چینچیلای آمریکایی

شینچیلای آمریکایی خرگوشی اهلی و بزرگ‌جثه است که در ایالات متحده پرورش یافته است. خرگوش‌های بالغ معمولاً بین ۹ تا ۱۲ پوند وزن دارند و از این نظر در میان سنگین‌ترین نژادهای با پوشش شینچیلایی قرار می‌گیرند. پوشش این خرگوش نواربندی اگوتی دارد، همان ویژگی که نام گروه شینچیلا از آن گرفته شده است. هر تار مو چند نوار رنگی دارد و از این ترکیب، جلوه‌ای خاکستری و نمکی-فلفلی روی بدن حیوان پدید می‌آید.

این نژاد در آغاز برای تولید گوشت و پوست پرورش داده می‌شد و همچنان بدنی عمیق و پرگوشت دارد که یادگار همان کاربرد است. امروزه بیشتر به‌عنوان حیوان خانگی و خرگوش نمایشی نگهداری می‌شود. اندازه و وزن بالای آن به این معناست که به فضا و غذای بیشتری نسبت به نژادهای کوچک نیاز دارد، اما خلق‌وخوی آرام آن نگهداری را برای کسانی که می‌توانند این نیازها را برآورده کنند، آسان می‌سازد.

شینچیلای آمریکایی نژادی کمیاب به شمار می‌رود. جمعیت آن اندک است و نامش در فهرست‌های حفاظت از نژادهای میراثی دیده می‌شود، بنابراین پیدا کردن یک نمونه از این نژاد ممکن است به صبر و تماس با پرورش‌دهندگان متخصص نیاز داشته باشد.

این نژاد مناسب چه کسانی است

شینچیلای آمریکایی برای کسی مناسب است که فضای کافی برای یک خرگوش بزرگ دارد و به حیوانی رام و خوش‌خلق علاقه‌مند است. طبع آرام آن با خانه‌های ساکت‌تر و نگهداری ملایم سازگاری بیشتری دارد. بسیاری از علاقه‌مندان به نژادهای کمیاب و میراثی همین ویژگی را دلیل انتخاب این نژاد می‌دانند. این خرگوش برای کسی که دنبال حیوان خانگی کوچک و کم‌فضا یا نژادی است که به‌آسانی و در کوتاه‌مدت پیدا شود، انتخاب مناسبی نیست.

الگوی رنگی شینچیلا نخستین‌بار در فرانسه پدیدار شد، جایی که خرگوش شینچیلای استاندارد پرورش یافت و در اوایل قرن بیستم برای نخستین‌بار به نمایش گذاشته شد. این الگو به دلیل شباهتش به پوست جونده‌ی آمریکای‌جنوبی به نام شینچیلا به‌سرعت توجه‌ها را جلب کرد و خرگوش‌های شینچیلایی از فرانسه به بریتانیا و سپس به ایالات متحده راه یافتند.

در ایالات متحده، پرورش‌دهندگان تلاش کردند اندازه‌ی خرگوش‌های شینچیلایی وارداتی را افزایش دهند. گزینش برای جثه‌ی بزرگ‌تر، حیوانی سنگین‌تر و برای تولید گوشت و پوست مناسب‌تر از شکل کوچک‌تر و استاندارد پدید آورد. همین رده‌ی بزرگ‌تر بعدها به شینچیلای آمریکایی معروف شد.

این نژاد در دهه‌ی ۱۹۲۰ از سوی انجمن پرورش‌دهندگان خرگوش آمریکا به رسمیت شناخته شد. در آن دوره تقاضا برای پوست خرگوش‌های شینچیلایی بسیار بالا بود و شینچیلای آمریکایی تا زمانی که این بازار رونق داشت، به تعداد زیاد پرورش داده می‌شد.

با افت تقاضا برای پوست خرگوش، شمار پرورش این نژاد نیز به‌شدت کاهش یافت. امروزه شینچیلای آمریکایی نژادی نادر است و گروه‌های حفاظت از دام‌های میراثی وضعیت آن را رصد می‌کنند. بقای این نژاد به گروه کوچکی از پرورش‌دهندگانی وابسته است که همچنان آن را نگهداری و در نمایشگاه‌ها عرضه می‌کنند.

شینچیلای آمریکایی بدنی سنگین و گرد با شانه‌ها و ران‌های پهن دارد. شکل کلی بدن از نوع تجاری است، یعنی ساختاری عمیق و پرگوشت به‌جای بدنی کشیده و باریک. گوش‌ها ایستاده و با طول متوسط هستند و سر پر و متناسب با بدن است. خرگوش‌های بالغ گوشت مناسبی روی اسکلت بدن دارند که یادآور کاربرد تاریخی این نژاد به‌عنوان خرگوش گوشتی است.

