پشمالو

شتر بدون کوهان پشمالو نوعی از شتر بدون کوهان اهلی (Lama glama) با پشم بسیار زیاد است؛ شتر بدون کوهان یک شتر سان بومی کوهستان‌های آند آمریکای جنوبی به شمار می‌رود. این نوع از شترهای بدون کوهان با پوشش سبک‌تر متمایز می‌شود؛ پوششی ضخیم و پرالیاف که اغلب تا پایین پاها، گردن و بیشتر صورت ادامه دارد. اندازه بالغ‌ها معمولاً حدود ۱.۷ تا ۱.۸ متر از سر و وزن آن‌ها بین ۱۳۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم است.

مانند سایر شترهای بدون کوهان، نوع پشمالو حیوانی گله‌ای است که با همنوعان خود پیوند برقرار می‌کند و روال‌های ثابتی را دنبال می‌کند. در صورت تعامل منظم با انسان، در کنار مردم آرام است و بسیاری از افراد به اندازه کافی کنجکاوند که به بازدیدکنندگان نزدیک شوند. این نژاد برای تولید الیاف، به عنوان حیوان باربر در برخی مناطق، و به طور فزاینده‌ای به عنوان حیوان همراه و نگهبان دام‌های کوچک‌تر ارزش دارد.

پوشش سنگین که نام شتر بدون کوهان پشمالو از آن گرفته شده، نیاز به توجه بیشتری نسبت به پشم شترهای بدون کوهان کوتاه‌مو دارد. صاحبان، معمولاً یک بار در سال، الیاف را می‌چینند تا حیوان راحت بماند و پشم برداشت شود. با این مراقبت، شتر بدون کوهان پشمالو برای صاحبانی مناسب است که فضا، وقت برای آراستن و علاقه به الیاف دارند.

برای چه کسی مناسب است

شتر بدون کوهان پشمالو برای صاحبانی مناسب است که چراگاه، سرپناه و آمادگی برای نگهداری از یک حیوان بزرگ و مدیریت پوشش سنگین دارند. این حیوان خانگی نیست. از آنجا که شترهای بدون کوهان اجتماعی هستند، در جفت یا گروه‌های کوچک بهتر از تنها زندگی می‌کنند. افرادی که الیاف، یک همراه آرام در چراگاه، یا نگهبانی برای گوسفند و بز می‌خواهند، رایج‌ترین نگهدارندگان این حیوان هستند.

شتر بدون کوهان یکی از قدیمی‌ترین حیوانات اهلی آمریکاست. اهلی‌سازی در ارتفاعات آند پرو و نواحی کوهستانی اطراف آن انجام شد و شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد این فرایند چند هزار سال پیش آغاز شده است. گوانا کو وحشی نیای شتر بدون کوهان اهلی است.

در جوامع آندی، شتر بدون کوهان نقش محوری در زندگی روزمره داشت. بارها را از مسیرهای کوهستانی حمل می‌کرد، الیاف لازم برای پارچه‌بافی را تأمین می‌کرد، گوشت و پوست فراهم می‌آورد و از کود آن به عنوان سوخت و کود کشاورزی استفاده می‌شد. دامداران تعداد زیادی از این حیوانات را نگه می‌داشتند و در طول نسل‌ها آن‌ها را بر اساس ویژگی‌های مورد نیاز انتخاب می‌کردند، از جمله تراکم پشم در مناطق سردتر و پرارتفاع‌تر.

شترهای بدون کوهان پرپشم، نوعی که امروز اغلب به نام پشمالو شناخته می‌شود، در جایی توسعه یافتند که الیاف متراکم هم به عنوان محافظت در برابر سرما و هم به عنوان محصول قابل برداشت مفید بود. پس از تماس اروپاییان در قرن شانزدهم، تعداد شترهای بدون کوهان در برخی مناطق با گسترش دام‌های وارداتی کاهش یافت، اما این حیوانات در سراسر آند اهمیت خود را حفظ کردند.

از اواخر قرن بیستم، شترهای بدون کوهان به آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا صادر شدند، جایی که برای الیاف، باربری، نمایش، و به عنوان نگهبان و همراه نگهداری می‌شوند. افراد پشمالو در این محیط‌ها به خاطر الیاف و ظاهرشان محبوب هستند.

