانگی کوچک یا کم‌انرژی نیست، و اندازه و سطح فعالیتش تقریباً هر جنبه‌ای از مراقبتش را شکل می‌دهد.

برای چه کسانی مناسب است

این نژاد در خانه‌ای با فضای کافی شکوفا می‌شود. به یک قفس بزرگ یا یک ناحیه ایمن‌سازی‌شده برای خرگوش و یک صاحب نیاز دارد که با بلند کردن و نگهداری یک حیوان سنگین راحت باشد. ماهیت پرانرژی به این معنی است که با ورزش روزانه خوشحال‌تر از محدود شدن در یک قفس است. برای آپارتمان‌های کوچک یا افرادی که به دنبال یک خرگوش آرام هستند مناسب نیست.

غول شطرنجی از آلمان نشأت می‌گیرد، جایی که خرگوش‌های بزرگ لکه‌دار در اواخر قرن نوزدهم پرورش یافتند. پرورش‌دهندگان خرگوش‌های بزرگ محلی را با خرگوش‌های نشاندار برای تثبیت هم اندازه بزرگ و هم الگوی لکه‌دار در یک حیوان واحد تلاقی دادند. اشکال اولیه آلمانی با نام‌هایی مانند Land Kaninchen و Spotted Giant شناخته می‌شدند قبل از اینکه الگوی مدرن تثبیت شود.

خون غول فلاندرز به طور کلی به عنوان عامل اضافه کردن اندازه به نژاد در نظر گرفته می‌شود، در حالی که خرگوش‌های نشاندار نشانه‌های پروانه‌ای و نوار ستون فقرات را وارد کردند. در اوایل دهه ۱۹۰۰، نوع به اندازه کافی تثبیت شده بود تا به عنوان یک غول نشاندار مجزا نشان داده شود تا یک خرگوش بزرگ همه‌منظوره.

این نژاد حدود سال ۱۹۱۰ به ایالات متحده رسید. پرورش‌دهندگان آمریکایی به انتخاب برای نشانه‌های دقیق و بدن قوس‌دار ادامه دادند، و غول شطرنجی توسط انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش آمریکا به عنوان یک نژاد نشاندار شناخته شد. هر دو نوع نشاندار سیاه و آبی پرورش و نمایش داده می‌شوند.

در طول تاریخ خود، غول شطرنجی عمدتاً به عنوان یک خرگوش نمایشگاهی و نمایشی نگهداری شده است. نشانه‌های آن محور قضاوت هستند، بنابراین برنامه‌های پرورشی از مدت‌ها پیش بر تولید حیواناتی متمرکز بوده‌اند که لکه‌ها، نوار و نشانه پروانه‌ای آنها با استاندارد مطابقت داشته باشد.

غول شطرنجی دارای بدن بلند و باریکی است که در پشت و لگن به یک قوس مشخص بالا می‌رود. این شکل که گاهی نوع شبیه خرگوش وحشی یا دونده نامیده می‌شود، برای حرکت ساخته شده نه برای قاب مسدود نژادهای گوشتی. پاها بلند هستند و خرگوش خوب از زمین فاصله دارد.

پوشش کوتاه، متراکم و flyback است، یعنی وقتی در خلاف جهت رشد مو مالیده می‌شود به جای خود برمی‌گردد. رنگ پایه سفید است و نشانه‌ها در دو نوع شناخته‌شده ظاهر می‌شوند: سیاه و آبی.

پوشش و رنگ‌ها

نشانه‌ها توسط استاندارد تعیین می‌شوند و بیشترین امتیاز نمایش را حمل می‌کنند. یک نشانه پروانه‌ای روی بینی قرار دارد، گوش‌ها کاملاً رنگی هستند و هر چشم یک دایره دارد. یک لکه گونه جداگانه در هر طرف صورت قرار دارد. یک نوار واحد و بدون شکستگی از پشت گوش‌ها تا دم در امتداد ستون فقرات کشیده می‌شود. در هر پهلو یک زنجیر از لکه‌های مجزا و جدا از هم وجود دارد. در نوع سیاه نشانه‌ها سیاه متراکم هستند؛ در نوع آبی آبی اردوئی هستند. نشانه‌های متعادل و متقارن در هر دو طرف ارزش دارند.