پوشش و رنگ

پوشش بدن ویژگی شاخص این نژاد است. هر تار موی محافظ نواربندی دارد: پایه‌ای آبی‌سربی، نواری روشن‌تر در میانه و نوک تیره در انتها، به‌طوری که از فاصله، رنگ خز به خاکستری آمیخته دیده می‌شود. زیر شکم روشن‌تر است و اغلب حلقه‌ای کم‌رنگ‌تر در پوشش دیده می‌شود که به آن تیکینگ می‌گویند و با دمیدن در موها آشکار می‌شود. بافت پوشش متراکم است و وقتی برخلاف جهت طبیعی موها نوازش شود، به‌سرعت به حالت اول برمی‌گردد. الگوی شینچیلا تنها رنگ‌بندی پذیرفته‌شده برای این نژاد است.

شینچیلای آمریکایی به‌عنوان یکی از باثبات‌ترین نژادهای بزرگ خرگوش شناخته می‌شود. این خرگوش عموماً آرام است و در برابر دست زدن و نگهداری، تحمل خوبی از خود نشان می‌دهد. همین ویژگی در گذشته نگهداری آن را به تعداد زیاد عملی می‌کرد و امروز نیز آن را برای زندگی در کنار انسان مناسب می‌سازد. بیشتر افراد این نژاد ساکت و متعادل هستند، نه ترسو و رمنده.

شینچیلای آمریکایی که به‌خوبی با اعضای خانواده اجتماعی شده باشد، معمولاً آرام است و توجه ملایم را می‌پذیرد. در برابر غریبه‌ها معمولاً واکنش خاصی نشان نمی‌دهد، هرچند هر خرگوشی برای عادت کردن به افراد تازه به زمان نیاز دارد. در کنار خرگوش‌های دیگر، خلق‌وخوی آرام کمک‌کننده است، اما آشناسازی همچنان باید با احتیاط انجام شود و خرگوش‌های همجنس عقیم‌نشده ممکن است با هم کنار نیایند. خرگوش‌ها جانورانی شکارشونده هستند، بنابراین صدای ناگهانی یا دست زدن خشن می‌تواند حتی خرگوشی آرام را بترساند.

این نژاد چندان پرسروصدا نیست. ارتباط آن بیشتر از راه زبان بدن صورت می‌گیرد، مانند کوبیدن پای عقب هنگام هشدار یا دراز کشیدن کامل روی پهلو هنگام آسودگی.

مراقبت از پوشش

• پوشش را هفته‌ای یک‌بار شانه بزنید تا موهای اضافی حذف شود و خز متراکم آن مرتب بماند.
• در دوره ریزش موسمی که چند بار در سال رخ می‌دهد، شانه زدن را به دو یا سه بار در هفته افزایش دهید.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک‌بار بررسی کنید و در صورت بلند شدن، کوتاه کنید.
• گوش‌ها و دندان‌ها را به‌طور منظم بررسی کنید. دندان‌های خرگوش پیوسته رشد می‌کنند و باید زیر نظر باشند.
• از حمام کامل خودداری کنید، زیرا این کار برای خرگوش استرس‌زا است. به‌جای آن فقط قسمت‌های آلوده پوشش را تمیز کنید.

ورزش

• هر روز چند ساعت زمان بیرون از قفس، در فضایی امن و مناسب‌سازی‌شده برای خرگوش، در اختیار او بگذارید.
• فضای کافی برای جهیدن، دراز کشیدن و ایستادن روی پاهای عقب فراهم کنید، زیرا خرگوشی بزرگ به فضای کف بیشتری نسبت به خرگوش کوچک نیاز دارد.
• تونل، جعبه و اسباب‌بازی‌های جونده در اختیارش بگذارید تا فعال و سرگرم بماند.
• زمان بازی در فضای باز را زیر نظر داشته باشید و او را در برابر شکارچیان و فرار محافظت کنید.

محیط زندگی

شینچیلای آمریکایی در فضایی تمیز، خشک و محافظت‌شده در برابر کوران و گرما بهترین عملکرد را دارد. خرگوش‌ها سرما را بسیار بهتر از گرما تحمل می‌کنند و دمای بالاتر از حدود ۲۹ درجه سلسیوس می‌تواند خطرناک باشد. در هوای گرم، فضای زندگی را سایه‌دار و خوش‌تهویه نگه دارید و سطح‌های استراحت محکم برای محافظت از پاها فراهم کنید.

پایه رژیم غذایی خرگوش، یونجه علفی مانند تیموتی یا یونجه اورچارد است که باید همیشه در دسترس باشد. یونجه فیبری را تأمین می‌کند که دستگاه گوارش را فعال نگه می‌دارد و به سایش دندان‌های پیوسته‌رشد کمک می‌کند. مقدار مشخصی پلت ساده و سهمی روزانه از سبزیجات برگی شسته‌شده، رژیم را کامل می‌کنند. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد. از آنجا که شینچیلای آمریکایی نژادی بزرگ است، هم مصرف یونجه و هم سهم پلت آن نسبت به خرگوش‌های کوچک بیشتر است.

