آمریکایی

آمریکن خرگوش اهلی بزرگی است که در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده پرورش یافت. بزرگسالان معمولاً بین ۹ تا ۱۲ پوند وزن دارند و ماده‌ها اندکی سنگین‌تر از نرها هستند. این نژاد با نوع بدن نیمه‌قوسی خود که اغلب ماندولین‌شکل توصیف می‌شود شناخته می‌شود، جایی که پشت در قوسی نرم از پشت شانه‌ها تا کفل گرد بالا می‌رود.

دو گونه رنگی استاندارد است: آبی عمیق و سفید روشن. آمریکن آبی یکی از معدود نژادهایی است که پوششی خاکستری‌آبی واقعی در سراسر بدن دارد و این هنگام معرفی نخستین نژاد ویژگی تعیین‌کننده بود. گونه سفید چشمان صورتی و پوششی انبوه و یکدست دارد.

آمریکن امروزه به عنوان همدمی آرام و نژاد میراثی مورد حفاظت ارزشمند است. ملایم و ساکت است، دست زدن را به‌خوبی تحمل می‌کند و پس از عادت به یک روال به‌سرعت آرام می‌گیرد. چون خرگوش بزرگ‌تری است، به فضا و غذای بیشتری نسبت به نژادهای کوتوله یا کوچک نیاز دارد که پیش از آوردنش به خانه ارزش برنامه‌ریزی دارد.

مناسب چه کسانی است

آمریکن برای صاحبانی مناسب است که بتوانند محفظه‌ای وسیع و زمان روزانه روی زمین فراهم کنند. سرشت ساکت و رام آن انتخابی معقول برای کودکان بزرگ‌تری است که با حیوانات ملایم رفتار می‌کنند و برای بزرگسالانی که همدمی کم‌دردسر می‌خواهند. برای فضاهای زندگی بسیار کوچک یا کسانی که نمی‌توانند به مراقبت روزانه در طول عمری که می‌تواند به ۸ سال برسد متعهد شوند مناسب کمتری است.

خرگوش آمریکن در دهه ۱۹۱۰ در کالیفرنیای ایالات متحده پرورش یافت. پیدایش آن به لوئیس سالزبری اهل پاسادنا نسبت داده می‌شود که برای تثبیت رنگ آبی عمیق و نوع بدن نیمه‌قوسی متمایز در خرگوشی بزرگ برای گوشت و پوست کار کرد.

این نژاد نخستین بار در سال ۱۹۱۷ به نمایش درآمد و به رسمیت شناخته شد. در ابتدا با نام وین آبی آلمانی معرفی شد که به نژادهای آبی اروپایی در پیشینه‌اش اشاره داشت. با بالا گرفتن احساسات ضدآلمانی در جنگ جهانی اول، نام به آمریکن تغییر یافت، برچسبی که در آن زمان به پذیرش نژاد کمک کرد.

گونه آبی نخست آمد و شهرت اولیه نژاد را ساخت، چون پوشش خاکستری‌آبی یکدست کمیاب بود. گونه سفید بعدها برای گسترش جذابیت نژاد در تولید هم پوست و هم گوشت افزوده شد. در میانه قرن بیستم آمریکن در بسیاری از مزارع به خاطر پوست انبوه و اندازه لاشه خوبش نگهداری می‌شد.

با چرخش پرورش تجاری خرگوش به سوی نژادهای سریع‌رشد، شمار آمریکن به‌شدت افت کرد. اکنون به عنوان نژاد میراثی شمرده می‌شود و در فهرست‌های نظارت حفاظتی ظاهر شده است، که علاقه دوباره‌ای از سوی پرورش‌دهندگان کوچک برای زنده نگه داشتن این خط جلب کرده است.

آمریکن بدنی بلند و عمیق در رده نیمه‌قوسی دارد. از پهلو، خط پشت به‌تدریج از شانه‌ها بالا می‌رود و بالای لگن به بلندترین نقطه می‌رسد پیش از آنکه در عقب گرد شود، همان نیم‌رخی که توصیف ماندولین را برایش رقم می‌زند. گوش‌ها ایستاده و متناسب با سر و بدن هستند. برداشت کلی از خرگوشی حجیم و خوش‌عضله است نه فشرده.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش انبوه است و هنگام کشیدن خلاف جهت مو به‌آرامی بازمی‌گردد، که کیفیت ارزشمند مو را می‌سازد. گونه آبی رنگ خاکستری‌آبی یکدست از متوسط تا تیره را در سراسر بدن دارد و همان تن تا زیررنگ ادامه می‌یابد. گونه سفید سفیدی خالص و پاک با چشمان صورتی است. هر دو گونه باید رنگی یکدست بدون موهای پراکنده بدرنگ، ته‌رنگ برنجی یا لکه نشان دهند.