شتر بدون کوهان پشمالو دارای گردن بلند، گوش‌های موزی شکل عمودی و پاهای باریک مشخصه شترهای بدون کوهان است، در کنار پوششی غیرمعمول سنگین. پشم بدن را می‌پوشاند و تا پایین پاها و بالای گردن ادامه دارد، و بسیاری از افراد الیاف را روی پیشانی و گونه‌ها هم دارند. این ویژگی به حیوان در مقایسه با شترهای بدون کوهان کوتاه‌مو، ظاهری گرد و پُر می‌دهد.

سر نسبتاً ظریف است، با چشمانی بزرگ و حالتی آرام. شترهای بدون کوهان لب بالایی شکافته و کف پای دو انگشتی دارند که برای زمین ناهموار مناسب است.

پوشش و رنگ‌ها

ویژگی اصلی و تعریف‌کننده پوشش است. پشم شتر بدون کوهان پشمالو ضخیم است و می‌تواند بین چیدن‌ها بلند شود، به همین دلیل چیدن سالانه معمول است. رنگ بسیار متنوع است و شامل سفید خالص، کرم، بژ، قهوه‌ای، خاکستری و مشکی، و همچنین ترکیبات لکه‌دار و چند رنگ می‌شود. الیاف نرم است و در حیوانات اصیل مو محافظ کمی دارد، که آن را برای ریسندگی و پارچه‌بافی مناسب می‌کند.

شتر بدون کوهان پشمالو به طبیعتی رام و ملایم شناخته می‌شود. این حیوان گله‌ای است که با سایر شترهای بدون کوهان پیوند برقرار می‌کند و همراهی را ترجیح می‌دهد، بنابراین نگهداری تک حیوان توصیه نمی‌شود. در کنار مراقبان آشنا آرام و همکار است، و کنجکاوی‌اش به این معنی است که بسیاری از افراد به افراد یا اشیاء جدید نزدیک می‌شوند و آن‌ها را بررسی می‌کنند.

با غریبه‌ها، یک شتر بدون کوهان پشمالو که به درستی اجتماعی شده باشد معمولاً آرام اما هوشیار است. شترهای بدون کوهان از طریق وضعیت بدن، موضع گوش‌ها و صدای زمزمه ارتباط برقرار می‌کنند، و ممکن است زمانی که احساس تهدید می‌کنند یا بر سر غذا رقابت دارند، تف کنند، هرچند تف کردن به سمت افراد در حیواناتی که با صبر مدیریت شده‌اند غیرمعمول است. در کنار سایر حیوانات خانگی و دام‌های کوچک‌تر، این نژاد به طور کلی آرام است، و برخی شترهای بدون کوهان به طور خاص برای نگهبانی از گوسفند یا بز در برابر شکارچیان نگهداری می‌شوند.

تعامل زودهنگام و ملایم اهمیت دارد. شتر بدون کوهانی که در دوران نوزادی بیش از حد با دست پرورش داده شده باشد، در بزرگسالی ممکن است پررو شود، بنابراین تعیین مرزهای ثابت در دوران جوانی، حیوانی باثبات‌تر به بار می‌آورد.

مراقبت حول پوشش سنگین، پاها، و نیازهای اجتماعی و جسمی حیوان می‌چرخد. پشم متراکم گرما را به دام می‌اندازد، بنابراین چیدن و بررسی پوشش بخشی از مدیریت معمول است.

آراستن

• پشم را یک بار در سال، معمولاً در بهار، بچینید تا از گرمازدگی جلوگیری شود و الیاف برداشت شود.
• پوشش را از نظر گره خوردن، آلودگی و انگل بررسی کنید و توجه ویژه‌ای به پاها و ناحیه زیر شکم داشته باشید.
• ناخن‌ها را در صورت نیاز کوتاه کنید، زیرا شترهای بدون کوهان روی زمین نرم آن‌ها را به طور طبیعی فرسوده نمی‌کنند.
• دندان‌های پیشین پایین را بررسی کنید و رشد بیش از حد را با کمک دامپزشک یا متخصص آموزش‌دیده برطرف کنید.