غول شطرنجی یک خرگوش فعال و هوشیار با ماهیتی پرجنب‌وجوش و کنجکاو است. محیطش را کاوش می‌کند، اشیاء جدید را بررسی می‌کند و وقتی فضا داشته باشد مشغول می‌ماند. این نژاد انرژی بیشتری نسبت به بسیاری از نژادهای آرام‌تر غول‌پیکر دارد، و آن انرژی بخش تعریف‌کننده‌ای از زندگی با یکی از این خرگوش‌ها است.

با مردم، غول‌های شطرنجی به طور کلی دوستانه هستند و می‌توانند اجتماعی شوند وقتی از سنین پایین به طور منظم نگهداری می‌شوند. معمولاً با اعضای آشنای خانواده به خوبی کنار می‌آیند. آنها بزرگ و سریع هستند، بنابراین تعاملات با کودکان خردسال باید نظارت شود، و کودکان بسیار کوچک معمولاً تناسب خوبی ندارند چون خرگوش می‌تواند برای آنها سخت باشد که به طور ایمن نگه دارند.

با غریبه‌ها این نژاد اغلب کنجکاو است نه ترسیده، هرچند افراد متفاوت هستند. با خرگوش‌های دیگر، غول‌های شطرنجی می‌توانند در جفت‌های پیوند یافته یا گروه‌ها زندگی کنند وقتی معرفی‌ها تدریجی باشند و فضا به اندازه کافی بزرگ باشد تا از شلوغی جلوگیری شود.

مراقبت روزانه بر اندازه و فعالیت نژاد متمرکز است. یک غول شطرنجی به فضای بسیار بیشتری نسبت به یک خرگوش کوچک نیاز دارد و هر روز از زمان خارج از محوطه‌اش بهره می‌برد. آراستن خود ساده است چون پوشش کوتاه است، اما حجم خرگوش مراقبت‌های بهداشتی را سخت‌تر می‌کند.

آراستن

• حدود یک بار در هفته برس بزنید تا موهای شل برداشته شود؛ در دوره ریختن مو چند بار در هفته.
• ناخن‌ها را هر ۴ تا ۶ هفته یکبار یا به محض رشدشان بررسی و کوتاه کنید.
• گوش‌ها را برای تجمع واکس و ناحیه خلفی را برای آلودگی بررسی کنید، چون خرگوش‌های بزرگ ممکن است در تمیز نگه داشتن خودشان مشکل داشته باشند.
• خرگوش را حمام ندهید؛ در عوض مناطق آلوده را با یک دستمال مرطوب تمیز کنید.

ورزش

• حداقل ۳ تا ۴ ساعت زمان دویدن با نظارت خارج از قفس در روز فراهم کنید.
• یک ناحیه ورزش بلند و ایمن ارائه دهید تا خرگوش بتواند قدم خود را به طور طبیعی بردارد.
• تونل‌ها، سکوها و اشیاء جویدنی ارائه دهید تا یک ذهن فعال را مشغول نگه دارید.

محیط

خرگوش را در یک فضای بدون کوران، خشک با دمای ثابت نگهداری کنید. خرگوش‌ها در برابر گرما آسیب‌پذیر هستند؛ آنها را از نور مستقیم خورشید دور نگه دارید و در هوای گرم سایه و تهویه فراهم کنید. کف محکم با بستر عمیق پاهای یک خرگوش سنگین را بهتر از سیم محافظت می‌کند.

پایه رژیم غذایی غول شطرنجی علف چمن، مانند تیموتی یا علف مرغزار، است که باید همیشه در دسترس باشد. علف فیبری تأمین می‌کند که روده را در حرکت نگه می‌دارد و دندان‌هایی که به طور مداوم رشد می‌کنند را می‌ساید. سبزیجات برگ‌دار تازه تنوع و رطوبت اضافه می‌کنند، و مقدار اندازه‌گیری‌شده‌ای از گرانول تغذیه ثابتی فراهم می‌کند. وعده‌ها را با توجه به وضعیت بدنی هر خرگوش تنظیم کنید نه اینکه فقط بر اساس اشتها غذا بدهید.