آمریکن به سرشت باثبات و خوش‌طینت شناخته می‌شود. عموماً رام است و بلند کردن و نگه داشتن را بهتر از بسیاری نژادهای عصبی تحمل می‌کند، به شرطی که در دست گرفتن آرام و با تکیه‌گاه باشد. ماده‌ها شهرت مادرانی توجه‌کننده و آرام دارند که به تصویر بی‌خیال نژاد می‌افزاید.

آمریکن با اعضای خانواده معمولاً آرام است و پس از اعتماد به افراد از توجه ملایم لذت می‌برد. در برابر غریبه‌ها به جای ترس محتاط است و با آشنا شدن با صداها و روال‌های نو گرم می‌گیرد. خرگوشی ساکت است و به‌ندرت بی‌دلیل پا می‌کوبد یا تقلا می‌کند.

آمریکن با خرگوش‌های دیگر می‌تواند در جفت یا گروه‌های سازگار زندگی کند اگر معرفی تدریجی باشد و هر دو حیوان عقیم شده باشند. مانند هر خرگوشی، سگ‌ها و گربه‌ها باید زیر نظر باشند، چون حتی خرگوش دوستانه می‌تواند از یک گونه شکارچی تنش بگیرد. صبر در هفته‌های نخست ارزشمند است، چون آمریکنِ آرام‌گرفته آرام و قابل‌پیش‌بینی است.

آمریکن نژادی مقاوم با نیازهای مراقبتی سرراست است، اما اندازه‌اش به این معناست که به فضا و راه‌اندازی بزرگ‌تری نسبت به خرگوش‌های کوچک نیاز دارد.

آراستن

• هفته‌ای یک بار شانه بزنید تا موی شل برداشته شود و پوشش انبوه در وضعیت خوب بماند.
• در ریزش فصلی بیشتر، هر چند روز یک بار، شانه بزنید.
• ناخن‌ها را تقریباً هر ۴ تا ۶ هفته بررسی و در صورت بلند شدن کوتاه کنید.
• گوش‌ها و ناحیه عقب را مرتب از نظر تمیزی بررسی کنید، چون خرگوش بزرگ ممکن است در رسیدن به پشت مشکل داشته باشد.
• از حمام کامل که خرگوش را تنش می‌دهد بپرهیزید؛ در عوض موی آلوده را موضعی تمیز کنید.

ورزش

• هر روز دست‌کم ۳ تا ۴ ساعت زمان زیر نظر بیرون از محفظه در فضایی خرگوش‌ایمن بدهید.
• فضایی برای جهیدن، کشش و دویدن فراهم کنید که نژاد بزرگ برای تناسب به آن نیاز دارد.
• تونل، جعبه مقوایی و اسباب‌بازی‌های جویدنی امن برای تحریک ذهنی ارائه دهید.
• محوطه‌های بازی را عاری از سیم‌های برق و گیاهان خانگی سمی نگه دارید.

محیط

آمریکن را در محفظه‌ای وسیع و خشک دور از جریان هوا و آفتاب مستقیم نگه دارید. خرگوش‌ها سرما را بسیار بهتر از گرما تحمل می‌کنند، پس سایه و تهویه در هوای گرم اهمیت دارند. کف یکپارچه یا تخته استراحت فراهم کنید، چون کف سیمی می‌تواند در خرگوش سنگین زخم مفصل پا ایجاد کند.

علوفه علفی باید بخش بزرگ رژیم را تشکیل دهد و همیشه در دسترس باشد. علوفه تیموتی، اورچارد یا چمنی گوارش را در حرکت نگه می‌دارد و دندان‌های پیوسته‌درحال‌رشد را می‌ساید. مقدار اندازه‌گیری‌شده پلت باکیفیت و یک وعده روزانه سبزی برگی تازه رژیم را کامل می‌کنند. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد و در کاسه سنگین یا بطری تمیز ارائه شود.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را کوچک و گاه‌به‌گاه نگه دارید. چند تکه هویج، سیب بدون هسته یا سبزی‌های معطر مانند جعفری و گشنیز پاداش‌های مناسبی هستند. هر سبزی تازه را طی چند روز آرام معرفی کنید تا از مدفوع شل جلوگیری شود. خرگوشی با علوفه نامحدود و سبزی تازه معمولاً به مکمل ویتامین اضافی نیازی ندارد.