ورزش

• دسترسی روزانه به چراگاه برای چریدن و حرکت فراهم کنید.
• فضا برای پیاده‌روی و دویدن مهیا کنید، که عضلات و پاها را در وضعیت خوب نگه می‌دارد.
• شترهای بدون کوهان باربر آموزش‌دیده از پیاده‌روی منظم زیر بار سبک بهره‌مند می‌شوند.

محیط

شترهای بدون کوهان به حصار امن، سرپناه خشک در برابر باران و باد، و سایه در هوای گرم نیاز دارند. گرما خطر بیشتری نسبت به سرما برای حیوانی با پشم سنگین دارد، بنابراین سایه، تهویه و آب تازه در تابستان ضروری است. همراهی حداقل یک شتر بدون کوهان دیگر بخشی از رفاه پایه است.

شترهای بدون کوهان علفخوران کارآمدی هستند که با پوشش گیاهی پراکنده آند سازگار شده‌اند و علوفه کم را به وضعیت جسمی خوب تبدیل می‌کنند. پایه رژیم غذایی چراگاه و علف یونجه است. بیشتر شترهای بدون کوهان بالغ در وضعیت خوب به غلات کمی یا بدون غلات نیاز دارند و خوراندن بیش از حد کنسانتره منجر به چاقی می‌شود. آب تمیز باید در همه زمان‌ها در دسترس باشد، و مکمل مواد معدنی آزاد برای شتر سانان یا گوسفند با مس کم برای پوشش نیازهای ریزمغذی‌ها کمک می‌کند.

تنقلات و مکمل‌ها

مقادیر کمی از میوه و سبزیجات مجاز، مانند تکه‌های هویج یا سیب، می‌توانند به ندرت برای آموزش استفاده شوند. یک مخلوط مواد معدنی مناسب برای شتر سانان و در مناطقی که خاک دچار کمبود است، مکمل ویتامین D در زمستان برای حیوانات با پوشش تیره‌تر، مکمل‌های اصلی هستند. هر تغییر رژیم غذایی را به تدریج اعمال کنید تا از دستگاه گوارش محافظت شود.

شتر بدون کوهان پشمالو حیوانی مقاوم است که با مدیریت مناسب معمولاً ۱۵ تا ۲۵ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی از نحوه پرورش ناشی می‌شوند نه از بیماری ارثی. پوشش متراکم، گرمازدگی را به مهم‌ترین نگرانی فصلی تبدیل می‌کند، و کنترل معمول انگل، بررسی دندان و مراقبت از پا از اکثر مشکلات دیگر جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینه سالانه توسط دامپزشک، همراه با ارزیابی وضعیت جسمانی.
• واکسیناسیون معمول و کنترل انگل بر اساس برنامه تعیین‌شده توسط دامپزشک.
• کوتاه کردن منظم ناخن‌ها و بررسی دندان.
• چیدن سالانه و مدیریت گرما در فصل گرم.
• آب تمیز و علوفه متعادل در طول سال.

ماده شترهای بدون کوهان معمولاً در سن ۱۸ تا ۲۴ ماهگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند، زمانی که به اندازه بدنی کافی رسیده باشند، در حالی که نرها معمولاً از دو تا سه سالگی برای تولیدمثل استفاده می‌شوند. شترهای بدون کوهان از نوع تخمک‌گذارهای ناشی از جفت‌گیری هستند، یعنی ماده در پاسخ به جفت‌گیری تخمک رها می‌کند نه بر اساس چرخه ثابت، بنابراین می‌توان در بیشتر اوقات سال آن‌ها را جفت‌گیری داد. جفت‌گیری در حالتی که ماده در وضعیت خوابیده قرار می‌گیرد انجام می‌شود، و جفت‌گیری موفق اغلب با امتناع ماده از پذیرش بیشتر همراه است.

دوره آبستنی تقریباً ۱۱.۵ ماه، حدود ۳۵۰ روز است، و تقریباً همیشه یک نوزاد به نام «کریا» به دنیا می‌آورد. دوقلو نادر است. زایمان معمولاً در ساعات روز اتفاق می‌افتد و نوزاد سالم معمولاً ظرف چند ساعت ایستاده و شیر می‌خورد. کریاها در سن تقریبی چهار تا شش ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. با والدین پرپشم، پرورش‌دهندگان علاوه بر شکل و اندام و خلق و خو، توجه ویژه‌ای به کیفیت الیاف دارند.