رولر پارلر

پارلر رولر کبوتری تزئینی و کوچک است که برای یک رفتار خاص نگهداری می‌شود: چرخیدن پیاپی و سریع روی زمین، به شکل تاب‌خوردن رو به عقب. این پرنده قادر به اوج گرفتن نیست. هر چرخش از حالت ایستاده آغاز می‌شود و کبوتر روی کف کبوترخانه یا سطحی صاف در فضای باز، پشت سر هم غلت می‌زند. آنچه این نژاد بر پایه‌ی آن داوری می‌شود مسافت طی‌شده است، نه ارتفاع.

این نژاد در ایالات متحده پدید آمده و از نسل کبوتران چرخنده و تاب‌خور پیشین توسعه یافته است. پارلر رولر در گروه کبوتران نمایشی جای می‌گیرد؛ گروهی که ویژگی ارزشمند در آن‌ها بازتاب ارثی تاب‌خوردن است، نه پرهای تزئینی برای نمایش. اندام پرنده کوچک، ساختار بدن فشرده و پاها کوتاه است.

پارلر رولرها پرندگانی فعال و کنجکاوند. نگهدارندگان آن‌ها را سرزنده و بازیگوش توصیف می‌کنند، ویژگی‌هایی که با چرخش‌های پرانرژی این نژاد همخوانی دارد. این کبوترها دست‌گیری را خوب تحمل می‌کنند و با زندگی در کبوترخانه سازگار می‌شوند، اما به سطحی تمیز و بدون خطر برای چرخیدن نیاز دارند.

چه کسانی برای این نژاد مناسب‌اند

پارلر رولر برای نگهدارندگانی مناسب است که به‌جای کبوتری پرنده یا مسابقه‌ای، به دنبال کبوتری نمایشی هستند. از آنجا که این پرنده توان پرواز ندارد، همان‌جایی می‌ماند که رها شود و همین ویژگی خطر گم‌شدن نژادهای آزادپرواز را از میان می‌برد. این نژاد برای علاقه‌مندانی که کبوترخانه‌ای امن و سطحی مناسب برای چرخش در اختیار دارند، و نیز برای کسانی که به ژنتیک ویژگی چرخش علاقه‌مندند، گزینه‌ای خوب است.

نگهداری از کبوتران خانگی که در هوا تاب می‌خورند قدمتی چند صد ساله دارد، و کبوتران چرخنده‌ای که هنگام پرواز به عقب می‌چرخند مدت‌ها پیش از پیدایش پارلر رولر شکل گرفته بودند. پارلر رولر از دل همین خانواده‌ی گسترده‌ی کبوتران نمایشی سر برآورده است.

پرورش‌دهندگان در ایالات متحده شکل افراطی‌تری از بازتاب چرخش را برای گزینش انتخاب کردند. پرندگان برگزیده، به‌جای چرخیدن در هوا، روی زمین تاب می‌خوردند و توان پرواز را از دست می‌دادند. این ویژگی نسل به نسل تشدید شد تا جایی که این نژاد تنها می‌توانست روی سطحی صاف اجرا داشته باشد.

نام این نژاد از رسم اولیه‌ی نمایش این پرندگان در فضای داخلی و روی کفی صاف گرفته شده، جایی که چرخش را می‌شد به‌دقت اندازه گرفت. محور رقابت مسافت چرخش است: پرندگان از نقطه‌ای معین رها می‌شوند و طول چرخش پیوسته‌ی آن‌ها ثبت می‌شود.

پارلر رولر همچنان نژادی تخصصی و مورد علاقه‌ی کبوتربازان است، نه پرنده‌ای تجاری یا کاربردی. علاقه‌مندان کبوتران نمایشی آن را نگهداری می‌کنند و همچنان برای دستیابی به چرخش‌های طولانی و بی‌نقص روی زمین گزینش می‌کنند.

پارلر رولر بدنی کوچک و گرد، سری صاف و گردنی کوتاه دارد. پاهای کوتاه و ایستادگی نزدیک به زمین، پرنده را هنگام چرخیدن پایدار نگه می‌دارد. برداشت کلی از این پرنده، کبوتری مرتب و متعادل است که برای چرخش‌های پیاپی روی زمین ساخته شده، نه برای نمایش زیبایی.

از آنجا که این نژاد بر پایه‌ی عملکرد داوری می‌شود، رنگ پرها به یک الگوی ثابت محدود نشده است. این کبوترها در رنگ‌ها و نقش‌ونگارهای گوناگون دیده می‌شوند.

پر و رنگ‌ها

پرها صاف‌اند و نزدیک به بدن قرار می‌گیرند. هیچ رنگ واحدی معرف این نژاد نیست. رنگ‌های یکدست، طرح‌های چهارخانه، نواری و پرکلاغی، همگی در این نژاد دیده می‌شوند، زیرا پرورش‌دهندگان ویژگی چرخش را بر استانداردی ثابت برای رنگ ترجیح می‌دهند. رنگ چشم نیز متغیر است و معمولاً با رنگ پر هماهنگی دارد.