آمریکن نژادی میراثی و نیرومند بدون نقص‌های عمده مختص نژاد است. با نگهداری خوب معمولاً ۵ تا ۸ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی در این نژاد همان‌هایی است که خرگوش‌ها را به‌طور کلی درگیر می‌کند و بیشترشان به رژیم، سایش دندان و بهداشت گره خورده است.

مراقبت پیشگیرانه

• علوفه علفی نامحدود بدهید تا از روده و دندان‌ها محافظت شود.
• معاینه سالانه شامل بررسی دندان و وزن فراهم کنید.
• در جایی که دامپزشک توصیه می‌کند علیه بیماری‌های منطقه‌ای خرگوش واکسینه کنید.
• برای پیشگیری از سرطان‌های تولیدمثلی و کاهش رفتار هورمونی عقیم‌سازی کنید.
• محفظه را تمیز و خشک نگه دارید تا از مشکلات پوستی و تنفسی جلوگیری شود.

چون آمریکن نژادی بزرگ است، جای‌گاهش باید سخاوتمند باشد. محفظه باید به خرگوش اجازه دهد کاملاً کشیده دراز بکشد، با گوش‌های آزاد از سقف صاف بنشیند و چند جهش از این سر تا آن سر بردارد. راهنمای رایج برای خرگوشی بزرگ محفظه‌ای دست‌کم ۱۲ فوت مربع متصل به محوطه ورزشی حدود ۲۴ تا ۳۲ فوت مربع است. کف یکپارچه، با تخته استراحت اگر پایه سیمی است، پاها را از زخم مفصل پا محافظت می‌کند.

فهرست راه‌اندازی

• محفظه‌ای وسیع با ناحیه استراحت یکپارچه.
• کاسه آب سنگین یا بطری قطره‌ای که روزانه بررسی شود.
• قفسه یا انبوه علوفه که پیوسته پر نگه داشته شود.
• سینی دستشویی در یک گوشه با بستر ایمن خرگوش.
• جعبه مخفیگاه یا گوشه‌ای سرپوشیده برای امنیت.
• اسباب‌بازی‌های جویدنی و جعبه حفاری برای غنی‌سازی.

آمریکن به عنوان نژادی میراثی که تا حدی برای حفاظت نگهداری می‌شود، برای حفظ نوع بدن و دو رنگ استاندارد پرورش داده می‌شود. نرها و ماده‌های نژادهای بزرگ اندکی دیرتر از خرگوش‌های کوچک بالغ می‌شوند، پس پرورش‌دهندگان معمولاً تا رسیدن حیوانات به بلوغ جسمی، اغلب حدود ۶ تا ۸ ماهگی، پیش از نخستین جفت‌گیری صبر می‌کنند. ماده را به محفظه نر می‌برند نه برعکس، چون ماده‌ها می‌توانند قلمروطلب باشند.

آبستنی حدود ۳۱ روز طول می‌کشد. جعبه لانه با کاه تمیز باید چند روز پیش از موعد افزوده شود و ماده آن را با مویی که از بدنش می‌کند آستر می‌کند. ماده‌های آمریکن مادرانی خوب و آرام شمرده می‌شوند که با شهرت ملایم نژاد سازگار است. بچه‌ها کور و بی‌مو به دنیا می‌آیند و چشمانشان حدود روز دهم باز می‌شود.

خرگوش‌های جوان حدود ۳ هفتگی شروع به چشیدن علوفه و پلت می‌کنند و معمولاً تا ۶ تا ۸ هفتگی از شیر گرفته می‌شوند. دست زدن ملایم به بچه‌ها از سن کم به آن‌ها کمک می‌کند تا به بزرگسالان رامی که نژاد به آن شناخته می‌شود رشد کنند. پرورش‌دهندگانی که با این نژاد کمیاب کار می‌کنند اغلب برای متنوع نگه داشتن خط‌های خونی و حفاظت از نسل هماهنگ می‌شوند.