تنقلات و مکمل‌ها

مقادیر کمی از میوه، مانند یک تکه سیب یا چند توت، را فقط به عنوان تنقلات گاه به گاه استفاده کنید، چون قند می‌تواند روده را مختل کند. یک خرگوش سالم با علف نامحدود و سبزیجات متنوع به ندرت به مکمل نیاز دارد. در هر زمانی آب تمیز و تازه فراهم کنید، ترجیحاً در یک کاسه سنگین که یک خرگوش بزرگ نمی‌تواند به راحتی آن را بچرخاند.

غول‌های شطرنجی به طور کلی قوی هستند و طول عمر معمول ۵ تا ۷ سال دارند. مانند همه خرگوش‌ها، دندان‌های در حال رشد مداوم و سیستم گوارشی حساس اصلی‌ترین نکات قابل توجه هستند. اندازه بزرگ چند خطر خاص اضافه می‌کند، به ویژه زخم‌های فشاری روی پاهای عقب و فشار مفاصل از اضافه‌وزن.

مراقبت پیشگیرانه

• برای حمایت از دندان‌ها و گوارش علف نامحدود بدهید.
• کف محکم با بستر ضخیم و نرم برای محافظت از پاها فراهم کنید.
• خرگوش را در وزن سالم نگه دارید تا فشار مفاصل و پاها کاهش یابد.
• دندان‌ها، پاها و ناحیه خلفی را به طور منظم بررسی کنید.
• درباره واکسیناسیون علیه بیماری‌های خرگوشی مانند میکسوماتوز و بیماری هموراژیک خرگوش با یک دامپزشک متخصص خرگوش مشورت کنید.

جای دادن یک غول شطرنجی به معنای برنامه‌ریزی برای یک حیوان بزرگ و فعال است. یک قفس استاندارد خرگوش خیلی کوچک است. محوطه باید اجازه دهد خرگوش کاملاً ایستاده باشد، دراز بکشد و چند پرش بدون برخورد با کناره‌ها بزند. یک قفس متصل به یک ناحیه ورزش امن بهتر از یک قفس بسته تنها کار می‌کند. کف‌ها باید محکم و پوشیده از بستر عمیق باشند تا پاها را محافظت کنند، و تمام تنظیمات باید در برابر شکارچیان و آب و هوا ایمن باشد.

چک‌لیست راه‌اندازی

• محوطه بزرگ با کف محکم
• بستر عمیق مانند کاه یا مواد کاغذی
• محوطه ورزش متصل یا مجاور
• آخور علف و کاسه‌های آب و غذای سنگین ضد واژگونی
• یک مخفیگاه یا سرپناه برای پناه گرفتن
• اسباب‌بازی‌های جویدنی، تونل‌ها و سکوها برای غنی‌سازی

پرورش غول‌های شطرنجی معمولاً توسط نگهدارندگان با تجربه انجام می‌شود، چون الگوی نشاندار نژاد به طور قابل اطمینان دشوار برای بازتولید است. نژادهای بزرگ دیرتر از نژادهای کوچک بالغ می‌شوند و ماده‌ها معمولاً پس از رسیدن به اندازه بالغ جفت‌گیری می‌کنند، اغلب حدود ۸ تا ۹ ماهگی. جفت‌گیری با آوردن ماده به قفس نر ترتیب داده می‌شود. ماده یک مادر تخمک‌گذاری القاشده است، بنابراین جفت‌گیری خودش ترتیب ترشح تخمک را می‌دهد.

آبستنی حدود ۲۸ تا ۳۲ روز طول می‌کشد. ماده قبل از زایمان از بستر و موهای خودش لانه می‌سازد. اندازه بچه‌زایی متفاوت است و بچه‌ها بدون مو و با چشمان بسته متولد می‌شوند. ماده یک یا دو بار در روز برای مدت کوتاهی شیر می‌دهد، که یک رفتار عادی خرگوش است و به این معنی نیست که بچه‌ها را نادیده می‌گیرد.

الگوی شطرنجی به روش ساده‌ای صادقانه تولید نمی‌کند. به دلیل نحوه ارث بردن ژن لکه‌زنی، جفت کردن دو خرگوش نشاندار ترکیبی از خوب‌نشاندار، کم‌نشاندار یا تک‌رنگ، و سفید تولید می‌کند، و فقط برخی از بچه‌ها با استاندارد نمایشگاهی مطابقت دارند. این کار انتخاب نژاد و حذف برای نوع را یک تلاش مداوم می‌کند.