پارلر رولر کبوتری فعال و هوشیار است. همان انگیزه‌ای که چرخش‌های پرانرژی این پرنده را رقم می‌زند، در رفتار روزمره‌اش نیز دیده می‌شود: این پرندگان نسبت به محیط اطراف کنجکاوند و به‌سرعت واکنش نشان می‌دهند. نگهدارندگان آن‌ها را بازیگوش و سرزنده توصیف می‌کنند.

پارلر رولرها با آدم‌ها، پس از خو گرفتن با نگهدارنده، معمولاً هنگام دست‌گیری آرام‌اند و پرخاشگری نشان نمی‌دهند. با هم‌لانه‌ای‌های خود اجتماعی‌اند و مانند بیشتر کبوتران خانگی، زندگی گروهی برایشان مناسب است. غریزه‌ی شکار یا نگهبانی قوی‌ای نسبت به سایر جانوران ندارند، اما چون پرندگانی کوچک‌اند آسیب‌پذیرند و باید از گربه و سگ دور نگه داشته شوند.

این نژاد جز صدای نرم غان‌غان معمول کبوتران، سروصدای زیادی ندارد. بیشتر شخصیت این پرنده در حرکت آشکار می‌شود، نه در صدا.

نظافت

• پاها و انگشتان را به‌طور منظم بررسی کنید، زیرا پاهای کوتاه در هنگام چرخش بارها با زمین تماس پیدا می‌کنند
• دو تا سه بار در هفته حمامی کم‌عمق برایش فراهم کنید تا پرها تمیز بمانند
• پرها را از نظر انگل بررسی و در صورت نیاز درمان کنید
• اگر ناخن‌ها به‌طور طبیعی ساییده نمی‌شوند، آن‌ها را کوتاه کنید

فعالیت بدنی

• هر روز زمانی برای چرخیدن روی سطحی تمیز، صاف و بدون خطر در اختیار پرنده بگذارید
• محدوده‌ی چرخش را از لبه‌های تیز، شکاف و مانع خالی نگه دارید
• از کف‌های سخت و ساینده که ممکن است در چرخش‌های طولانی به پرنده آسیب برسانند پرهیز کنید
• جلسات چرخش طولانی را محدود کنید تا از خستگی و کشیدگی عضلانی جلوگیری شود

محیط زندگی

پارلر رولرها را در کبوترخانه‌ای امن، خشک و دارای تهویه‌ی مناسب نگهداری کنید. از آنجا که این پرندگان توان پرواز ندارند، نمی‌توانند از شکارگران یا آب‌گرفتگی بگریزند، پس محفظه باید در سطح زمین کاملاً در برابر شکارگران ایمن باشد. جایگاه‌های نشستن را پایین نگه دارید و در صورت نیاز به تغییر سطح، از رمپ استفاده کنید. بستر را خشک نگه دارید و کف را مرتب تمیز کنید.

پارلر رولر همان رژیم پایه‌ی سایر کبوتران خانگی را دارد: ترکیبی از غلات و دانه‌ها مانند ذرت، گندم، نخود، ذرت خوشه‌ای و ارزن. سنگ‌ریزه‌ی نامحلول برای کمک به گوارش و منبعی جداگانه از کلسیم، به‌ویژه برای ماده‌های تخم‌گذار، در اختیارش بگذارید. آب تازه و تمیز باید همیشه در دسترس باشد.

پرندگانی که فعالانه می‌چرخند انرژی مصرف می‌کنند، پس باید به اندازه‌ای تغذیه شوند که وضعیت بدنی سالمی حفظ کنند بدون آنکه اضافه‌وزن پیدا کنند. مقدار غذا را متناسب با فعالیت و آب‌وهوا تنظیم کنید.

تنقلات و مکمل‌ها

مقدار کمی سبزی و دانه‌های بی‌خطر را می‌توان به‌عنوان تنقلات به پرنده داد. سنگ‌ریزه و منبع کلسیم (مانند پوسته‌ی صدف خردشده یا بلوک معدنی) باید همیشه در دسترس باشد. مکمل ویتامین و الکترولیت مخصوص کبوتر در آب، طبق دستور مصرف، می‌تواند در دوره‌ی تولیدمثل یا پرریزی به پرنده کمک کند.

پارلر رولر در شرایط تمیز و خشک نژادی نیرومند به شمار می‌رود. با نگهداری مناسب، این کبوتر معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی آن همان مواردی است که در سایر کبوترهای اهلی دیده می‌شود و با رعایت بهداشت، کنترل انگل و قرنطینه کردن پرندگان تازه‌وارد تا حد زیادی قابل پیشگیری است.

از آنجا که این پرنده بارها روی زمین چرخ می‌زند، پاها، ساق‌ها و چشم‌های آن بیش از نژادهای پرنده در معرض ساییدگی و آسیب قرار می‌گیرند و باید به‌طور ویژه بررسی شوند.