خوراکی‌ها و مکمل‌ها

خوراکی‌ها باید تنها بخش کوچکی از رژیم غذایی را تشکیل دهند. تکه‌های کوچکی از میوه‌های بی‌خطر برای خرگوش، مانند سیب بدون دانه یا موز، می‌توان گاه‌به‌گاه داد. خرگوشی که رژیم متعادلی از یونجه و پلت دارد، معمولاً به مکمل نیازی ندارد. هر غذای تازه را در مقدار کم معرفی کنید و پیش از ادامه دادن، مراقب نرم شدن مدفوع باشید.

شینچیلای آمریکایی نژادی به‌طور کلی سالم با طول عمر معمول ۵ تا ۸ سال است. سلامت خوب او بیشتر به تغذیه، بهداشت و محافظت در برابر گرما بستگی دارد. بیشتر مشکلات جدی در خرگوش‌ها از دستگاه گوارش، دندان یا شرایط محیطی ناشی می‌شود، نه از نقص‌های ویژه نژاد. عقیم‌سازی خطر سرطان‌های دستگاه تولیدمثل را کاهش می‌دهد و می‌تواند به بهبود عادت‌های دفعی و رفتاری کمک کند.

مراقبت پیشگیرانه

• یونجه علفی نامحدود بدهید تا سلامت گوارش و دندان تقویت شود.
• آب تمیز و قفس تمیز همیشه در دسترس باشد.
• در هوای گرم، خرگوش را خنک و سایه‌دار نگه دارید.
• دندان‌ها، ناخن‌ها، گوش‌ها و پاها را به‌طور منظم بررسی کنید.
• پیش از بروز اورژانس، دامپزشکی با تجربه در درمان خرگوش پیدا کنید.

قفس یک خرگوش بزرگ باید فضای کافی برای دراز کشیدن کامل، چرخیدن و ایستادن روی پاهای عقب بدون برخورد سر به سقف در اختیارش بگذارد. کف محکم همراه با بستر جاذب رطوبت بهتر از سیم لخت است، زیرا سیم می‌تواند در حیوان سنگین‌وزن باعث زخم کف پا شود. اگر قفس در فضای باز است، باید در برابر شکارچیان امن باشد و از کوران و نور مستقیم آفتاب دور نگه داشته شود. شینچیلای آمریکایی را می‌توان در فضای داخلی یا خارجی نگهداری کرد، به شرط آنکه خنک، خشک و محافظت‌شده بماند.

چک‌لیست راه‌اندازی قفس

• قفس بزرگ با کف محکم و بستردار
• ظرف‌های سنگین آب و غذا یا بطری آب تمیز
• محل توالت با خاک‌بستر بی‌خطر برای خرگوش
• قفسه یونجه یا منبع دائمی یونجه علفی
• جعبه پناهگاه و اسباب‌بازی‌های جونده امن
• سایه و تهویه مناسب برای هوای گرم

شینچیلای آمریکایی در سن چند ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسد. نژادهای بزرگ‌تر معمولاً کمی دیرتر از نژادهای کوچک به بلوغ می‌رسند. خرگوش‌ها از نوع تخمک‌گذاری القایی هستند، به این معنا که ماده را برای جفت‌گیری به قفس نر می‌برند، نه برعکس. دوران بارداری حدود ۲۸ تا ۳۱ روز طول می‌کشد. ماده کمی پیش از زایمان، لانه‌ای می‌سازد و آن را با موهایی که از بدن خود می‌کند، می‌پوشاند.

اندازه هر بار زایمان معمولاً متوسط تا زیاد است. بچه‌های تازه‌متولد، کور و بی‌مو به دنیا می‌آیند و کاملاً به مادر وابسته‌اند. ماده معمولاً یک یا دو بار در روز شیر می‌دهد که این رفتار طبیعی خرگوش است و نشانه بی‌توجهی نیست. چشم بچه‌ها حدود روز دهم باز می‌شود و کمی بعد شروع به چشیدن غذای جامد می‌کنند. از شیرگیری معمولاً بین شش تا هشت هفتگی انجام می‌شود.

از آنجا که شینچیلای آمریکایی نژادی میراثی و کمیاب است، بهتر است تولیدمثل آن به افرادی سپرده شود که به حفظ الگو و شجره این نژاد پایبندند. جفت‌گیری دقیق و ثبت سوابق به حفظ نژاد کمک می‌کند و از مشکلات مرتبط با تنوع ژنتیکی محدود جلوگیری می‌کند.