مراقبت پیشگیرانه

• کبوترخانه را تمیز، خشک و دارای تهویه مناسب نگه دارید
• پرندگان تازه‌وارد یا بازگشته را پیش از مخلوط کردن با دیگران قرنطینه کنید
• بررسی و درمان دوره‌ای انگل را انجام دهید
• هر روز آب تمیز و خوراک تازه در اختیار پرندگان بگذارید
• معاینات دوره‌ای را با دامپزشکی که با کبوتر یا پرندگان آشنا باشد برنامه‌ریزی کنید

رفتار شاخص پارلر رولر، یعنی چرخ زدن رو به عقب روی زمین، یک بازتاب ارثی است، نه مهارتی که آموخته شود. این ویژگی در نسل‌های پیاپی از راه گزینش تقویت شده است و نگهدارنده نمی‌تواند چرخش را به پرنده یاد بدهد. آنچه با دست‌گیری منظم به دست می‌آید، پرنده‌ای آرام و قابل مدیریت است که هنگام رها شدن به‌طور پایدار عملکرد نشان می‌دهد.

بنابراین آموزش بیشتر بر عادت دادن و ایمنی متمرکز است: عادت دادن پرنده به دست‌گیری، به نقطه رهاسازی و به سطحی که روی آن می‌چرخد. برای پرنده‌ای کوچک و پرتحرک مانند این، برنامه‌های آرام و یکنواخت بهترین نتیجه را می‌دهند.

نکات پایه

1. جوجه‌ها را از سنین پایین، به آرامی و به‌دفعات در دست بگیرید تا با در دست گرفته شدن کنار بیایند
2. آن‌ها را با آرامش با سطح چرخش آشنا کنید
3. از یک نقطه ثابت برای رهاسازی استفاده کنید تا پرنده به یک روال عادت کند
4. جلسات را کوتاه نگه دارید تا از خستگی و آسیب پیشگیری شود
5. هر جلسه را با حالتی مثبت به پایان برسانید و پرنده را به کبوترخانه‌ای آشنا بازگردانید

پارلر رولر مانند دیگر کبوترهای اهلی در کبوترخانه نگهداری می‌شود، اما جایگاه آن یک نیاز اضافی دارد: چون این پرنده نمی‌تواند پرواز کند، محل نگهداری باید در سطح زمین نیز از آن محافظت کند. پرنده نمی‌تواند برای فرار از شکارچی یا بالا آمدن آب به نشیمنگاهی بلند برود، بنابراین کبوترخانه باید از پایین و از اطراف کاملاً ایمن باشد.

فضایی خشک و با تهویه مناسب فراهم کنید که نشیمنگاه‌های کوتاه، جعبه‌های لانه برای جفت‌ها و دسترسی آسان میان سطوح مختلف داشته باشد. فضایی تمیز و صاف، چه در داخل و چه در محوطه‌ای سرپوشیده، اضافه کنید تا پرندگان بتوانند با ایمنی روی آن بچرخند.

فهرست آماده‌سازی جایگاه

• توری ضدشکارچی و دری امن
• نشیمنگاه‌های کوتاه و سطح‌های شیب‌دار مناسب پرنده‌ای که پرواز نمی‌کند
• محوطه‌ای تمیز، صاف و بدون مانع برای چرخش
• جعبه‌های لانه برای جفت‌های تولیدمثل
• ایستگاه‌های آب تازه و خوراک
• منبع شن ریز و کلسیم که همیشه در دسترس باشد

پارلر رولر مانند دیگر کبوترهای اهلی معمولاً در هر نوبت دو تخم می‌گذارد و هر دو والد در گرم نگه داشتن تخم‌ها سهیم هستند. تخم‌ها معمولاً پس از حدود ۱۷ تا ۱۹ روز جوجه می‌کشند. جوجه‌های تازه‌متولد ابتدا با شیر چینه‌دان که هر دو والد تولید می‌کنند تغذیه می‌شوند و سپس به دانه‌های نرم‌شده روی می‌آورند.

بیشتر پرورش‌دهندگان اجازه می‌دهند خود والدین تخم‌ها را گرم نگه دارند و جوجه‌ها را بزرگ کنند، زیرا کبوترها والدینی دقیق و مراقب هستند. در صورت نیاز، جوجه‌کشی مصنوعی نیز ممکن است، اما کنترل دقیق دما، رطوبت و چرخاندن تخم‌ها و همچنین تغذیه دستی جوجه‌ها را می‌طلبد.

مراحل جوجه‌کشی

1. تا جای ممکن اجازه دهید والدین تخم‌ها را گرم نگه دارند؛ فقط در صورت ناکامی یک جفت دخالت کنید
2. برای جوجه‌کشی مصنوعی، دما و رطوبت را در سطحی ثابت نگه دارید
3. تخم‌ها را تا چند روز پیش از تفریخ، چند بار در روز بچرخانید
4. با نزدیک شدن زمان تفریخ، چرخاندن را متوقف کنید و رطوبت را بالا ببرید
5. جوجه‌های تازه‌متولد را بدون مزاحمت رها کنید تا خشک شوند و نیرو بگیرند
6. مطمئن شوید جوجه‌ها با شیر چینه‌دان والدین یا فرمولی مناسب برای تغذیه دستی تغذیه می‌شوند